Μιλώντας σε αυστριακό περιοδικό, ο επικεφαλής του ΔΝΤ («σοσιαλιστής», μην το ξεχνάμε) Ντομινίκ Στρος-Καν είπε πως για την ελληνική οικονομία «η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που έχει απομείνει είναι ο αποπληθωρισμός». Η αστική προπαγάνδα σχολίασε από ουδέτερα έως θετικά τη δήλωση Στρος-Καν. Παρουσίασε τον «αποπληθωρισμό» σαν μια διαδικασία μείωσης των τιμών.
Ομως, «αποπληθωρισμός» σημαίνει πτώση των μισθών σε όλο το φάσμα της οικονομίας και όχι γενικά και αόριστα πτώση των τιμών. Ιδού πως σχολίασε τη δήλωση Στρος-Καν ένας νεοφιλελεύθερος δημοσιογράφος: «Η πραγματική οικονομία λειτουργεί πανάκριβα, άρα αναποτελεσματικά, δηλαδή μη ανταγωνιστικά (…) Αυτό θα ανατρέψει τώρα ο αποπληθωρισμός. Κάθε συντελεστής κόστους θα πρέπει να μειώσει τις απαιτήσεις του. Το κράτος, οι ενδιάμεσοι επαγγελματίες, οι μισθωτοί και βεβαίως οι επιχειρηματίες» (Μπ. Παπαδημητρίου, «Καθημερινή»).
«Αποπληθωρισμός» σημαίνει ότι οι μισθοί συμπιέζονται τόσο πολύ ώστε να δημιουργηθεί αρνητικός πληθωρισμός. Η απώλεια 1-1,5 μισθού μόνο από τους εργαζόμενους στο δημόσιο δεν αρκεί. Πρέπει να χτυπηθούν συνολικά οι μισθοί, ώστε να πέσει η ζήτηση. Θυμηθείτε ότι αυτό είχε δηλώσει (χωρίς να χρησιμοποιήσει τον όρο «αποπληθωρισμός») και ο επίτροπος Ολι Ρεν, μετά την ανακοίνωση του «πακέτου» των αντεργατικών μέτρων από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Είχε πει ότι η μείωση των μισθών πρέπει να περάσει και στον ιδιωτικό τομέα, για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα.
Ομως, ο καπιταλισμός δε μπορεί να ζήσει χωρίς το μέγιστο κέρδος. Γι’ αυτό και η συμπίεση των μισθών δε θα οδηγήσει σε ανάλογη πτώση των τιμών, διότι οι καπιταλιστές πρέπει να διατηρήσουν το επίπεδο των κερδών τους. Στην πραγματικότητα, θα συμβεί μια βίαιη ανακατανομή των μεριδίων που παίρνουν από το προϊόν της εργασίας εργάτες και καπιταλιστές. Θα τιναχτεί στα ύψη ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.
Στην κατεύθυνση του «αποπληθωρισμού» συμπυκνώνονται τα πιο επιθετικά αιτήματα που εδώ και χρόνια προβάλλει η κεφαλαιοκρατία. Η απόλυτη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και του κατώτερου μισθού, η κατάργηση του ορίου των απολύσεων, η μείωση της αποζημίωσης για όσους έχουν την ιδιότητα του «υπάλληλου». Και βέβαια, δε μιλάμε για μια σύντομη χρονική περίοδο, αλλά για μια μακρά χρονική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας θα συντελείται η «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.
