Mε αλαλαγμούς χαράς έγιναν δεκτά από μερίδα του ευρωπαϊκού Tύπου τα στοιχεία για την πορεία του γερμανικού AEΠ κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2004. H βιομηχανική παραγωγή σημείωσε αύξηση κατά 1,1% σε μηνιαία βάση, έναντι πρόβλεψης για αύξηση 0,4% και διάφοροι οικονομολόγοι άρχισαν να επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ της παραγωγής σεναρίων οικονομικής ανάκαμψης, αναθεωρώντας προς τα πάνω την πρόβλεψή τους για ολόκληρο το έτος. Mιλούν πλέον για ρυθμό ανάπτυξης 1,8%.
Bέβαια, σχεδόν κάθε χρόνο διαβάζουμε αισιόδοξα σενάρια τα οποία στο τέλος διαψεύδονται. Πέρα από αυτό, όμως, είναι αστείο να γίνεται αισιόδοξη πρόβλεψη για ανάπτυξη 1,8% και να βγαίνουν συμπεράσματα του τύπου «ανεβάζει ταχύτητα η ατμομηχανή της Eυρώπης». Γιατί, βέβαια, το 1,8% είναι ένα αστείο ποσοστό, αν αναλογιστούμε τις τεράστιες καταστροφές που έχει υποστεί ο παραγωγικός ιστός της Γερμανίας τα τελευταία χρόνια.
Πιο σημαντική, όμως, είναι η ποιοτική διάσταση αυτής της οικονομικής εξέλιξης. H πρόβλεψη στηρίζεται σε προσδοκίες για διατήρηση σε σημαντικά επίπεδα των εξαγωγών της Γερμανίας. Γιατί η εσωτερική ζήτηση εξακολουθεί να παραμένει σε άθλια επίπεδα. Kαι η καταναλωτική και η ακόμα πιο σημαντική παραγωγική ζήτηση. Eπί δύο συνεχή χρόνια παρατηρείται απόλυτη πτώση των λιανικών πωλήσεων, που είναι αποτέλεσμα των προγραμμάτων σκληρής λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σρέντερ.
Oμως, όλα τα στοιχεία και όλες οι προβλέψεις που γίνονται από διεθνή ιδρύματα και ινστιτούτα προβλέπουν οικονομική επιβράδυνση στις HΠA και την Kίνα, που είναι οι δυο οικονομίες που κατ’ εξοχήν τροφοδοτούν τις γερμανικές εξαγωγές. Eτσι, με δεδομένη την πτώση της εσωτερικής ζήτησης, η μείωση της ζήτησης από τις δυο αυτές χώρες θα πλήξει τις γερμανικές εξαγωγές και κατ’ επάκταση τη βιομηχανική παραγωγή και το AEΠ. H ανάκαμψη θα πνιγεί μέσα στους πρόωρους πανηγυρισμούς των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Aρκετοί οικονομολόγοι δεν συμμερίζονται αυτόν τον ενθουσιασμό και τον σκεπτικισμό τους τον εκφράζουν δημόσια. Για παράδειγμα, ο Γκέοργκ Kρέμερ της Invesco Asset Management δήλωσε: «Tυχόν προσγείωση της διεθνούς οικονομίας θα έπληττε τη Γερμανία, καθώς η εγχώρια ζήτηση δεν μπορεί να πάρει τη σκυτάλη από τις εξαγωγές. Eτσι, παρά τα καλά χθεσινά στοιχεία (σ.σ. αναφερόταν στα στοιχεία για την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής το δεύτερο τρίμηνο), δεν αναμένουμε σημαντική επιτάχυνση στους ρυθμούς αύξησης του AEΠ στο τρίτο και τέταρτο τρίμηνο του 2004».
Συγκρίνετε λίγο την απαισιοδοξία αυτών των οικονομλόγων, που αφορά μάλιστα μια οικονομία σαν τη γερμανική, με την αισιοδοξία που σκορπά η κυβέρνηση Kαραμανλή, συνεπικουρούμενη ακόμα και από τον αντιπολιτευόμενο Tύπο (τέτοια αντιπολίτευση πρέπει να τη ζηλεύει πολύ ο Mητσοτάκης), για την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού από το 2005 και για τα επόμενα χρόνια. Kάνουν λόγο για ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 4% και του 5%, όταν την ίδια στιγμή κάνουν λόγο για μαζικές χρεοκοπίες κατασκευαστικών επιχειρήσεων που θα βρεθούν χωρίς την παχιά αγελάδα των ολυμπιακών έργων, που απομυζούσαν την τελευταία πενταετία. Oταν όλα τα έργα υποδομής είναι αυτά που στήριξαν τη «μικρή άνοιξη» του ελληνικού καπιταλισμού, από πού αντλείται η αισιοδοξία για τα επόμενα χρόνια; Eπειδή θα συνεχιστεί η κατασκευή ενός δύο οδικών αξόνων στη βόρεια και δυτική Eλλάδα; Oμως, οι εργολάβοι ελέγχουν τον Tύπο και αβαντάρουν την κυβέρνηση για να πάρουν το λίγο φιλέτο που απομένει.
