Σε προηγούμενα σχόλιά μας στην έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της «Κ» είπαμε ευθέως, ότι ο αγώνας των 300 απεργών πείνας μπορούσε να είναι νικηφόρος, δηλαδή να πάρουν άδεια παραμονής και εργασίας, όμως υπονομεύτηκε από τα μέσα, ενώ το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης (που ήταν προϊόν συμβιβασμού) δεν «δέθηκε» όπως έπρεπε, γεγονός για το οποίο δεν φέρουν την παραμικρή ευθύνη οι τρεις απεργοί πείνας που συμμετείχαν στη διαπραγματευτική ομάδα. Εννοούσαμε, προφανώς, ότι την αποκλειστική ευθύνη φέρουν οι διαπραγματευτές που εκπροσωπούσαν το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης και την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και οι δύο δικηγόροι. Στη συνέχεια, την ευθύνη φέρουν και όλες, πλην της Κόντρας, οι συλλογικότητες που είτε ανέλαβαν την ευθύνη να υπερασπιστούν με πάθος το αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης είτε, μολονότι εξέφρασαν επιφυλάξεις για υπαναχώρηση της κυβέρνησης, αρνήθηκαν την οργάνωση πίεσης πάνω στην κυβέρνηση από τους απεργούς πείνας και την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης.
Στη διαδρομή μας στο κίνημα, τόσο ως πρόσωπα όσο και ως συλλογικότητα, δεν έχουμε μάθει να μιλάμε αφοριστικά. Πάντοτε στοιχειοθετούμε τους ισχυρισμούς μας με ντοκουμέντα, μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα. Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά.
♦1 Το καθεστώς ανοχής, στο οποίο τέθηκαν οι απεργοί πείνας, αναστέλλει την απέλαση για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Οι τέσσερις υπουργοί είχαν δεσμευτεί ότι θα το κάνουν επ’ αόριστον, χωρίς όμως να δώσουν και χαρτί υπογεγραμμένο (όπως και για τα υπόλοιπα σημεία της συμφωνίας). Οι τέσσερις διαπραγματευτές «ξέχασαν» να ζητήσουν το γραπτό κείμενο με τα συμφωνηθέντα, λόγω της ευκολοπιστίας τους και λόγω του πανικού τους να κλείσουν άρον-άρον την απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Οι υπουργοί από την πλευρά τους, όταν υπόσχονταν ότι θα παρατείνουν επ’ αόριστον το καθεστώς ανοχής, γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο ούτε προβλέπεται ούτε επιτρέπεται από το νόμο 3907/2011. Γι’ αυτό εμείς ζητήσαμε να παραταθεί το καθεστώς ανοχής επ’ αόριστον με πολιτική δήλωση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αδιαφορού-σαμε και αδιαφορούμε ποια νομική μορφή μπορεί να πάρει αυτό και εάν τελικά χρειάζεται να πάρει κάποια μορφή. Σημασία έχει ότι η κυβέρνηση πρέπει να υλοποιήσει τη δέσμευσή της, ότι θα παρατείνει το καθεστώς αναστολής της απέλασης επ’ αόριστον.
Στο σημείο αυτό θέλουμε να αναφερθούμε σε δύο Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) που εκδόθηκαν μία το Νοέμβρη του 2006 (δηλαδή επί κυβέρνησης ΝΔ) και μία τον Οκτώβρη του 2010 (δηλαδή επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ).
Μ’ αυτές τις αποφάσεις προβλέπεται ότι στους μετανάστες που έκαναν προσφυγή σε Διοικητικό Δικαστήριο (Πρωτοδικείο, Εφετείο) κατά διοικητικής απόφασης απέλασης και για τους οποίους έχουν βγει αποφάσεις αναστολής της απέλασης ή προσωρινή διαταγή αναστολής της απέλασης χορηγείται βεβαίωση νόμιμης διαμονής είτε από τον υπουργό Εσωτερικών ή τον Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας. Με την ΚΥΑ του Νοέμβρη 2006 η διάρκειά της ήταν εξάμηνη, ενώ με την ΚΥΑ του Οκτώβρη 2010 η διάρκεια έγινε ετήσια και μπορεί να ανανεώνεται για ένα χρόνο μέχρι να γίνει το δικαστήριο.
Η τελευταία απόφαση, που αυξάνει το χρόνο νόμιμης διαμονής μετά από αναστολή της απέλασης, εκδόθηκε σε μια περίοδο που είχε διαμορφωθεί ο νόμος 3907/2011 για τις απελάσεις, με τον οποίο δίνεται εξάμηνη διάρκεια στο καθεστώς ανοχής. Παρά ταύτα, η απόφαση του Οκτώβρη 2010 αυξάνει το εξάμηνο σε χρόνο. Αρα, λοιπόν, υπήρχε και υπάρχει η δυνατότητα για ετήσια ανανέωση του καθεστώτος ανοχής και είναι πολύ απλό να προχωρήσει η κυβέρνηση στην αλλαγή του χρόνου ισχύος των βεβαιώσεων που έδωσε στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας, ώστε αυτές να έχουν ετήσια και όχι εξάμηνη διάρκεια. Είναι φοβερό μεμονωμένοι μετανάστες να παίρνουν μετά από δικαστικό αγώνα βεβαιώσεις νόμιμης διαμονής ετήσιας διάρκειας, που ανανεώνονται για ένα χρόνο, και οι 300 απεργοί πείνας, μετά από 44 μέρες απεργίας πείνας, να παίρνουν βεβαιώσεις νόμιμης διαμονής εξάμηνης διάρκειας, που θα ανανεώνονται για έξι μήνες.
Τουλάχιστον οι δικηγόροι γνώριζαν καλά ότι υπήρχαν αυτές οι υπουργικές αποφάσεις και επομένως ότι το τελευταίο προηγούμενο αναστολής της απέλασης ήταν 12μηνο ανανεούμενο. Στοιχειώδης υποχρέωσή τους ήταν να ενημερώσουν και την υπόλοιπη διαπραγματευτική ομάδα γι’ αυτό και να το θέσουν ως όρο στην κυβέρνηση, απαιτώντας 12μηνο καθεστώς ανοχής με επ’ αόριστο ανανέωσή του. Γιατί δεν έκαναν ούτε αυτό το στοιχειώδες; Δεν ήταν καθήκον τους να θέσουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία των απεργών πείνας;
Από την πλευρά μας θα επιμένουμε να κάνουμε έκκληση στους 300 μετανάστες να συνεχίσουν τον αγώνα, προκειμένου να πάρουν άμεσα τα συμφωνηθέντα, χωρίς όμως να παραιτηθούν από την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων τους. Τη μορφή και τον τρόπο του αγώνα θα τον αποφασίσουν, φυσικά, οι ίδιοι οι μετανάστες. Είναι τιμή μας να μας κατηγορούν ως «υποκινητές» των μεταναστών εκείνοι που πούλησαν τον αγώνα ή δεν είχαν το αγωνιστικό ανάστημα των ίδιων των απεργών πείνας.
Από το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης δίνεται στους 300 μετανάστες η διαβεβαίωση ότι θα τους δοθεί σύντομα μια κάρτα, στην οποία θα αναγράφεται ο χρόνος εισόδου τους στην Ελλάδα και ότι το καθεστώς ανοχής θα είναι απεριόριστης διάρκειας. Τέτοια κάρτα δεν πρόκειται να δοθεί. Αυτό ήταν ένα εφεύ-ρημα, ένα ψέμα, προκειμένου να πειστούν οι απεργοί πείνας να εγκαταλείψουν την Υπατία.
Καταρχάς, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3907/2011, δεν προβλέπεται η έκδοση τέτοιας κάρτας, αλλά η έκδοση βεβαίωσης αναβολής της απομάκρυνσης, την οποία έχουν ήδη πάρει (για ένα εξάμηνο). Παρά τη σαφήνεια του νόμου στο συγκεκριμένο σημείο, κάναμε και δημοσιογραφική έρευνα. Αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες, στους οποίους απευθύναμε το ερώτημα αν, εκτός από τη βεβαίωση που δόθηκε στους απεργούς πείνας, θα τους δοθεί και Κάρτα, μας απάντησαν, με κατηγορηματικό τόνο, ότι δεν πρόκειται να δοθεί καμία Κάρτα, πέρα από τη βεβαίωση που ήδη πήραν.
Σχετικά με την αναγραφή της ημερομηνίας εισόδου στην Ελλάδα. Ρωτήσαμε έναν από τους διαπραγματευτές, γιατί δεν τηρήθηκε η κυβερνητική δέσμευση για αναγραφή της ημερομηνίας εισόδου του μετανάστη στην Ελλάδα και μας απάντησε, ότι δημιουργήθηκαν μια σειρά ζητήματα και ότι υπήρχε κίνδυνος παρέμβασης του εισαγγελέα. Οι θολές αυτές εξηγήσεις δεν μας έπεισαν και γι’ αυτό το ζήτημα της αναγραφής της ημερομηνίας εισόδου παραμένει για μας ανοιχτό και ανοιχτό πρέπει να παραμείνει και για τους 300 απεργούς πείνας. Παραπέρα, επισημάναμε στο συνομιλητή μας, ότι η βεβαίωση που έχουν πάρει οι απεργοί πείνας θα είναι καταστροφική για εκείνους τους μετανάστες που είτε δεν έχουν στοιχεία για την την ημερομηνία εισόδου τους στην Ελλάδα είτε τα στοιχεία που έχουν δεν αναγνωρίζονται από τις ελληνικές αρχές. Θα είναι καταστροφική γιατί οι ημερομηνίες 11, 12 και 13 Μάρτη του 2011, οι οποίες αναγράφονται στις βεβαιώσεις, θα θεωρούνται εφεξής από τις ελληνικές αρχές ως ημερομηνίες εισόδου του μετανάστη στην Ελλάδα, μολονότι αυτός μπορεί να έχει έρθει πριν από χρόνια! Ο διαπραγματευτής συμφώνησε με την επισήμανσή μας, δεν γνωρίζουμε όμως τι θα λέει ή τι λέει στους μετανάστες όταν ρωτιέται απ’ αυτούς. Δυστυχώς, η διγλωσσία πάει σύννεφο.
Και βέβαια, στη βεβαίωση δεν αναγράφεται τίποτα περί διάρκειας του καθεστώτος ανοχής επ’ αόριστον ούτε πρόκειται να αναγραφεί.
♦2 Τι γίνεται με την άδεια εργασίας των μεταναστών που εντάσσονται στο καθεστώς ανοχής; Στην παρ. 5 του άρθρου 37 του νόμου 3907/2011 προβλέπεται: «Με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση».
Επικοινωνήσαμε με υπηρεσιακούς παράγοντες των τριών συναρμόδιων υπουργείων και πληροφορηθήκαμε τα εξής. Πρώτο, ότι το υπουργείο Εργασίας μπορεί μεν να μην είναι το πρώτο τη τάξει υπουργείο, αλλά λόγω αρμοδιότητας ως προς τις εργασιακές σχέσεις είναι το υπουργείο που θα συντάξει το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος. Δεύτερο, ότι αυτό το σχέδιο δεν έχει συνταχθεί ακόμη. Σ’ αυτή τη φάση γίνονται συζητήσεις σε επίπεδο υπουργών και υφυπουργών με την παρουσία συμβούλων τους, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας! Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ρωτήθηκε η αρμόδια Διεύθυνση του υπουργείου Εργασίας για το στάδιο επεξεργασίας του συγκεκριμένου ΠΔ, ο προϊστάμενός της δήλωσε άγνοια και παρέπεμψε το θέμα στα άλλα υπουργεία. Γίνεται φανερό ότι η σύνταξη και η έγκριση αυτού του ΠΔ θα πάρει αρκετό χρόνο. Δεν αποκλείεται να έχει περάσει και το εξάμηνο που προβλέπουν οι βεβαιώσεις που πήραν οι 300.
Οπως αναφέραμε σε προηγούμενη παρέμβασή μας, ο νόμος αναφέρει ότι η δυνατότητα προς εργασία δεν είναι απεριόριστη, ούτε ως προς το είδος της εργασίας ούτε ως προς τον τόπο εργασίας (όπως ισχύει για τους Ελληνες και τους νόμιμους μετανάστες). Το Προεδρικό Διάταγμα θα καθορίσει τους τομείς απασχόλησης και τις περιοχές της χώρας στις οποίες θα μπορούν να εργάζονται. Ανοίγει, λοιπόν, ένα άλλο τεράστιο ζήτημα για το πώς θα εξασφαλιστεί η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης στην εργασία για τους απεργούς πείνας και για όσους άλλους μετανάστες τεθούν στο καθεστώς «ανοχής». Το ζήτημα αυτό δεν ξακαθαρίστηκε από τους διαπραγματευτές (γιατί άραγε, δεν γνώριζαν το νόμο;!!!), δεν τέθηκε ως προαπαιτούμενο πριν οι απεργοί πείνας κλείσουν το μέτωπο της Υπατίας. Είναι ανάγκη να τεθεί και να αναδειχτεί τώρα κι αυτό πρέπει να το κάνουν οι ίδιοι οι μετανάστες, απαιτώντας ένα ΠΔ με ελεύθερη πρόσβαση στην εργασία και πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όσους τίθενται στο καθεστώς «ανοχής».
♦3 Τι γίνεται με την άδεια για ταξίδια στις χώρες καταγωγής των μεταναστών; Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, προκειμένου να καλύψει τη συνεχή εσωτερική υπονόμευση της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών και το άτσαλο κλείσιμό της, δίνει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία στην άδεια ταξιδιού στις πατρίδες των μεταναστών και την παρουσιάζει σαν μεγάλη κατάκτηση της απεργίας πείνας.
Καταρχάς, δεν μπορεί να αρνηθεί κανένας, ότι είναι έντονη η επιθυμία των μεταναστών να ταξιδέψουν στις χώρες τους. Οπως επίσης δεν μπορεί να αρνηθεί, ότι είναι έντονη η επιθυμία τους να ταξιδεύουν και στις χώρες της ΕΕ, τόσο για αναζήτηση εργασίας όσο και για να συναντήσουν τους ξενιτεμένους σ’ αυτές τις χώρες συγγενείς τους. Τέτοιο δικαίωμα οι 300 απεργοί πείνας μπορούσαν να έχουν μόνο αν κατακτούσαν άδεια παραμονής και εργασίας, που ήταν το κεντρικό αίτημά τους. Με την άδοξη όμως κατάληξη της απεργίας πείνας χάθηκε και η άδεια ταξιδιού στις χώρες της ΕΕ.
Δεύτερο, αυτή καθ’ αυτή η άδεια ταξιδιού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική κατάκτηση μετά από απεργία πείνας 44 ημερών, γιατί εδώ και χρόνια υπάρχουν πολλών ειδών άδειες ταξιδιού στις χώρες καταγωγής των μεταναστών, τις οποίες παίρνουν κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, χωρίς να έχουν κάνει ούτε μια ώρα απεργία πείνας. Ακόμα και μετανάστες χωρίς άδεια παραμονής. Ακόμα και μετανάστες με αναβολή της απέλασης! Είναι, λοιπόν, τουλάχιστον υποκριτικό να πανηγυρίζουμε για κάτι που άλλοι μετανάστες παίρνουν χωρίς ούτε μια ώρα απεργία πείνας, όταν η απεργία πείνας των 300 θα μπορούσε να έχει νικηφόρα κατάληξη, με ικανοποίηση του αιτήματος για άδεια παραμονής και εργασίας, που θα έδινε μεγάλη πνοή στο εργατικό κίνημα συνολικά και όχι μόνο στο μεταναστευτικό κίνημα.
Δίνονταν και εξακολουθούν να δίνονται άδειες για να πάνε οι μετανάστες στην πατρίδα τους τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι. Η διάρκεια των αδειών αυτών ήταν και είναι από ένα έως τρεις μήνες και δίνονται σ’ αυτούς που είχαν κάνει τα χαρτιά είτε για έκδοση άδειας παραμονής είτε για ανανέωση. Υπάρχει, όμως, μια κατηγορία αδειών ταξιδιού που εκδίδονται για ένα χρόνο, στη διάρκεια του οποίου ο μετανάστης μπορεί να κάνει απεριόριστα ταξίδια στη χώρα του. Οι άδειες αυτές βγαίνουν από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη μια φορά τον χρόνο, κατά τη χρονική περίοδο Νοέμβρη-Δεκέμβρη.
Για φέτος, αυτή η ετήσιας ισχύος άδεια ταξιδιού υπογράφτηκε στις 12 Νοέμβρη του 2010 και ισχύει για την περίοδο 1/1/2011 έως 31/12/2011, μέσα στην οποία ο μετανάστης μπορεί να κάνει απεριόριστα ταξίδια στην πατρίδα του και στη συνέχεια να επιστρέψει στην Ελλάδα. Και αν μεν για τους μετανάστες που έχουν άδεια παραμονής αυτή η άδεια θεωρείται αυτονόητη, αν για όσους έχουν υποβάλει αίτηση για έκδοση ή για ανανέωση άδειας παραμονής μπορείς να πεις ότι είναι επίσης δικαίωμα, τι μπορείς να πεις για εκείνους που έχουν απόφαση αναστολής της απέλασης ή προσωρινή διαταγή αναστολής από Διοικητικό Δικαστήριο στο οποίο έχουν προσφύγει; Και όμως, και αυτή η τελευταία κατηγορία μεταναστών, σε βάρος των οποίων έχει εκδοθεί απόφαση απομάκρυνσης (απέλασης) και έχουν κερδίσει αναστολή της απομάκρυνσης ή έστω προσωρινή διαταγή αναστολής μέχρι να ολοκληρωθεί δικαστικά η προσφυγή τους, δικαιούνται να κάνουν απεριόριστα ταξίδια στις πατρίδες τους και να επιστρέφουν στην Ελλάδα.
Επρεπε, λοιπόν, να θεωρείται αυτονόητο πως και οι 300 απεργοί πείνας, που τέθηκαν στο καθεστώς ανοχής (αναστολή της απομάκρυνσης) δικαιούνται απεριόριστα ταξίδια στις χώρες τους, βάσει του καθεστώτος που ισχύει εδώ και χρόνια στη χώρα μας. Οταν αυτό το δικαίωμα το έχουν μετανάστες με αναστολή απέλασης, χωρίς να έχουν κάνει ούτε μια μέρα απεργίας πείνας, είναι δυνατόν να το θεωρούμε υπό διαπραγμάτευση γι’ αυτούς που συγκλόνισαν τη χώρα και στρίμωξαν το πολιτικό σύστημα με 44 μέρες απεργίας πείνας;
Δεν το ήξεραν αυτό οι διαπραγματευτές; Οι δικηγόροι σίγουρα το ήξεραν. Οταν, λοιπόν, τέθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, είχαν την υποχρέωση να παρατηρήσουν πως αυτό δεν αποτελεί παραχώρηση της κυβέρνησης, αλλά αυτονόητο δικαίωμα όσων παίρνουν αναστολή της απομάκρυνσης (απέλασης) με οποιονδήποτε τρόπο, όπως συμβαίνει έως τώρα και για σειρά ετών. Εκείνο που έπρεπε να ζητηθεί άμεσα ήταν η έκδοση μιας υπουργικής απόφασης από τον Παπουτσή (ή τροποποίηση της υπάρχουσας), στην οποία να περιλαμβάνονται και όσοι τίθενται στο καθεστώς ανοχής. Μιας απόφασης η οποία θα μπορούσε να εκδοθεί την επόμενη κιόλας μέρα, χωρίς να δημοσιευτεί στο ΦΕΚ, όπως δεν δημοσιεύονται και όλες οι προηγούμενες αποφάσεις αυτού του τύπου.
Αντ’ αυτού τι συνέβη; Μιλούσαν αόριστα για κάποια υπουργική απόφαση που πρέπει να εκδοθεί και την Παρασκευή το βράδυ μήνυσαν τηλεφωνικά σε απεργούς πείνας και αλληλέγγυους, ότι τη Δευτέρα θα εκδοθεί μια υπουργική απόφαση, που θα προβλέπει για τους 300 ένα ταξίδι με απλή ενημέρωση της αστυνομίας και άλλα ταξίδια με άδεια από την αστυνομία. Δηλαδή, εμφάνιζαν ως αντικείμενο συνεχιζόμενης διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση αυτό που θα έπρεπε αυτονόητα να έχει ρυθμιστεί από την πρώτη στιγμή!
Κι όταν εμείς, σε άρθρο μας που δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή έκδοση της «Κ» αναφερθήκαμε σ’ αυτή την απόφαση, προτείνοντας να μην το κουνήσουν ρούπι από την Υπατία οι απεργοί πείνας μέχρι να υπογραφεί (χωρίς ακόμη να έχουμε ψάξει σε βάθος το θέμα και να ξέρουμε αυτά που ξέρουμε τώρα), κάποιοι αλητήριοι μας έβριζαν από το διαδίκτυο, κρύβοντας τη θρασυδειλία τους πίσω από την ανωνυμία, υποστηρίζοντας ότι «καίμε» τη διαπραγμάτευση.
Τελικά, η Δευτέρα πέρασε και οι απεργοί πείνας σπρώχτηκαν να εγκαταλείψουν την Υπατία χωρίς να έχει εκδοθεί ούτε αυτή η αυτονόητη υπουργική απόφαση για το απεριόριστο δικαίωμα ταξιδιού στις πατρίδες τους. Οταν εκδοθεί αυτή η απόφαση, θα τους την «πουλήσουν» σαν μεγάλη κατάκτηση των «διαπραγματευτών», που συνέχισαν τη «διαπραγμάτευση» με το υπουργείο κι αυτό θα ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αλητείας.
Οι απεργοί πείνας πρέπει ν’ απαιτήσουν εδώ και τώρα να εκδοθεί αυτή η υπουργική απόφαση, που θα τους δίνει άμεσα το αυτονόητο δικαίωμα για απεριόριστα ταξίδια στην πατρίδα τους. Οι άδειες που θα εκδοθούν για τους 300 μετανάστες πρώην απεργούς πείνας θα είναι εξάμηνης και όχι ετήσιας διάρκειας και θα εκδίδονται για όσο καιρό θα παρατείνεται η διάρκεια του καθεστώτος ανοχής.
Οι άδειες αυτές κρύβουν και μια παγίδα, καθώς το καθεστώς ανοχής δίνεται σ’ όλους τους απεργούς πείνας χωρίς να εξετάζεται ο φάκελός τους. Ετσι, υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι απ’ αυτούς που θα πάρουν την άδεια και θα ταξιδέψουν να μη μπορέσουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Ο ίδιος κίνδυνος υπάρχει και για τους μετανάστες που πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν στο μεταναστευτικό κίνημα, για τους μετανάστες που πρωτοστάτησαν στην απεργία πείνας των 300. Πρέπει, λοιπόν, να ξεκαθαριστεί με διάταξη ότι εκκαθαρίζονται όλες οι προηγούμενες εκκρεμότητες που έχουν οι 300 απεργοί πείνας.
Πού στηρίζεται ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη για να βγάλει αυτή την απόφαση; Στηρίζεται στην παρ. 5 του άρθρου 90 του νόμου 3386/2005 και στην παρ. 4 του άρθρου 17 του νόμου 3536/2007. Και οι δύο παράγραφοι προβλέπουν την έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης, προκειμένου να χορηγηθεί άδεια ταξιδιού στους μετανάστες προκειμένου να επισκεφθούν τις χώρες τους και να επιστρέψουν στην Ελλάδα, όμως και το 2009 και το 2010 δεν εκδόθηκε ΚΥΑ, αλλά απόφαση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, που δεν δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ. Το σημειώνουμε για να τονίσουμε ότι οι αποφάσεις αυτές μπορούν να βγουν πολύ γρήγορα, αν υπάρχει πολιτική βούληση.
Το αναφέρουμε και για έναν ακόμη λόγο. Κάθε φορά που στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης γινόταν κουβέντα για το νομικό καθεστώς υπό το οποίο οι 300 απεργοί πείνας θα μπορούσαν να πάρουν άδεια παραμονής, εκείνοι που είχαν αποφασίσει να υπονομεύσουν τον αγώνα και να τον οδηγήσουν σ’ έναν απαράδεκτο συμβιβασμό, υποστήριζαν πως αποκλείεται να δοθεί κανονική άδεια παραμονής, γιατί ο Ραγκούσης έχει δεσμευτεί και αποκλείεται να δώσει άδεια παραμονής. Οπως βλέπουμε, η γενική εξουσιοδοτική διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 90 του νόμου 3386/2005 δεν εφαρμόζεται υποχρεωτικά από τον Ραγκούση, αλλά εφαρμόζεται και μόνο από έναν από τους συναρμόδιους υπουργούς. Το γεγονός ότι ο Παπουτσής υπογράφει μόνος του τις άδειες ταξιδιού, επικαλούμενος αυτήν ακριβώς την εξουσιοδοτική διάταξη επιβεβαιώνει απόλυτα αυτό που φωνάζαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας. Οτι δηλαδή μπορεί η υπουργός Εργασίας Λ. Κατσέλη να εκδώσει υπουργική απόφαση που θα έδινε άδεια παραμονής στους 300 απεργούς πείνας, παρά το ότι ο Ραγκούσης είχε καταργήσει την απόφαση Παυλόπουλου του 2009 για τους 15 απεργούς πείνας των Χανίων. Αν η απεργία πείνας πίεζε μέχρι το τέλος, η κυβέρνηση θα έδινε άδειες παραμονής με υπογραφή άλλου υπουργού, χωρίς να χρειαστεί να τσαλακωθεί ο Ραγκούσης.
♦4 Η 8ετία (αντί της 12ετίας) για την απόκτηση άδειας παραμονής «για εξαιρετικούς λόγους» μπορεί να γίνει μόνο με τροποποίηση του σχετικού νόμου. Η κυβέρνηση δεν ανέλαβε καμιά δέσμευση ως προς το χρόνο υλοποίησης αυτού του σημείου της συμφωνίας (πέρα από το ότι ο Ραγκούσης μιλά πια για «11ετία, το πολύ 10ετία»). Ο Ραγκούσης, επίσης, δήλωσε ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα. Υπάρχει, λοιπόν, ο κίνδυνος αυτή η τόσο σημαντική κατάκτηση της απεργίας πείνας να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Είναι κι αυτό ένα θέμα που πρέπει να θέσουν με τη συνέχιση του αγώνα τους οι πρώην απεργοί πείνας, αλλά και όλοι οι μετανάστες, τους οποίους αφορά άμεσα.
