Στις επάλξεις της… αυτοπροβολής

Μπορεί να τον έχουν βάλει στο γύψο, μπορεί να μην παίζει κανένα ρόλο στη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας, όμως ο Κικίλιας δεν το βάζει κάτω. Γυρίζει καθημερινά από εδώ κι από εκεί, βγάζει φωτογραφίες (πάντοτε φορώντας μάσκα πλέον) και τις μοιράζει στα ΜΜΕ, ενώ κάποια παπαγαλάκια φιλοτεχνούν σε καθημερινή βάση την αγιογραφία του. Βγήκε και στον Αυτιά, ο οποίος έχει εξειδίκευση σε τέτοιου είδους «δουλειές» (μπλιαχ!). Εγλειψε τον Μητσοτάκη και εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που οργάνωσε τα πάντα, ως ο στρατηγός που διευθύνει με σιδερένιο χάρι τον πόλεμο! Και βέβαια, έγλειψε τους γιατρούς. Αυτούς που αρνούνταν ακόμα και να συναντήσει και χρειάστηκε να κάνουν γι’ αυτό παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο.
 
Φυσικά, ο Κικίλιας επιδόθηκε και στη γνωστή κυβερνητική ψευδολογία για τη δήθεν ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας με στελέχη και με μέσα, που υπάρχει μόνο στο στόμα των μελών της κυβέρνησης, ενώ γιατροί και νοσηλευτές δεν την έχουν δει. Αρκεί ένα μικρό παράδειγμα για να γίνει σκόνη αυτή η ψευδολογία. Παραγγείλαμε 600 αναπνευστήρες, είπε ο Κικίλιας, «σε διάφορους προμηθευτές σε όλο τον κόσμο. Εχουμε φροντίσει έτσι ώστε να υπάρχουν ειδικές πτήσεις ακόμα και στρατιωτικές, αν πρέπει, προκειμένου αυτοί οι αναπνευστήρες να έρθουν στην Ελλάδα».
 
Αρα, το προηγούμενο δίμηνο, όταν διακήρυσσε ότι «η χώρα είναι απολύτως θωρακισμένη», έλεγε ψέματα. Τώρα έτρεξε να παραγγείλει αναπνευστήρες, όταν αυτοί είναι είδος «εν απολύτω ανεπαρκεία» σε όλο τον κόσμο και γίνεται «σφαγή» για την προμήθειά τους. Και τι κάνουν; Οπως ο ίδιος ο Κικίλιας αποκάλυψε, πήραν τους αναπνευστήρες που υπήρχαν σε άλλες κλινικές των νοσοκομείων και τους έστειλαν στις ΜΕΘ. Περιττεύει να σημειώσουμε ότι έτσι και υπάρξει πληθώρα σοβαρών κρουσμάτων, οι αναπνευστήρες δε θα χρειάζονται μόνο στις ΜΕΘ, αλλά και σε νοσοκομειακούς χώρους όπου θα γίνεται η πρώτη περίθαλψη των ασθενών!
 
Η «θωρακισμένη χώρα» αποδείχτηκε εντελώς αθωράκιστη. Η μόνη ελπίδα είναι η ανταπόκριση στα μέτρα «κοινωνικής αποστασιοποίησης», που δείχνει ο ελληνικός λαός, βλέποντας τον Αρμαγεδδώνα στη γειτονική Ιταλία και λίγο πιο πέρα στην Ισπανία. Ισως αυτό βοηθήσει να μην εκτιναχτούν τα σοβαρά κρούσματα μέσα σε λίγες μέρες και καταρρεύσει το σύστημα, παρά τις ηρωικές προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτών.
 
Εδώ, όμως, πρέπει να σημειωθεί και κάτι άλλο, περισσότερο σημαντικό, γιατί αφορά το μέλλον. Μόλις η πανδημία κλείσει τον κύκλο της, αυτοί θα τ’ αφήσουν όλα όπως ήταν. Χωρίς σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), με νοσοκομεία υποστελεχωμένα και μη εξοπλισμένα, με τους εμπόρους της υγείας ν’ αλωνίζουν και ν’ αδειάζουν τις τσέπες του κοσμάκη. Μην έχετε καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Ο υπουργός Μπουμπούκος δεν ήταν αυτός που καμάρωνε όταν διέλυε το αναιμικό σύστημα ΠΦΥ και έλεγε ότι δε θα επιτρέψει να του πάρει ο Τόμσεν του ΔΝΤ τη δόξα για τις απολύσεις χιλιάδων γιατρών; Ο νεοδημοκράτης βουλευτής Μπάμπης δεν ήταν που μαζί με τον Πορτοσάλτε έλεγαν ότι πρέπει να κλείσουν και να κατεδαφιστούν τα μισά δημόσια νοσοκομεία, γιατί είναι εστίες διάδοσης μικροβίων; Η νεοφιλελεύθερη Ξαφά δεν ήταν που λέει στο ντοκιμαντέρ «Agora II» του Γ. Αυγερόπουλου ότι «δεν χρειάζονται κρατικά νοσοκομεία. Μπορούν όλα να είναι ιδιωτικά. Είναι ανίκανος επιχειρηματίας το κράτος, δεν πρέπει να διαχειρίζεται τίποτα»;
 
Νομίζετε ότι άλλαξαν μυαλά; Ούτε κατά διάνοια. Γλείφουν τώρα γιατρούς και νοσηλευτές, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ενώ προσπαθούν με αλχημίες και μέτρα «εκ των ενόντων» να καλλιεργήσουν την ψευδαίσθηση ότι ενισχύουν τα δημόσια νοσοκομεία, δίνουν με τη σέσουλα λεφτά στους εμπόρους της υγείας (55 εκατομμύρια ευρώ «έκοψαν» μέχρι στιγμής από τον κρατικό προϋπολογισμό) για τεστ και για χρήση ΜΕΘ, αρνούμενοι πεισματικά να προχωρήσουν στην , όπως ζητούν οι νοσοκομειακοί γιατροί (και όχι μόνον αυτοί) και όπως έχουν κάνει ακόμα και δεξιές κυβερνήσεις (π.χ. Ιρλανδία).
 
Γι’ αυτό, δίνοντας τη μάχη για να προστατέψουμε τους ανθρώπους μας (τους ηλικιωμένους, αυτούς με χρόνια νοσήματα, αυτούς με πεσμένο ανοσοποιητικό σύστημα), δίνοντας τη μάχη για να μη φορτωθούν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων (απαγόρευση απολύσεων, κατάργηση όλων των αντεργατικών μέτρων που παίρνονται στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης, πλήρη μισθό και πλήρη ασφάλιση για κάθε εργαζόμενο), πρέπει να δώσουμε τη μάχη για τη στήριξη του δημόσιου συστήματος Υγείας με γιατρούς, νοσηλευτές, λοιπό απαραίτητο προσωπικό και εξοπλισμό. Κακά τα ψέματα, όμως. Με την ιδιωτική Υγεία να αποτελεί τον ανθηρότερο κλάδο της καπιταλιστικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια, η δημόσια Υγεία θα εξακολουθεί να αποτελεί τον παρία. Γι’ αυτό: .