Στις 10 Μάη του 1933, χιλιάδες φοιτητές, μέλη του γερμανικού ναζιστικού κόμματος, με τη βοήθεια των Ες-Ες και θεατή τον ναζιστικό όχλο, έκαψαν δεκάδες χιλιάδες βιβλία στην πλατεία Μπέμπελπλατς του Βερολίνου και σε άλλες μεγάλες γερμανικές πόλεις. Τα συγκεκριμένα βιβλία κρίθηκαν ως «αντι-γερμανικά». Ανάμεσα στους συγγραφείς ήταν ο Καρλ Μαρξ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, ο Τόμας Μαν κ.ά.
Μετά το τέλος του πολέμου και τη συντριπτική ήττα του χιτλερικού καθεστώτος, η αστική δημοκρατία που το διαδέχτηκε προσπάθησε να δείξει ότι δεν ταυτίζεται με τις βαρβαρότητες του ναζιστικού καθεστώτος, όπως η «Καύση των Βιβλίων», και να ωραιοποιήσει τη διεθνή εικόνα της. Ενα από τα βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση ήταν η δημιουργία της διεθνούς έκθεσης σύγχρονης τέχνης Documenta.
Η έκθεση επαναλαμβάνεται κάθε πέντε χρόνια στο Κάσελ της Γερμανίας, ενώ το κύρος της την τοποθετεί πλέον δίπλα στη Μπιενάλε της Βενετίας. Ετσι, αποτελεί ένα ισχυρό προπαγανδιστικό μέσο στα χέρια των δυτικών αστικών δημοκρατιών και ειδικότερα της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, που μέσα από αυτό φιλοτεχνεί για τον εαυτό της μια εικόνα πολιτισμικής και κατ’ επέκταση ιδεολογικής πολυφωνίας, που σε τελική ανάλυση χρηματοδοτείται από το γερμανικό κράτος. Μπορεί ο ιμπεριαλισμός να εγκληματεί κατά της ανθρωπότητας, αλλά στο εσωτερικό του όλες οι φωνές μπορούν να εκφραστούν. Αρκεί, φυσικά, να μη θίγουν τα ιερά και τα όσιά του ή τουλάχιστον κάποια από αυτά.
Αυτό το λάθος έκανε η ινδονησιακή καλλιτεχνική κολλεκτίβα Taring Padi. Ενα από τα γιγαντοπανό που δημιούργησε το 2002, με τίτλο «Λαϊκή Δικαιοσύνη», και απεικονίζει σκηνές λαϊκών αγώνων και κρατικής καταστολής προκάλεσε την οργή του γερμανικού κράτους και του σιωνιστικού λόμπι, που εξανάγκασε τη διευθύντρια της έκθεσης Σαμπίνε Σόρμαν σε παραίτηση.
Το έγκλημα της κολλεκτίβας ήταν ότι ζωγράφισε σε κάποιο σημείο του γιγαντοπανό ανθρώπους με μούρη γουρουνιού που φοράνε κράνη με σήματα μυστικών υπηρεσιών. Ανάμεσά τους και της ισραηλινής Μοσάντ. Σε άλλο σημείο απεικόνιζε έναν υπερορθόδοξο εβραίο με την παραδοσιακή του ενδυμασία και το σήμα των Ες-Ες στο καπέλο του.
Κανένα άλλο κράτος του οποίου οι μυστικές υπηρεσίες «ξεφτιλίζονταν» από το συγκεκριμένο έργο τέχνης δεν διαμαρτυρήθηκε. Μόνο το Ισραήλ και οι αντιπρόσωποί του σε γερμανικό έδαφος, χρησιμοποιώντας τη γνωστή προπαγανδιστική καραμέλα της εξίσωσης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό. Απαίτησαν και πέτυχαν τον «αποκεφαλισμό» της διευθύντριας της Documenta.
Μπορεί το έργο αυτή την φορά να μην πετάχτηκε στην πυρά σαν αντι-ισραηλινό, καθώς κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τη σημερινή δημόσια εικόνα του γερμανικού ιμπεριαλισμού, όμως δυο μέρες μετά την έναρξη της έκθεσης καλύφθηκε με μαύρα πανιά και στη συνέχεια αποκαθηλώθηκε και παραδόθηκε στους δημιουργούς του.
Την ίδια τύχη είχε και η συμμετοχή μιας παλαιστινιακής καλλιτεχνικής ομάδας, η οποία έχει ταυτιστεί με το κίνημα BDS για το πολιτιστικό και οικονομικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ, κάτι που έχει κηρυχθεί παράνομο βάσει νόμου στη Γερμανία.
Ο ιμπεριαλισμός πολλά μπορεί να ενσωματώσει, ακόμα και αυτά που στο παρελθόν μπορεί να τον έθιγαν -σε επίπεδο συμβολισμών τουλάχιστον-, αρκεί να μην θίγεται ο ιδεολογικός του πυρήνας. Τότε πολύ εύκολα ξεχνάει της δημοκρατικές διακηρύξεις του και ανασύρει από το οπλοστάσιό του τις πιο μαύρες τακτικές φίμωσης και λογοκρισίας.
