Το φυσάνε και δεν κρυώνουν οι του ΠΑΜΕ. Η ΓΣΕΕ αποφάσισε 24ωρη απεργία για τις 23 Φλεβάρη, ακυρώνοντας το δικό τους σχεδιασμό για 24ωρη απεργία στις 10 Φλεβάρη. Αφού, λοιπόν, έλουσαν την ηγεσία της ΓΣΕΕ με τα γνωστά κοσμητικά επίθετα, ανακοίνωσαν ότι «δεν πρόκειται να δώσουμε τη μάχη για μια μέρα μπροστά ή πίσω στην ημερομηνία της απεργίας» και κάλεσαν «τα συνδικάτα που είχαν αποφασίσει απεργία για τις 10 Φλεβάρη να πάρουν αποφάσεις για τις 23 Φλεβάρη και να αξιοποιήσουν το χρόνο που μεσολαβεί για την ακόμα καλύτερη οργάνωση της απεργίας».
Γιατί, όμως, μετέθεσαν την απεργία την οποία υποτίθεται ότι είχαν αποφασίσει εκατοντάδες συνδικάτα; Γιατί δεν έκαναν δυο απεργίες, όπως πέρυσι; Γιατί δεν προσπάθησαν να το παίξουν και πάλι μάγκες, αφού υποστηρίζουν ότι η ΓΣΕΕ δεν εκφράζει τίποτα και πως το ΠΑΜΕ είναι αυτό που καθοδηγεί την εργατική τάξη; Γιατί χρειάζονται τη σφραγίδα της ΓΣΕΕ για μια 24ωρη απεργία;
Είναι φανερό πως παραδέχονται το ναυάγιο της τακτικής που πήγαν να δοκιμάσουν πέρυσι. Τότε που κήρυσσαν απεργίες οι οποίες έμεναν στα χαρτιά. Με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν ακόμα και προβεβλημένα συνδικαλιστικά τους στελέχη και ν’ ακολουθήσουν διαγραφές. Οπως τίποτα δεν εκφράζει η ΓΣΕΕ, έτσι τίποτα δεν εκφράζουν κι αυτοί. Γι’ αυτό και ξεπέφτουν τώρα σε επίπεδα γελοιότητας.
Κατηγορούν τη ΓΣΕΕ ότι «ΓΣΕΕ μετά από πολλές ημέρες άρνησης και αναβλητικότητας» και «κάτω από την πίεση των 100άδων σωματείων που είχαν αποφασίσει για απεργία», αποφάσισε μια 24ωρη που «δεν αποτελεί το ξεκίνημα μίας νέας κλιμάκωσης των αγώνων», αλλά έχει σαν επιδίωξη «να λειτουργήσει ως ένας ακόμα ελιγμός εκτόνωσης και αποπροσανατολισμού, ως μία ακόμα απεργία – ντουφεκιά στον αέρα». Ομως, συνεχίζουν, «το ΠΑΜΕ και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα θα μετατρέψουν σε μπούμερανκ την άθλια τακτική τους». Πρόκειται κυριολεκτικά για παραλήρημα. Αφού μπορείς να δώσεις ταξικό προσανατολισμό στην απεργία που κηρύσσει η ΓΣΕΕ και να τη μετατρέψεις σε ξεκίνημα μιας νέας κλιμάκωσης, σημαίνει πως έχεις δύναμη. Τότε γιατί δεν κάνεις τη δικιά σου απεργία; Τι θα κάνεις, δηλαδή, θα συμπαρασύρεις στον ταξικό δρόμο και τους ταλαντευόμενους που περίμεναν το κάλεσμα της ΓΣΕΕ για ν’ απεργήσουν; Εδώ ακόμα και τη μέρα της απεργίας κάνεις χωριστή συγκέντρωση, χωρίς καμιά επαφή με την άλλη συγκέντρωση, λες και θα κολλήσουν καμιά αρρώστια τα κομματικά μέλη και οι φίλοι σου, αδιαφορώντας για τον πολλαπλάσιο σε όγκο κόσμο που συγκεντρώνεται στη συγκέντρωση που καλεί η ΓΣΕΕ, αλλά δεν είναι της ΓΣΕΕ.
Η ουσία, όμως, δεν βρίσκεται στο ναυάγιο της συνδικαλιστικής τακτικής του Περισσού. Η ουσία βρίσκεται σ’ αυτή καθαυτή την τακτική των αποσπασματικών 24ωρων απεργιών, που ακολουθούν και η ΓΣΕΕ και το ΠΑΜΕ. Τι είναι αυτές οι απεργίες; Καθαρά εκτονωτικές ντουφεκιές για την τιμή των όπλων. Χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς καμιά προοπτική, χωρίς να δείχνουν στους εργαζόμενους κανένα δρόμο. Ειρηνικοί περίπατοι, μετά τους πύρινους λόγους των γραφειοκρατών συνδικαλιστών (τους οποίους δεν παρακολουθεί κανένας), που ούτε στο ελάχιστο δεν «πονάνε» το σύστημα. Μπορεί να αποδυναμώνουν πολιτικά την κυβέρνηση, όμως ακόμα κι αυτό είναι διαχειρίσιμο.
Προσέξτε το κεντρικό σύνθημα που ανακοίνωσε το ΠΑΜΕ: «Συμμετέχω στην απεργία για να δείξω ότι απορρίπτω την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, της τρόικας – Συμμετέχω στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ γιατί καταδικάζω το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου». Ας αφήσουμε την παρατήρηση πως και οι περισσότεροι που συμμετέχουν στη συγκέντρωση που τύποις καλεί η ΓΣΕΕ δεν έχουν καμιά αντίρρηση να καταδικάσουν το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, την ΕΕ, την τρόικα και ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Καλούν σε απεργία για να «δείξουν ότι απορρίπτουν την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-τρόικας». Δηλαδή, καλούν σε απεργία πολιτικής διαμαρτυρίας. Με τι θράσος μιλούν, κατόπιν, για ξεκίνημα νέας κλιμάκωσης; Και πώς θα γίνει αυτή η κλιμάκωση; Πάλι με 24ωρες απεργίες πολιτικής διαμαρτυρίας; Τόσες έγιναν πέρυσι και επειδή χρησιμοποιήθηκαν έτσι απ’ όλες τις πλευρές, το μόνο που κατάφεραν ήταν να σπείρουν απογοήτευση στους εργαζόμενους, οι οποίοι επιπροσθέτως ζουν και με το πιστόλι της απόλυσης στον κρόταφο.
Και όμως, υπήρχε η δυνατότητα μιας αγωνιστικής ανάτασης. Εστω η ευκαιρία να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο. Αναφερόμαστε στην επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Τουλάχιστον στους οδηγούς της ΕΘΕΛ υπάρχει αγωνιστικό κλίμα. Αντί να στηριχτεί αυτό το κλίμα, αντί να εκφραστεί πλατιά αλληλεγγύη σ’ αυτούς τους εργαζόμενους, αντί να οργανωθεί μια 24ωρη πολιτική απεργία στήριξης αυτού του αγώνα και να χρησιμοποιηθεί ως βάση αντεπίθεσης ενάντια στην ασκούμενη πολιτική, αυτοί έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να θάψουν τον αγώνα των εργαζόμενων στα ΜΜΜ, σπέρνοντας και σ’ αυτούς απογοήτευση και καλλιεργώντας ένα κλίμα ηττοπάθειας με το «δεν βγαίνει τίποτα».
(Και) ο Περισσός αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν πρόβατα και τις κινητοποιήσεις σαν μαντρί. «Κεφάλια» μετράνε όλοι τους. Πόσους θα καταφέρουν να μαντρώσουν στη συγκέντρωσή τους. Ούτε τρέφουν καμιά εμπιστοσύνη στον αγώνα, ούτε ενδιαφέρονται να αναπτυχθούν αγώνες που θα τους «αισθανθεί» η κυβέρνηση και που θα προσφέρουν μικρές έστω νίκες στο κίνημα. «Κουκιά» μαζεύουν, είτε για τη συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση είτε για τις βουλευτικές εκλογές. Ετσι, βοηθούν το σύστημα να τα βγάλει πέρα, λειτουργώντας σαν κοινωνικό αμορτισέρ του.
