Ο Μητσοτάκης ήταν συνεπής. Από τα μικράτα του έμαθε πως την Πρωτομαγιά «πιάνουμε τον Μάη». Πάμε εκδρομή, μαζεύουμε λουλουδάκια, κρεμάμε λουλούδινο στεφάνι στην πόρτα. Τι δουλειά έχεις εσύ, παιδί μου, μ’ αυτούς που βρομάει το χνότο τους και μαζεύονται για να διαδηλώσουν μιλώντας για κάποια εργατική πρωτομαγιά;
Κι εδώ που τα λέμε τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Να κατέβει στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ; Ασφαλώς και δεν θα τον πείραζε κανείς από τους διοργανωτές, αλλά εκεί γυροφέρνουν και άλλοι, οπότε δεν είμαστε για τέτοια. Πήγε λοιπόν στην ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς. Εντός έδρας. Μοίρασε χαμόγελα (ανατριχίλα!), έβγαλε τις αγαπημένες του σέλφι, η Μαρέβα αγόρασε και κάτι γλάστρες, εκφώνησε κι έναν δεκάρικο. Μια χαρά!
Ξεκίνησε τον δεκάρικο ως εξής: «Μιας και σήμερα είναι Πρωτομαγιά -η μέρα των εργαζομένων- είναι ίσως και μια ευκαιρία να σκεφτούμε τελικά ποιο είναι το κόμμα, ποια είναι η παράταξη, ποια είναι η κυβέρνηση που αγωνίστηκε για τα συμφέροντα των εργαζόμενων»! Φαντάζεστε να τα έλεγε αυτά σε συγκέντρωση εργατών; Ενώ τα χάπατα που τού μάζεψαν στην Κηφισιά χειροκροτούσαν εκστασιασμένα.
Ο Τσίπρας, όμως, που κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι πήγε στην ανθοκομική έκθεση, πού ήταν; Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, πάντως, δεν ήταν. Εκεί είχε κάνει κάλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πίσω από το πανό της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στριμώχτηκαν μετά βίας 200 νοματαίοι. Από στελέχη είδαμε τον Φίλη και τον Βούτση. Ισως να ήταν κι άλλοι, αλλά αυτό που μετράει ήταν οι 200 όλοι κι όλοι νοματαίοι.
Στο ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμα λιγότεροι. Αραία-αραία να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα. Ισα που μπόρεσαν να φτιάξουν ένα πηγαδάκι για να κάνει δηλώσεις στις κάμερες ο Ανδρουλάκης, παρουσία του Σκανδαλίδη. Μετά τις δηλώσεις έφυγαν και οι δύο.
Για τον Τσίπρα και τους συριζαίους το πρωινό χάλι αντικαταστάθηκε από τη μαζική συμμετοχή στην τζάμπα προεκλογική συναυλία το βράδυ στο χώρο του πρώην εργοστάσιου λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Εκεί ο κόσμος ήταν πολύς. Πολλαπλάσιος από τους 200 νοματαίους της πρωτομαγιάτικης πορείας τους. Τον καταλαβαίνουμε τον συριζαίο. Δυο συγκεντρώσεις την ίδια μέρα παραπάει. Θα πάμε Δραπετσώνα το βράδυ, που θα ‘χει τραγούδια, θα μιλήσει κι ο Αλέξης.
«Την Πρωτομαγιά δεν πηγαίνουμε εμείς σε εκθέσεις λουλουδιών. Τιμούμε τους εργατικούς αγώνες, τιμούμε τους ανθρώπους του μόχθου την Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά δεν είναι μια έκθεση για λουλούδια, αλλά παρακαταθήκες αγώνων και θυσιών της εργατικής τάξης, των εργαζομένων για δικαιοσύνη και προκοπή σε αυτό τον τόπο», είπε ο Τσίπρας στη συναυλία, με το θράσος που τον χαρακτηρίζει.
Kαι με ακόμα μεγαλύτερο θράσος ζήτησε «να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Να ενώσουν τις δυνάμεις τους όλοι οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα και να μετατρέψουμε φέτος την 21η του Μάη σε μέρα εορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς. Φέτος θα γιορτάσουμε την εργατική Πρωτομαγιά δυο φορές, και την 1η του Μάη και την 21η του Μάη»! Η ενδεχόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα ισοδυναμεί με την Πρωτομαγιά!
Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Μητσοτάκη που «έπιασε τον Μάη» στο λουλουδοπάζαρο της Κηφισιάς και στον Τσίπρα και τους συριζαίους, που περιφρόνησαν ακόμη και την πρωινή φιέστα της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (κι ας έχουν πιάσει πλέον και το πόστο του γενικού γραμματέα της ΓΣΕΕ) για να βεβηλώσουν την Πρωτομαγιά στη δική τους προεκλογική φιέστα το βράδυ της ίδιας μέρας;
ΥΓ. Για τη «δολοφονία του Τούση και άλλων 11 στη ματωμένη Πρωτομαγιά του ’36 στη Θεσσαλονίκη, που ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο για να δημιουργήσει τον Επιτάφιο» μίλησε ο Τσίπρας στην προεκλογική φιέστα της Δραπετσώνας. Ο Τάσος Τούσης, ο πρώτος νεκρός, και οι υπόλοιποι έντεκα (Β. Σταύρου, Ιντο Σενόρ, Γ. Πανόπουλος, Αγλαμίδης, Σαλβατόρ Ματαράσο, Δημ. Λαϊλάνης, Σ. Διαμαντόπουλος, Γιάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος, Μανώλης Ζαχαρίου, Αναστασία Καρανικόλα) δεν δολοφονήθηκαν την Πρωτομαγιά αλλά στις 9 Μάη του 1936. Στο επετειολόγιο των ταξικών αγώνων της χώρας μας δεν υπάρχει «ματωμένη Πρωτομαγιά του ’36», αλλά η εξέγερση του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη. Αλλά τι σχέση έχουν ο Τσίπρας και οι λογογράφοι του με την εργατική παράδοση; Τους είναι τόσο αδιάφορη που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κάνουν ένα απλό «γκουγκλάρισμα» στο Ιντερνετ. Εργαλειοποιούν την Ιστορία κόβοντάς την και ράβοντάς την στα μέτρα της προεκλογικής δημαγωγίας τους.
