«Σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει η χώρα μας, θα ήθελα να θυμάστε μόνο ένα πράγμα: ότι ο πατριωτισμός ενώνει και δεν διαιρεί», διακήρυξε ο Σαμαράς από τη «δική του» Καλαμάτα.
Ο Καραμανλής (ο δάμαλος), αφού επανέλαβε τη γνωστή μολυβιάτεια αερολογία περί τα ελληνοτουρκικά, κατέληξε: «Γι’ αυτό θα τονίσω για μια ακόμη φορά πόσο σημαντικό είναι να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας, να μη στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα, να ενισχύουμε διαρκώς το αξιόμαχο και το φρόνημα των ενόπλων μας δυνάμεων. Πάνω απ’ όλα να σφυρηλατούμε καθημερινά πνεύμα αποφασιστικότητας, εθνικής συνεννόησης και υπεράσπισης των δικαίων του Ελληνισμού. Και ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά».
Φωτογράφισε τον Σαμαρά, φυσικά, που τον διέγραψε ο Μητσοτάκης. Εμείς αρχικά διαβάσαμε «ανάποδα» τις τοποθετήσεις των δύο πρώην πρωθυπουργών και αρχηγών της ΝΔ, που εδώ και καιρό πάνε πακέτο. Από τη μια τα περί «ενότητας» του Σαμαρά και από την άλλη η σχετικά ήπια κριτική του Καραμανλή, ότι οι πρώην πρωθυπουργοί πρέπει να ακούγονται και όχι να διαγράφονται, μας δημιούργησαν την υποψία ότι μπορεί να υποκρύπτεται συμφιλιωτική πρωτοβουλία, με διαμεσολαβητή τον Καραμανλή, για επιστροφή του Σαμαρά στη ΝΔ.
Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο. Θυμόμαστε το «Γιώργο, καλωσόρισες σπίτι σου», με το οποίο είχε υποδεχτεί ο Καραμανλής τον Σουφλιά, που προηγουμένως είχε διαγράψει. Θυμόμαστε και τον Σαμαρά να κάνει πέτρα την καρδιά του, υποδεχόμενος στη ΝΔ τη Ντόρα, που προηγουμένως είχε διαγράψει. Είχε προηγηθεί η συντριβή της ΝΔ στις εκλογές του Μάη του 2012 και ο Σαμαράς μάζευε ό,τι κυκλοφορούσε εκτός ΝΔ, για να πετύχει καλύτερο σκορ στις δεύτερες εκλογές που έγιναν τον Ιούνη του 2012.
Γιατί να μη γινόταν το ίδιο και με τον Σαμαρά που απειλεί να φτιάξει κόμμα και να κόψει από τον Μητσοτάκη ένα κρίσιμο ποσοστό; Οσο για τις δικαιολογίες που θα επιστρατεύονταν, αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Σημασία έχει η πολιτική απόφαση, οι δικαιολογίες κατασκευάζονται μετά.
Η υποψία μας κράτησε μόλις ένα 24ωρο, καθώς ο Σαμαράς, αμέσως μετά από τη διήμερη κοινή εμφάνισή του με τον Καραμανλή στην Καλαμάτα (μέχρι και με το ίδιο αυτοκίνητο κυκλοφορούσαν, ενώ έκαναν και κοινή εμφάνιση σε συνεστίαση σε ταβέρνα), εμφανίστηκε σε τοπικό κανάλι και έβαλε μπουρλότο. Η κοινή εμφάνιση του ντουέτου και όσα ειπώθηκαν στην Καλαμάτα ήταν το ορντέβρ, η συνέντευξη στο Best ήταν το κυρίως πιάτο.
O Σαμαράς δεν περιορίστηκε στα λεγόμενα «εθνικά», που αποτελούσαν μέχρι τώρα την αιχμή του δόρατος στην πολεμική που έκανε στον Μητσοτάκη. Μίλησε εφ’ όλης της ύλης, συμπυκνώνοντας τις θέσεις του σε μια προσεκτικά προετοιμασμένη ατάκα: «Ποιο χάος λοιπόν; Το χάος είναι ο κ.Μητσοτάκης! Γιατί δημιούργησε σκόπιμα συνθήκες πολιτικής αναρχίας. Προκαλεί αστάθεια και μιλάει για σταθερότητα!». Κατηγόρησε τον Μητσοτάκη για αλαζονεία, κατάχρηση εξουσίας, εκτεταμένη ατμόσφαιρα διαφθοράς και αίσθηση κράτους- λάφυρο που επικρατεί στη χώρα!
Περιέγραψε τη σημερινή πραγματικότητα στη χώρα σαν «ομίχλη» και «αίσθηση ματαιότητας». Είπε ότι η ανεξέλεγκτη ακρίβεια διαβρώνει την καθημερινότητα των πολιτών και περιορίζει τις προοπτικές της μεσαίας τάξης. Αναφέρθηκε στο στεγαστικό, λέγοντας πως παγιώνεται ως πρόβλημα και δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για νέους, εργαζόμενους και οικογένειες. Τόνισε ιδιαίτερα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην περιφέρεια εκπαιδευτικοί και γιατροί, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνονται βασικές κοινωνικές δομές. «Οι εκπαιδευτικοί και οι γιατροί δεν βρίσκουν να μείνουν στην επαρχία, λόγω ακρίβειας, και η απάντηση μιας θρασύτατης βουλευτίνας της ΝΔ είναι ότι “το τσάμπα πέθανε”», ήταν η χαρακτηριστική ατάκα του.
Κατηγόρησε κυβερνητικά στελέχη για έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Εκανε λόγο για «ψυχική ρήξη» ανάμεσα στη ΝΔ και τη λαϊκή της βάση. «Πέθανε η λαϊκή ψυχή της παράταξης», είπε, δίνοντας μια ακόμα προσεκτικά προετοιμασμένη ατάκα. Αυτό το απέδωσε στην αποκοπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τις ανάγκες της κοινωνίας.
Ασκησε πολεμική για το ενεργειακό κόστος, την αγροτική κρίση, τη συμφωνία Mercosur, την κατάσταση στην κτηνοτροφία, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την πολιτική προς τις τράπεζες, ανεβάζοντας τους τόνους: Διατέθηκαν σημαντικά κονδύλια, αλλά «τα πολλά τα γεύτηκαν οι λίγοι», ενώ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας έμειναν χωρίς την αναγκαία στήριξη.
Ο Σαμαράς κατηγόρησε τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του για «ασυνέπεια λόγων και έργων», για επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις και μόνιμες δικαιολογίες, χτυπώντας στην καρδιά του το κυβερνητικό αφήγημα. Δεν παρέλειψε να μιλήσει και για κατασκευασμένη εικόνα ενός «δήθεν επιτελικού κράτους». Κι έφερε ως παραδείγματα το black out στον εναέριο χώρο και την ανεπαρκή θωράκιση της Θεσσαλίας. «Ρεκόρ διαφήμισης για ένα δήθεν επιτελικό κράτος. Ρεκόρ κυβερνητικού αυτοθαυμασμού με συνεχείς κυβερνητικές δηλώσεις. Ε, εντάξει, δεν θέλουμε άλλα τέτοια ρεκόρ», είπε χαρακτηριστικά.
Το μόνο που δεν ανακοίνωσε ο Σαμαράς είναι η δημιουργία κόμματος. Το ζωγράφισε, όμως, με ζωηρά χρώματα. «Το σίγουρο είναι ότι τα σταθμίζω», είπε. Και συμπλήρωσε: «Μην ανησυχείτε για εμένα, εδώ είμαι. Μιλάω δημόσια, και θα συνεχίσω να μιλάω δημόσια, δεν κρύβομαι. Για την πατρίδα όμως, καλά κάνετε κι ανησυχείτε κι εσείς και ο κόσμος, είναι ελπιδοφόρο. Αυτοί που δεν ανησυχούν είναι το πρόβλημα». Αναφέρθηκε στην ανάγκη μιας «νέας αρχής» που «απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας». Τα ίδια που λένε ο Τσίπρας και η Καρυστιανού, δηλαδή.
Ολα δείχνουν ότι ο Σαμαράς οδεύει προς τη δημιουργία κόμματος. Αυτό, όμως, κανένας δεν πρέπει να το δένει κόμπο. Κάποτε ο Αβραμόπουλος έφτιαξε κόμμα (το περιβόητο ΚΕΠ), έβαλε κόσμο ν’ ανοίξει γραφεία σε διάφορες πόλεις της χώρας, να φτιάξουν ακόμα και… ύμνο του ΚΕΠ, κι αυτό το κόμμα δεν κατέβηκε ποτέ στις εκλογές. Ηταν ένα εργαλείο άσκησης πίεσης στον Καραμανλή να ξαναπάρει στη ΝΔ τον Αβραμόπουλο (το 2002) και να τον κάνει υπουργό μόλις κέρδισε τις εκλογές (το 2004).
Ακόμα κι αν γίνει το ίδιο με τον Σαμαρά, αν δηλαδή ο Μητσοτάκης σκύψει το κεφάλι και τον ξαναπάρει στη ΝΔ, δε θα είναι ήττα του Σαμαρά αλλά στραπάτσο του Μητσοτάκη. Κι αν ο Σαμαράς επιστρέψει στη ΝΔ, θα μαζέψει γύρω του όλα τα «ορφανά» που έχει αφήσει και θα προσπαθήσει να επιβάλει όρους σ’ έναν εντελώς αποδυναμωμένο Μητσοτάκη, που η εικόνα του θα είναι εικόνα αρχηγού σε αποδρομή.
