«Είναι ο τρόπος που σε σταματούν και σε ψάχνουν, βάζοντας τα γόνατά τους ανάμεσα στα πόδια σου ενώ σε έχουν στήσει με το πρόσωπο στον τοίχο. Συλλαμβάνουν μαθητές και τους ανακατεύουν με τους χειρότερους παραβάτες, ακόμα κι αν αυτοί οι νεολαίοι δεν έχουν κάνει τίποτα κακό». Τα λόγια ενός απλού ανθρώπου στην κεντρική αγορά του Κλισί-Σου-Μπουά, που αναμετάδωσε το BBC την περασμένη Τρίτη (ίσως με κάποια ικανοποίηση των Βρετανών, αφού αποδεικνύεται ότι δεν έχουν το αποκλειστικό… προνόμιο του ρατσισμού που έχει φουντώσει στη Βρετανία μετά τις επιθέσεις της 7ης Ιούλη), είναι αρκετά για να εξηγήσουν γιατί τόση βία απ’ τη μεριά των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού.
Για την ακρίβεια, δεν πρόκειται απλά για βία, αλλά για συσσωρευμένη αντιβία των απόκληρων της γαλλικής κοινωνίας. Μια απάντηση όχι περισσότερο βίαιη από τις καθημερινές ταπεινώσεις που δέχονται χιλιάδες μετανάστες – κατά κύριο λόγο Αφρικανοί – απ’ τα ανθρωπόμορφα γουρούνια, από τη ζωή στο περιθώριο, τις απελάσεις, την ανεργία, το κυνήγι του μεροκάματου, την άθλια στέγαση. Θυμηθείτε τα δύο ξενοδοχεία, που είχαν καταλάβει Αφρικανοί μετανάστες, που κάηκαν μέσα στο φετινό καλοκαίρι με αποτέλεσμα να καούν ζωντανοί πάνω από 50 μετανάστες. Κι αυτό όχι σε κανένα χωριουδάκι αλλά στο κέντρο του Παρισιού. «Ξενοδοχεία» δίχως παροχή νερού, με πεπαλαιωμένα καλώδια ηλεκτροδότησης, που οι μετανάστες είχαν καταλάβει γιατί οι κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου του Παρισιού δεν θέλησαν να τους βρουν φτηνό, επιδοτούμενο σπίτι.
Η αφορμή για τα τελευταία γεγονότα είναι γνωστή. Δυο παιδιά αφρικανικής καταγωγής, 15 και 17 ετών, σκοτώθηκαν από ηλεκτροπληξία την προηγούμενη Πέμπτη, όταν βρήκαν καταφύγιο σε έναν υποσταθμό, για να γλιτώσουν απ’ τους μπάτσους που τα καταδίωκαν. Σύμφωνα με την αστυνομία, όλα ξεκίνησαν από μια «παρεξήγηση». Γιατί οι μπάτσοι λένε ότι δεν κυνηγούσαν τους συγκεκριμένους νεαρούς αλλά κάποιους άλλους! Αν είναι έτσι, τότε ακόμα χειρότερα. Γιατί αποδεικνύεται πόσο ευάλωτος και «ύποπτος» αισθάνεται ο κάθε νέος μπροστά στα ανθρωποειδή που αλωνίζουν στην περιοχή. Με στόχο την πάταξη της «εγκληματικότητας» (για την ακρίβεια μικροπαραβατικότητας μπροστά στην εγκληματικότητα των καπιταλιστών), που γεννά το ίδιο το σύστημα που προασπίζουν.
Η απάντηση των μεταναστών ήταν άμεση. Από το βράδυ της επόμενης μέρας μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη βράδυ), τα ανατολικά προάστια του Παρισιού μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης. Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν από το Κλισί στα γειτονικά προάστια Μοντεφερμέιγ, Σερβάν και Ολνέ. Οι μπάτσοι έφτασαν στο σημείο να ρίξουν μέχρι και δακρυγόνο μέσα σε τζαμί γεμάτο με πιστούς, γεγονός που πυροδότησε ακόμα πιο οργισμένη αντίδραση των μεταναστών.
Σε ένα κρεσέντο φασισμού ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί αποκαλεί τους νέους «απόβλητα», καμαρώνοντας σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Λε Παριζιέν ότι τα είπε «έξω απ’ τα δόντια» και προκαλώντας αντιδράσεις ακόμα και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση. Ομως δεν έμεινε μόνο εκεί. Υποσχέθηκε να εφαρμόσει δρακόντεια μέτρα για την «πάταξη της εγκληματικότητας». Δηλαδή… στρατιωτικό νόμο με συνεχείς περιπολίες των μπάτσων, κάμερες παρακολούθησης, συλλήψεις, απελάσεις. Μέχρι να… καθαρίσει η περιοχή απ’ τα.. απόβλητα. Τύφλα να’χει ο Αντολφ Χίτλερ!
Κι έχεις και τους «κομμουνιστές» (τρομάρα τους) σαν γνήσιους… πυροσβέστες να κουνάνε την αγιαστούρα της «ειρήνης»: «Πρέπει να σταματήσει το γρανάζι της βίας, απαίτησε ο Ζαν Μπραφμάν, ο κομμουνιστής δημοτικός σύμβουλος. Δεν υπάρχει τίποτα το αποδεκτό στη βία αυτών των νέων, όμως η βία που τους ασκήθηκε δεν έχει καμία δικαιολογία. Αυτοί αντέδρασαν σε γεγονότα που δεν καταλαβαίνουν (sic!) κι αν επιτέθηκαν σε δημόσια κτίρια αυτό έγινε γιατί νιώθουν εγκαταλελειμμένοι απ’ το κράτος» («Ουμανιτέ» 31/10/05).
Ομως οι νέοι των εξαθλιωμένων προαστίων και των εργατικών γκέτο καταλαβαίνουν απόλυτα τι συμβαίνει. Και αποφασίζουν να πάψουν να ανέχονται άλλο αγόγγυστα αυτή την κατάσταση. Συνειδητοποιούν ότι έχουν να αντιμετωπίσουν τα χειρότερα, ιδιαίτερα με τα δρακόντεια μέτρα που ανακοίνωσε ο Σαρκοζί. Οταν ο πολιτικός κόσμος τους έχει φτυσμένους, μόνο η δική τους οργάνωση, η δική τους πολιτική και δράση μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
