Με τη φόρα που πήρε, μετά την καταδίκη των αναρχικών αγωνιστών Γρηγόρη Σαραφούδη και Γιάννη Ναξάκη σε 16 χρόνια φυλακή, , το τρομοδικείο με πρόεδρο τον πρόεδρο Εφετών (και σύμβουλο των υπουργών Δικαιοσύνης την περίοδο 2011-2013) Κυρ. Οικονόμου, ξεπερνώντας κάθε όριο δικονομικής νομιμότητας, ετοιμάζεται να καταδικάσει και τον αναρχικό αγωνιστή Γιάννη Μιχαηλίδη
Το «αδίκημα» στην περίπτωση των Σαραφούδη-Ναξάκη ήταν ότι είναι αναρχικοί. Μετά άρχισε ο παραλογισμός: είναι αναρχικοί και γι' αυτό κάποια στιγμή προσχώρησαν στη ΣΠΦ και στο διάστημα της ένταξής τους έκαναν και μια ληστεία. Τον αυθαίρετο αυτό συλλογισμό διατύπωσε η εισαγγελέας Ολ. Σμυρλή και στη συνέχεια τον υιοθέτησε το τρομοδικείο. Στην περίπτωση του Μιχηλίδη το «αδίκημα» είναι ότι πήρε ένα όχημα της αστυνομίας και έφυγε σαν κύριος. Βέβαια, ακόμη δεν αποδείχτηκε ότι αυτός που πήρε το περιπολικό και έφυγε σαν κύριος ήταν ο Μιχαηλίδης. Προκειμένου, λοιπόν, να τον εκδικηθούν γι’ αυτό το θράσος του, έστησαν τη σαθρή κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά των αστυνομικών της Αμεσης Δράσης Θ. Λεοντόπουλου και Δ. Δρόσου. Ισχυρίζονται ότι ο Μιχαηλίδης επιχείρησε να ρίξει το περιπολικό σε κάδο σκουπιδιών, προκειμένου να τραυματίσει θανάσιμα τον Λεοντόπουλο, ενώ προέτρεψε τον συγκατηγορούμενό του να ρίξει με το όπλο εναντίον του Δρόσου, με τις φράσεις «
Το πρώτο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι και οι δύο αστυνομικοί, στην κατάθεση που έδωσαν την επομένη του συμβάντος, ούτε σε προτροπή «ρίξ' του, ρίξ' του», ούτε σε απόπειρα αυτού που πήρε το περιπολικό να ρίξει τον Λεοντόπουλο στους κάδους των σκουπιδιών. Και κάποιοι από τους πολίτες μάρτυρες, που «έσπευσαν να συνδράμουν» τους δύο αστυνομικούς και εμφανίστηκαν στη συνέχεια ως στις προανακριτικές τους καταθέσεις δεν κάνουν σαυτά τα δύο, με βάση τα οποία θέλουν να καταδικάσουν τον Γιάννη Μιχαηλίδη. Στη συνέχεια, στο πλαίσια της νέας εκδοχής για το συμβάν στην Πεύκη, όπως καλή ώρα της νοσηλεύτριας Ελένης-Αιμιλίας Πισσάκη, που στην κατάθεσή της στον ειδικό εφέτη ανακριτή Κ. Μπαλτά ισχυρίστηκε , ότι δήθεν είδε τον Λεοντόπουλο κρεμασμένο από ένα περιπολικό που ο κατηγορούμενος πήγε να το ρίξει σε κάδους σκουπιδιών για να τον τραυματίσει θανάσιμα.
Ο αστυνομικός Θ. Λεοντόπουλος στην προανακριτική του κατάθεση δεν αναφέρει καν τη φράση «ρίξ' του, ρίξ' του», που δήθεν φώναξε ο Γ. Μιχαηλίδης στον Θ. Μαυρόπουλο, ενώ για την υποτιθέμενη απόπειρα να τον ρίξει στους κάδους σκουπιδιών αναφέρει: Με την κατάθεσή του αυτή ο Λεοντόπουλος αυτοδιαψεύδεται και συνάμα βγάζει ψεύτες τόσο την Αντιτρομοκρατική όσο και τους δικαστικούς μηχανισμούς, που συνδιαμόρφωσαν το σαθρό κατηγορητήριο.
Δεν είναι μόνο ο πρόεδρος του τρομοδικείου και η εισαγγελέας που δείχνουν ότι θέλουν πάση θυσία να καταδικαστεί ο Γ. Μιχαηλίδης με πολύ βαριά ποινή. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η αναπληρώτρια πρόεδρος Γεωρ. Αδελίνη. Με τις ερωτήσεις που υπέβαλε ειδικά στη μάρτυρα Ε. Πισσάκη ξεπέρασε κάθε όριο δικονομικής νομιμότητας, με προφανή στόχο
Στο σημείο αυτό θα ανοίξουμε μια παρένθεση για να θέσουμε για πρώτη φορά δημόσια ένα σοβαρό ζήτημα. Κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να συνεχιστεί άλλο η λαθεμένη και αδιέξοδη τακτική μερικών αναρχικών αγωνιστών είτε να μην παρίστανται, είτε όταν παρίστανται να είναι ωσεί παρόντες, είτε – στις περιπτώσεις που εκπροσωπούνται από τους συνηγόρους – . Εγείρουμε αυτό το ζήτημα από πολιτικό και συντροφικό ενδιαφέρον και επί πλέον γιατί από αυτή τη στάση μπορεί να δημιουργηθεί νομολογία σε βάρος του κινήματος. Αλλωστε, σύμφωνα με την πλούσια πείρα του κινήματος, η παρουσία των κομμουνιστών και αναρχικών κατηγορούμενων στην ακροαματική διαδικασία είναι , γιατί μόνον έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθούν τα τρομοδικεία ως βήμα για την αποκάλυψη των εγκλημάτων του καπιταλιστικού συστήματος και την προβολή των επαναστατικών ιδεών. Γιατί μόνον έτσι μπορούν να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί καταστολής του αστικού κράτους και να αισθάνονται την ανάσα του κινήματος οι δικαστικοί μηχανισμοί.
Ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση δημόσια πια, γιατί ειδικά στις δύο τελευταίες συνεδριάσεις του συγκεκριμένου τρομοδικείου (11 Ιούνη και 25 Ιούλη), στις οποίες κατέθεσαν εφτά μάρτυρες του κατηγορητηρίου, εκ των οποίων οι έξι αστυνομικοί, ο πρόεδρος, η εισαγγελέας και η αναπληρώτρια πρόεδρος τσαλαπάτησαν τη δικονομική νομιμότητα. Εδιναν την εντύπωση αρπακτικών που ορμούν να κατασπαράξουν τα ανυπεράσπιστα θύματά τους. Εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι ο Γ. Μιχαηλίδης υποχρέωσε τις διορισμένες συνηγόρους του να μην παρεμβαίνουν στη διαδικασία. Στη συνεδρίαση της 25ης Ιούλη, ο Σπ. Φυτράκης, που εκπροσωπούσε τη διορισμένη συνήγορο του Γ. Μιχαηλίδη, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι σήμερα έγιναν «πράματα και θάματα», για τα οποία θα μπορούσε να μιλά επί ώρες, ότι το δικαστήριο τον έχει φτάσει «ως εδώ» (έφερε χαρακτηριστικά το χέρι του στο μέτωπο) και ότι ο ίδιος δε θα εκπροσωπήσει άλλη φορά συνήγορο που τον δεσμεύει ο εντολέας τουΖήτησε μάλιστα από τον πρόεδρο να γραφτεί αυτή η δήλωσή του στα πρακτικά.
Οι αστυνομικοί Λεοντόπουλος και Δρόσος κατέθεσαν σ' αυτό το τρομοδικείο στις 11 Ιούνη. Εχουν καταθέσει και στις 25 Φλεβάρη του 2013 στο τρομοδικείο με πρόεδρο την Μ. Τζανακάκη και κατηγορούμενο τον Θ. Μαυρόπουλο για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Σε εκείνο το δικαστήριο, ο Ι. Φωτόπουλος, τότε συνήγορος υπεράσπισης του Θ. Μαυρόπουλος, κατέδειξε με την εξέταση του μάρτυρα, ότι οι ισχυρισμοί του Λεοντόπουλου ήταν αβάσιμοιΚαι σε εκείνη την τρομοδίκη, που ακόμη συνεχίζεται, ο Λεοντόπουλος ισχυρίστηκε ότι για 150 μέτρα είχε το μισό σώμα του μέσα στο περιπολικό (από το παράθυρο) και προσπαθούσε να το σταματήσει. Η τοποθέτησή του αυτή προκάλεσε τη γενική θυμηδία (ούτε στις χολιγουντιανές ταινίες δε γίνονται αυτά). Ακόμη, οι δύο αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι τραυματίστηκαν βαριά, αλλά παραδέχτηκαν ότι παρέμειναν στο νοσοκομείο μόνο για δέκα μέρες! Αλλωστε, την επομένη του συμβάντος ήταν σε θέση να δώσουν προανακριτικές καταθέσεις!
Παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ μας για εκείνη την συνεδρίαση:
Ο Λεοντόπουλος είχε καταθέσει στην προηγούμενη δίκη, ότι μετά το πέσιμό του από το περιπολικό τον βοήθησαν δύο νεαροί, τον σήκωσαν, του έδωσαν τηλέφωνο για να επικοινωνήσει με την υπηρεσία του, στη συνέχεια βάδισε πεζός για να συναντήσει τον επίσης τραυματισμένο συνάδελφό του και μετά από 30-40 μέτρα συνάντησε τη νοσηλεύτρια Πισσάκη. Ετσι, και από την κατάθεση του Λεοντόπουλου προκύπτει ότι αυτή η μάρτυρας δεν είδε καν το συμβάν και όσα κατέθεσε τις 25 Ιούλη ήταν προϊόν της «επεξεργασίας» που υπέστη προκειμένου με την κατάθεσή της να ενοχοποιήσει για απόπειρα ανθρωποκτονίας έναν άνθρωπο που
Ο πρόεδρος του τρομοδικείου επέμεινε πολύ στις ερωτήσεις του προς τον Λεοντόπουλο για το δήθεν «ρίχ' του, ρίχ' του» και για τη δήθεν απόπειρα να τον ρίξει στους κάδους των σκουπιδιών για να τον σκοτώσει. Προφανώς, θέλησε να εισπράξει απαντήσεις για να ενισχύσει την κατασκευασμένη κατηγορία για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και η εισαγγελέας Ολ. Σμυρλή και η αναπληρώτρια πρόεδρος Γ. Αδελίνη. Στην κρίσιμη ερώτηση, γιατί αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Μιχαηλίδης δεν τα κατέθεσε στην προανάκριση, ο Λεοντόπουλος απάντησε «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Τι να έλεγε, ότι το κατηγορητήριο κατά του Μιχαηλίδη κατασκευάστηκε;
Ο δεύτερος αστυνομικός Δ. Δρόσος στην προανακριτική του κατάθεση δεν ανέφερε τίποτα απ’ όλα όσα καταμαρτυρούνται σε βάρος του Γιάννη Μιχαηλίδη. Το γεγονός ότι ούτε ο Δρόσος κατέθεσε προανακριτικά ότι ο Μιχαηλίδης φώναξε «ρίχ' του, ρίχ' του» πιστοποιεί ότι . Καταθέτοντας στις 11 Ιούνη στο ακροατήριο, ο Δρόσος αρχικά δεν είπε τίποτα για το «ρίχ' του, ρίχ' του»Αυτή η παράλειψη του μάρτυρα εξόργισε τον πρόεδρο, γιατί θέλει πάση θυσία να καταδικαστεί ο Μιχαηλίδης για απόπειρα ανθρωποκτονίας και αυτό είναι δύσκολο να συμβεί όταν ο δεύτερος αστυνομικός, που ήταν παρών στο συμβάν, δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του συναδέλφου του.
Ετσι, ο πρόεδρος αναγκάστηκε να του «φρεσκάρει τη μνήμη»:
Η απάντηση προφανώς δεν ικανοποίησε τον πρόεδρο, που επέμεινε: «Μόνον αυτό;»! Στη συνέχεια, το σχετικό απόσπασμα από την κατάθεσή του στον ειδικό εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.
Στη συνέχεια, ο μάρτυρας, που είχε ξεθαρέψει και είχε πάρει φόρα, «θυμήθηκε» τι του είχε πει ο συνάδελφός του για τους κάδους σκουπιδιών.
Ο πρόεδρος, διαπιστώνοντας ότι οι μάρτυρες του κατηγορητηρίου δεν έχουν να καταθέσουν πραγματικά γεγονότα που να στηρίζουν το σαθρό κατηγορητήριο, άρχισε όχι μόνο να δέχεται αλλά και να προτρέπει τους μάρτυρες να καταθέσουν τι άκουσαν από τους συναδέλφους τους.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας η εισαγγελέας συμφώνησε με μερικά αιτήματα της υπεράσπισης, όμως το τρομοδικείο απέρριψε όλες τις προτάσεις της. Για παράδειγμα, είχε δεχτεί το αίτημα της υπεράσπισης να συνεκδικαστούν οι ληστείες στον Πυργετό και στον Φιλώτα και η «μεικτή» υπόθεση Βόλου και Πεύκης. Ετσι,που όμως δεν ωφέλησε σε τίποτα τους κατηγορούμενους. Στο πλαίσιο αυτής της αντιπαλότητας η εισαγγελέας επέμεινε φορτικά να ρωτάει τον αστυνομικό, γιατί δεν ανέφερε αυτό που είπε στην κατάθεσή του στον ανακριτή και τι ισχύει τελικά. Στριμωγμένος αυτός, απαντούσε «τι να σας πω;», «δεν το θυμάμαι». Με αυτές τις ερωτήσεις της εισαγγελέα ακυρώθηκε οι καταθέσεις του Δ. Δρόσου στον ανακριτή και στο ακροατήριο.
Στην συνεδρίαση της 11ης Ιούνη κατέθεσαν άλλοι δύο αστυνομικοί, που δεν είχαν να πουν τίποτα για το οποίο να έχουν ιδία αντίληψη. Φτάσαμε, λοιπόν, στη συνεδρίαση της 25ης Ιούλη, στην οποία εξετάστηκαν η νοσηλεύτρια Πισσάκη και δύο αστυνομικοί, απ’ αυτούς που έσπευσαν σε βοήθεια, όταν πια είχε τελειώσει όλο το επεισόδιο (επομένως δεν είδαν τίποτα). Η Πισσάκη, όπως προαναφέραμε, είχε περάσει από φροντιστήριο για το τι θα πει πρώτα στον ανακριτή και μετά στο ακροατήριο. Η εισαγγελέας μπορεί να άδειασε και να αχρήστευσε ως μάρτυρα τον αστυνομικό Δρόσο, βασικά για λόγους αντιπαλότητας με τον πρόεδρο, από την άλλη όμως θέλει να στηρίξει το κατηγορητήριο. Ενώ λοιπόν απ’ όλα τα δεδομένα προέκυψε ότι η Πισσάκη δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας και πως όσα κατέθεσε στη συνέχεια στον ανακριτή και στο ακροατήριο ήταν προϊόν φροντιστηρίου, η εισαγγελέας υπέβαλε στη μάρτυρα πολλές ερωτήσεις για να της περιγράψει πώς κινήθηκε το περιπολικό κοντά στους κάδους σκουπιδιών, με στόχο να αποσπάσει κρίση ότι ο Μιχαηλίδης είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση. Αυτό εξόργισε και εμάς. Με τις καταθέσεις της Πισσάκη στο χέρι, κατευθυνθήκαμε στον συνήγορο Σπ. Φυτράκη και τους τις δείξαμε με φανερό τρόπο που έγινε αντιληπτός από την εισαγγελέα. Ετσι, μετά από λίγο θυμήθηκε ότι στην προανακριτική κατάθεσή της η Πισσάκη δεν τα είχε πει αυτά και άρχισε να της κάνει κάποιες ερωτήσεις, με τρόπο όμως που να μην την ακυρώνει από (υποτιθέμενο) αυτόπτη μάρτυρα. Προφανώς, η εισαγγελέας έχει αποφασίσει να προτείνει και την καταδίκη του Γ. Μιχαηλίδη για απόπειρα ανθρωποκτονίας.
Η αναπληρώτρια πρόεδρος, με τις ερωτήσεις που υποβάλλει στους μάρτυρες του κατηγορητηρίου προσπαθεί να ενισχύσει το κατηγορητήριο και να βοηθήσει τους συναδέλφους της τακτικούς δικαστές. Στην αρχή ρώτησε την Πισσάκη:
Κατέληξε να την ρωτάει για τα ζωτικά όργανα, λες και η μάρτυρας είναι γιατρός ή ιατροδικαστής για να γνωρίζει. Νοσηλευτική σπουδάζει. Η συμπεριφορά της αναπληρώτριας προέδρου ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του έμπειρου ποινικολόγου Φρ. Ραγκούση, που απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ζήτησε να απαγορεύσει αυτές τις ερωτήσεις. Ετσι, άναψε ένας έντονος διάλογος:
Εάν δεν παρενέβαινε ο Φρ. Ραγκούσης, ο πρόεδρος θα συνέχιζε την τακτική των που εφαρμόζει από την αρχή, προκειμένου να ενισχύσει το σαθρό κατηγορητήριο.
