«Οι αρμοδιότητες των συνιστωμένων με το παρόν άρθρο Κεντρικών Υπηρεσιών Υγείας, καθώς και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την οργάνωση και λειτουργία τους, καθορίζονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, που εκδίδεται μετά από πρόταση του ΔΣ του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ».
Σ’ αυτή τη φαινομενικά αθώα παράγραφο συνοψίζεται η ουσία του νομοσχέδιου για τον «λειτουργικό διαχωρισμό» των Κλάδων Υγείας και Σύνταξης του ΙΚΑ, τον οποίο προανήγγειλε «εν χορδαίς και οργάνοις» ο ίδιος ο Καραμανλής, επισκεπτόμενος το υ-πουργείο Εργασίας. Η κυβέρνηση δίνει στον εαυτό της εν λευκώ εξουσιοδότηση να ρυθμίσει με υπουργικές αποφάσεις όλα τα κρίσιμα θέματα. Αυτά που αφορούν τη χρηματοδότηση των δαπανών Υγείας. Το ποιος πληρώνει, δηλαδή. Ποια είναι η συμμετοχή του κράτους; Τι θα γίνει με τα ελλείμματα του Κλάδου Υγείας; Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτά;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα, στα οποία απαντήσεις δεν δίνονται από το νομοσχέδιο, το οποίο επίσημα δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, όμως έχει διαρρεύσει και το έχουμε στα χέρια μας. Στην πράξη, όμως, οι απαντήσεις έχουν δοθεί προ πολλού. Οι προθέσεις δεν εικάζονται, αλλά είναι σαφείς και κατηγορηματικές. Ιδού η απόδειξη.
Με τον περιβόητο αντιασφαλιστικό νόμο Σιούφα (ν. 2084/1992) θεσπίστηκε η τριμερής χρηματοδότηση για τους ασφαλιζόμενους μετά την 1.1.1993. Στο πλαίσιο αυτής της ρύθμισης, το κράτος έπρεπε να καταβάλει κάθε χρόνο και ποσοστό 4,3% ως συμμετοχή του στον κλάδο υγείας. Με το νόμο Ρέππα καθιερώθηκε η αντικατάσταση της συμμετοχής του κράτους στον κλάδο σύνταξης με την καθιέρωση ετήσιας επιχορήγησης ίσης με το 1% του ΑΕΠ. Για τον κλάδο υγείας παρέμεινε η παλιά ρύθμιση. Τον Οκτώβρη του 2003, ο τότε υπουργός Οικονομίας Ν. Χριστοδουλάκης προσπάθησε με τροπολογία να καταργήσει αυτή την υποχρέωση του κράτους. Δικές μας καταγγελίες και παρεμβάσεις προς τη διοίκηση της ΓΣΕΕ ανάγκασαν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία είχε συναινέσει στο νόμο Ρέππα, να παρέμβει στην κυβέρνηση και ο Χριστοδουλάκης να αναγκαστεί να αποσύρει την τροπολογία.
Αυτό που δεν μπόρεσε, όμως, να κάνει νόμιμα το έκανε παράνομα. Στον προϋπολογισμό του 2004 δεν εγγράφηκε το κονδύλι για τη συμμετοχή του κράτους κατά 4,3% στη χρηματοδότηση του κλάδου υγείας του ΙΚΑ. Στο νόημα μπήκε αμέσως και η «γαλάζια» κυβέρνηση, η οποία επίσης συνέχισε να μην εγγράφει στον κρατικό προϋπολογισμό αυτό το κονδύλι. Δηλαδή, αρχής γενομένης από το 2004, το ΙΚΑ στερείται κάθε χρόνο ένα σημαντικό ποσό εσόδων για τον κλάδο υγείας, το οποίο θα έπρεπε να του καταβάλλεται βάσει του νόμου. Το ποσό αυτό ήταν το 2004 γύρω στα 150 εκατ. ευρώ. Συνυπολογίζοντας όχι μόνο τον πληθωρισμό, αλλά και το γεγονός ότι χρόνο με το χρόνο αυξάνονται οι μετά το 1993 ασφαλισμένοι, μιλάμε για μια ληστεία 6 (μέχρι στιγμής) ετών, που ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ!
Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε εύκολα ότι το κράτος ούτε αυτά τα λεφτά πρόκειται να δώσει, ούτε να καθιερώσει άλλης μορφής συμμετοχή του στον κλάδο υγείας. Ποιος θα πληρώσει, λοιπόν, τα ελλείμματα; Οι ασφαλισμένοι, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Πώς θα γίνει αυτό; Με υπουργικές αποφάσεις, για την έκδοση των οποίων η κυβέρνηση δίνει με το νομοσχέδιο εν λευκώ εξουσιοδότηση στον εαυτό της. Επειδή βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, δεν τολμούν ν’ ανακοινώσουν τώρα συγκεκριμένα μέτρα. Δημιουργούν το πλαίσιο και δίνουν δικτατορικές αρμοδιότητες σε δυο υπουργούς, ν’ αποφασίζουν τα πάντα με απλές αποφάσεις τους, που δεν περνούν καν από κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Το νομοσχέδιο δημιουργεί ένα νέο γραφειοκρατικό περιβάλλον μέσα στο ΙΚΑ, με τη δημιουργία δύο γενικών διευθύνσεων Υγείας, αντί για μία που υπήρχε ως τώρα, και κάποιες άλλες αλλαγές, που το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργούν το κατάλληλο οργανωτικό περιβάλλον για να έρθουν αργότερα οι υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες οι δαπάνες Υγείας θα φορτωθούν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στις πλάτες των ασφαλισμένων. Η κυβέρνηση δεν έχει κρύψει την πρόθεσή της να καθιερώσει την κάρτα υγείας, ένα είδος πιστωτικής κάρτας που θα δικαιούται κάθε ασφαλισμένος.
Μόλις ξεπεράσει το πλαφόν, θ’ αρχίσει να πληρώνει από την τσέπη του.
Μόλις ξεπεράσει το πλαφόν, θ’ αρχίσει να πληρώνει από την τσέπη του.
Οπως κάθε παγίδα, έτσι και αυτή έχει το τυράκι της. Από τη μια έχουμε τις βαρύγδουπες Πρότυπες Μονάδες Υγείας και από την άλλη τη ρύθμιση μιας σειράς επιμέρους θεμάτων που εκσυγχρονίζουν κάποιες πλευρές στην πολιτική Υγείας του ΙΚΑ. Οι Πρότυπες Μονάδες Υγείας, βέβαια, αποτελούν «φωτογραφία» των περιβόητων Αστικών Κέντρων Υγείας του ΠΑΣΟΚ, που ποτέ δεν δημιουργήθηκαν. Οποιος παρακολουθεί συστηματικά τα ασφαλιστικά θέματα γνωρίζει ότι διακαής πόθος των κυβερνήσεων είναι να δημιουργήσουν ενιαίες μονάδες παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, για τους ασφαλισμένους όλων των Ταμείων.
Αυτό το νομοσχέδιο έχει σαν σκοπό να δημιουργήσει τετελεσμένα, που θα δέσουν χειροπόδαρα για χρόνια την εργατική τάξη. Η απόρριψή του πρέπει να συνοδευτεί από την απαίτηση για δωρεάν παροχή Υγείας σε όλους τους εργαζόμενους, χωρίς να πληρώνουν δεκάρα από την τσέπη τους.
