«Και όπως έχουμε δει αλλού, σε άλλες χώρες που επίσης έχουν φανταστικά συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, αυτή είναι η στιγμή πραγματικού κινδύνου. Για να το πούμε απλά, αν τόσοι πολλοί άνθρωποι αρρωστήσουν αυτή τη στιγμή, το Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS) δε θα μπορέσει να το διαχειριστεί αυτό – που σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι πιθανώς να πεθάνουν, όχι μόνο από τον κοροναϊό αλλά κι από άλλες ασθένειες». Το απόσπασμα είναι από το χθεσινοβραδινό διάγγελμα του Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος, όπως είχαμε προβλέψει, αναγκάστηκε να πάρει σκληρά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης του SARS-COV-2. Το αρχικό σκεπτικό της «ανοσίας αγέλης», που ακολουθούσε η βρετανική πολιτική και ιατρική ηγεσία, πετάχτηκε στα σκουπίδια, γιατί διαπίστώσαν ότι τα κρούσματα αρχίζουν να αυξάνονται ραγδαία. Την περασμένη Δευτέρα (23/3), σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η Βρετανία στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (βλ. https://www.who.int/emergencies/diseases/novel-coronavirus-2019/situation-reports), τα επιβεβαιωμένα κρούσματα ήταν 5.687, κατά 669 περισσότερα από την προηγούμενη μέρα (αύξηση 13% μέσα σε μία μόλις μέρα!) και οι θάνατοι 281, 48 περισσότεροι σε σχέση με την προηγούμενη μέρα (αύξηση 20%!). Την αμέσως προηγούμενη μέρα (22/3), τα κρούσματα είχαν αυξηθεί κατά 1.035 (ποσοστό αύξησης 26% μέσα σε μία μόλις μέρα!) και οι θάνατοι κατά 33 (ποσοστό αύξησης 23%)! Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, σ’ αυτή την κατάσταση (ελαφρώς καλύτερη από αυτή που είναι τώρα η Βρετανία) βρισκόταν η Ιταλία στις 8/3 (με 5.883 επιβεβαιωμένα κρούσματα και 234 θανάτους), δηλαδή πριν από δύο βδομάδες! Αρα, με μαθηματική ακρίβεια η Βρετανία ακολουθεί την Ιταλία.
Δεν ήταν όμως τόσο η υγεία των πολιτών (αυτή την έχουν γραμμένη, όπως θα δούμε παρακάτω), αλλά ο φόβος μην αποκαλυφθεί η πλήρης αδυναμία λειτουργίας του «φανταστικού συστήματος υγείας» που διαθέτει η Βρετανία. Η αδυναμία του να προστατεύσει τους πολίτες της σε περιόδους κρίσης (όπως η σημερινή). Αν αρχίσουν να πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι, τότε είναι προφανές ότι η κοινωνική σταθερότητα θα αρχίσει να διαρρηγνύεται και θα υπάρχουν κίνδυνοι μελλοντικών κοινωνικών εκρήξεων, πέρα από το σίγουρο πολιτικό τέλος του Μπόρις Τζόνσον.
Οπως έχουμε γράψει σε ανύποπτο χρόνο (βλ. ), το βρετανικό Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS) είναι εδώ και χρόνια υπό διάλυση, λόγω της υποχρηματοδότησης και των τεράστιων ελλείψεων των δημόσιων νοσοκομείων σε νοσηλευτικό προσωπικό, κρεβάτια και αναλώσιμα ιατρικά είδη. Σύμφωνα με στοιχεία που από το 2017 είχε δώσει στη δημοσιότητα ο Μαρκ Χόλαντ, πρόεδρος της Ενωσης Επείγουσας Ιατρικής, η κατάρρευση του ΕΣΥ οφείλεται αποκλειστικά στην υποχρηματοδότησή του. Από το 2010 και μετά, η βρετανική κυβέρνηση έχει μειώσει τις δαπάνες για το ΕΣΥ κατά 2% του ΑΕΠ, κοινώς κατά 4,6 δισ. λίρες. Το ΕΣΥ διέθετε το 2017 2,8 κρεβάτια νοσηλείας για κάθε 1.000 κατοίκους, με τη Γερμανία και τη Γαλλία να διαθέτουν 8,6 και 6,2 αντίστοιχα.
Γι’ αυτό και ο Τζόνσον έτρεξε λαχανιασμένος να προλάβει, απαγορεύοντας τις υπαίθριες συγκεντρώσεις άνω των δύο ατόμων (εκτός κι αν μένουν στο ίδιο σπίτι), κλείνοντας τα μαγαζιά (εκτός αυτών που πωλούν είδη πρώτης ανάγκης) και τις εκκλησίες, τα γυμναστήρια, τις βιβλιοθήκες κτλ, καθώς και απαγορεύοντας όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμους, βαφτίσια κτλ), εκτός από τις κηδείες. Απαγόρεψε τις μετακινήσεις, πέραν αυτων που γίνονται για την εργασία και την καθημερινή άσκηση ή τα ψώνια για τα βασικά αγαθά, και ζήτησε από τους Βρετανούς να μη βρίσκονται στα σπίτια τους με φίλους. Στη δουλειά πηγαίνουν κανονικά, όμως!
Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν η Βρετανία θα προλάβει να μη γίνει Ιταλία, πράγμα –δυστυχώς- εξαιρετικά δύσκολο από τη στιγμή που ο ιός έχει εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα στη χώρα. Αν γνώμονάς τους ήταν η υγεία του λαού, τότε θα είχαν πάρει έγκαιρα πολύ πιο αυστηρά μέτρα, αφού γνωρίζανε ότι στην Ιταλία γίνεται χαμός. Ομως, δεν ήθελαν να διαταράξουν την καπιταλιστική οικονομία και αυτό κάνουν και τώρα, παρά τα σκληρά μέτρα. Γιατί αφήνοντας κανονικά την εργασία στην παραγωγή, το εμπόριο, τις υπηρεσίες, αφήνουν ανοικτή την κερκόπορτα διάδοσης του ιού. Ημίμετρα παίρνουν ακόμα και τώρα και θα το πληρώσουν ακριβά αυτό. Η Ιταλία τώρα το κατάλαβε και άρχισε να κλείνει παραγωγικές μονάδες (βλ. ), αλλά είναι πια αργά.
