Περισσότεροι Γάλλοι και Γαλλίδες από κάθε άλλη φορά σε πρώτο γύρο βουλευτικών εκλογών πήγαν στις κάλπες την περασμένη Κυριακή (συμμετοχή 66,8%), όμως το αποτέλεσμα δεν άλλαξε αισθητά σε σχέση μ’ αυτό που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις. Η ακροδεξιά Εθνική Συμμαχία της Λεπέν πήρε το 33,2% (ποσοστό κατά τι μικρότερο απ’ αυτό που είχε πάρει στις ευρωεκλογές), το συνονθύλευμα του Νέου Λαϊκού μετώπου 28%, το κόμμα του Μακρόν 20% (εντυπωσιακή ανάκαμψη σε σχέση με τις ευρωεκλογές και ένα εκατομμύριο ψήφοι περισσότερες σε σχέση με τις βουλευτικές του 2022!) και η παραζαλισμένη από την προσχώρηση στο λεπενικό στρατόπεδο του προέδρου Σιοτί και ομάδας βουλευτών παραδοσιακή Δεξιά (Ρεπουμπλικανοί) 6,6%.
Επειδή στη Γαλλία έχουν μάθει να μετράνε έδρες και όχι ποσοστά, το συμπέρασμα που έβγαλαν είναι πως όλα θα κριθούν στο δεύτερο γύρο, όπου θα κριθούν οι 502 από τις 577 έδρες της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Στον πρώτο γύρο μοιράστηκαν μόλις 75 έδρες (37 οι λεπενιστές, 32 το Μέτωπο, 2 οι μακσονιστές, 1 οι Ρεπουμπλικανοί). Από αυτές τις 502 μονοεδρικές περιφέρειες, οι 302 θα μπορούσαν να διεκδικηθούν σε τριγωνικές εκλογές, έναντι μόλις 8 του 2022. Τριγωνικές εκλογές είναι εκείνες που δεν κατεβαίνουν μόνο οι δύο πρώτοι στη σειρά υποψήφιοι του πρώτου γύρου, αλλά και κάποιος τρίτος που ξεπέρασε το 12,5% στον πρώτο γύρο. Η εντυπωσιακή άνοδος των μακρονιστών πολλαπλασίασε τον αριθμό των τριγωνικών περιφερειών.
Πολλά θα εξαρτηθούν από τις αποχωρήσεις τρίτων που θα γίνουν (το περιθώριο λήγει απόψε το βράδυ). Ο Μελανσόν από το βράδυ της Κυριακής δήλωσε ότι οι δικοί του τρίτοι θα αποσυρθούν από παντού. Το ίδιο δήλωσε και ο Γκιξμάν. Αυτοί οι δύο συμμετέχουν στο Μέτωπο, αλλά κάνουν ανακοινώσεις για τους κομματικούς τους υποψήφιους (γι’ αυτό μιλάμε για συνονθύλευμα). Ο Μακρόν έκανε μια δήλωση πυθιακού τύπου: θα αποσυρθούν οι υποψήφιοί του υπέρ δημοκρατικού υποψήφιου. Αφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην υπάρξει απόσυρση αν ο υποψήφιος που προηγείται είναι του κόμματος του Μελανσόν, που το αποκαλεί «εξτρεμιστική αριστερά». Αλλοι, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ, που θέλει να γίνει Μακρόν στη θέση του Μακρόν και έχει φτιάξει δικό του κόμμα, δήλωσαν πως δεν πρέπει να υπάρξει καμιά απόσυρση υπέρ των άκρων.
Αύριο θα ξέρουμε πώς θα διαμορφωθεί ο χάρτης των μονομαχιών και αν θα υπάρξουν και κάποιες τριγωνικές αναμετρήσεις. Το βέβαιο είναι πως οι μετωπικοί και οι μακρονιστές έχουν δεξαμενή ενίσχυσης, ενώ οι λεπενιστές ελάχιστα μπορούν να ποντάρουν στους παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους, αρκετοί από τους οποίους αισθάνονται οργισμένοι από την εξαγορά από τη Λεπέν του μέχρι τις ευρωεκλογές προέδρου τους Ερίκ Σιοτί.
Μπορεί η Λεπέν και το πουλέν της ο Μπαρντολά να πάρουν την πλειοψηφία και να σχηματίσουν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον δεύτερο; Δύσκολο. Πρέπει να πάρουν 289 έδρες. Οι υποψήφιοί τους ήρθαν πρώτοι σε 297 περιφέρειες. Δύσκολο να τις κερδίσουν όλες. Αν όμως τους λείπουν καμιά εικοσαριά, μπορούν να τις «αγοράσουν» από Ρεπουμπλικανούς και μακρονιστές.
Το Μέτωπο πρώτευσε σε 159 περιφέρειες. Από τις 311 τριγωνικές αναμετρήσεις οι λεπενιστές συμμετέχουν στις 290, έχοντας απέναντί τους στις 244 το Μέτωπο και τους μακρονιστές και σε 46 το Μέτωπο και τους Ρεπουμπλικανούς. Οι αποσύρσεις είναι ένας παράγοντας που θα κρίνει τη μάχη, ενώ ο αποφασιστικός παράγοντας είναι η συμπεριφορά των ψηφοφόρων.
Πόσο εύκολα μπορεί να ψηφίσει ένας ψηφοφόρος του Μακρόν ή της Δεξιάς έναν υποψήφιο από την «Ανυπότακτη Γαλλία» του Μελανσόν; Γιατί να μην προτιμήσει την αποχή ή να ψηφίσει τον υποψήφιο της Λεπέν, το μόρφωμα της οποίας είναι πλέον μαζικά αποενοχοποιημένο, όπως δείχνει το 33% του πρώτου γύρου (το 2022 οι λεπενιστές είχαν πάρει μόλις 19% στον πρώτο γύρο);
Από την άλλη, πόσο εύκολο είναι να ψηφίσουν οι πραγματικά αριστεροί ψηφοφόροι τους υποψήφιους του Μακρόν, από τον οποίο μέχρι πρόσφατα έτρωγαν άγριο ξύλο επειδή διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους; Γιατί να μην επιλέξει ένα τμήμα τους την αποχή;
Είναι πολύ πιθανό, οι κάλπες της επόμενες Κυριακής να βγάλουν «ακυβερνησία». Δηλαδή, καμιά πλευρά να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Ισως αυτό να επεδίωκε ο Μακρόν όταν έσπευσε να προκηρύξει εκλογές, αιφνιδιάζοντας πολλούς. Η αλήθεια είναι πως μόνο το δίδυμο Λεπέν-Mπαρντελά θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι υπόλοιποι αποκλείεται, καθώς -πέραν της Δεξιάς- θα υπάρχουν τουλάχιστον πέντε κοινοβουλευτικές ομάδες: οι μακρονιστές, η «Ανυπότακτη Γαλλία» του Μελανσόν, οι σοσιαλδημοκράτες που έχουν αναγάγει σε ντε φάκτο ηγέτη τους τον Γκλιξμάν (αυτός είναι απλά ομαδάρχης ενός μορφώματος που ονομάζεται «Πλας Πουμπλίκ»), οι ξεφτιλισμένοι ρεβιζιονιστές του ΚΚ Γαλλίας και οι Οικολόγοι. Κι όχι μόνο θα έχουν πέντε κοινοβουλευτικές ομάδες, αλλά θα έχουν και τουλάχιστον τρεις υποψήφιους πρωθυπουργούς: τον Μελανσόν, τον Γκλιξμάν και οπωσδήποτε κάποιον από τους μακρονιστές.
Μέχρι να τα βρουν όλοι αυτοί (αν ποτέ τα βρουν), ο Μακρόν θα συγκεντρώσει στα χέρια του και την εξουσία του πρωθυπουργού, βάζοντας κάποιον αχυράνθρωπο στο πόστο, με υπουργούς κάποιους τεχνοκράτες.
Aυτοί που δήθεν ανατριχιάζουν μπροστά στην προοπτική να κερδίσει η Ακροδεξιά τη Γαλλία, είναι υποκριτές. Καταρχάς, έχουν ήδη «καταπιεί» τη φασιστο-Μελόνι και την εκθειάζουν σαν… μεγάλη πολιτική προσωπικότητα της Ιταλίας και της Ευρώπης. Δεύτερο, κάνουν πως δε βλέπουν πως η Ακροδεξιά ήδη κυβερνά τη Γαλλία φορώντας τον λουδοβίκειο μανδύα του Μακρόν, πάνω στον οποίο το πουλέν των τραπεζιτών έχει γράψει «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά». Τρίτο, είναι αυτοί που με την άγρια αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική τους φουσκώνουν εδώ και χρόνια τα πανιά της Ακροδεξιάς, η οποία ήδη κυβερνά στην ανατολικοευρωπαϊκή επικράτεια της ΕΕ και στην Ιταλία.
Την Κυριακή τα νεότερα, λοιπόν. Εμείς δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα στα όσα γράψαμε προεκλογικά:
Η Λεπέν πλέον φλερτάρει με την πρωτιά, λόγω της πλήρους αναξιοπιστίας του Μακρόν, των σκληρών αντεργατικών μέτρων που πήρε και της άγριας καταστολής των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Οπως είδαμε, οι πέραν του Μακρόν συσπειρώθηκαν στην εκλογική συμμαχία «Νέο Λαϊκό Μέτωπο» (αναφορά στο Λαϊκό Μέτωπο του Μεσοπολέμου) και παίζουν κυρίως το χαρτί «να μην βγει η Ακροδεξιά», προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν την πολιτική παράδοση για την οποία μιλήσαμε παραπάνω. Δεν είναι τυχαίο ότι τα «προγράμματα» δεν παίζουν κανένα ρόλο. Μόνο τα συνθήματα ενάντια στην πιθανότητα να σχηματίσει κυβέρνηση η Ακροδεξιά. Στα οποία πρωτοστατεί ο… Μακρόν, ό,τι πιο ακροδεξιό υπάρχει στη Γαλλία από κοινωνική και από πολιτική άποψη.
Ομως ο Μακρόν έχει σφουγγοκωλάριους στα ΜΜΕ και έχει μαζί του ένα κομμάτι της ντροπιασμένης γαλλικής διανόησης, αυτής που εξασφαλίζει το παντεσπάνι της αρθρογραφώντας υπέρ της «ρεπουμπλίκ», της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας αλά γαλλικά, που μπορεί να στραγγαλίζει την εργατική τάξη και να φτωχοποιεί το λαό, μπορεί να ασκεί απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική πολιτική, όμως είναι «ρεπουμπλίκ» και δεν πρέπει να τη διαχειρίζεται η Ακροδεξιά.
Οι άλλοι, αυτοί του «Νέου Λαϊκού Μετώπου», το παίζουν δίπορτο: και ενάντια στη Λεπέν και ενάντια στον Μακρόν. Για να γίνουν αυτοί Μακρόν στη θέση του Μακρόν. Και η γαλλική εργατική τάξη βρίσκεται μεταξύ ενός άκμονος και δύο σφυρών.
Η γαλλική εργατική τάξη έχει να επιδείξει τα τελευταία χρόνια τους πιο ισχυρούς ταξικούς αγώνες. Ιδιαίτερα ενάντια στις νέες αντιασφαλιστικές ανατροπές. Οπως, όμως, σοφά ανέλυσε ο Λένιν, βαθαίνοντας στις θεωρητικές προσεγγίσεις του Κάουτσκι (όταν ο τελευταίος ήταν ακόμα μαρξιστής και επαναστάτης), οι αυθόρμητοι εργατικοί αγώνες, ως άμυνα απέναντι στους σφετερισμούς του κεφαλαίου ή ως διεκδίκηση εργασιακών, μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, δεν αναπτύσσουν πολιτική συνείδηση. Το γαλλικό παράδειγμα έρχεται να επιβεβαιώσει την ανάλυση του Λένιν. Η εργατική τάξη, που αντιστάθηκε στην άγρια επίθεση των μακρονιστών, σέρνεται πολιτικά πίσω από τους υποκριτές της αντι-ακροδεξιάς, ενώ ένα τμήμα της θα ψηφίσει και Ακροδεξιά, πεπεισμένο ότι «δεν μπορεί να είναι χειρότερα».
Η γαλλική εργατική τάξη έχει χάσει εδώ και πολλά χρόνια την πολιτική ανεξαρτησία της, ενώ η παράδοση της «ρεπουμπλίκ» και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού την ευνουχίζει πολιτικά, με αποτέλεσμα να σέρνεται πίσω από αστικές σημαίες. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη (όχι μόνο στη Γαλλία) η ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, υπό τη μορφή ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος.
