Την κατασκευή ενός κέντρου κράτησης, στο οποίο θα συγκεντρώνονται και θα κρατούνται οι 10.000 περίπου πρόσφυγες που φτάνουν κάθε χρόνο στη χώρα μέχρι να απορριφθούν οι αιτήσεις τους για άσυλο και να απελαθούν, αποφάσισε η σιωνιστική κυβέρνηση Νετανιάχου.
Το κέντρο κράτησης θα εγκατασταθεί στη θέση ενός πρώην στρατοπέδου -φυλακή για Παλαιστίνιους στη νότια έρημo Νεγκέβ, κοντά στα ισραηλινά σύνορα με την Αίγυπτο. Θα διοικείται από την υπηρεσία της φυλακής και οι κρατούμενοι δεν θα έχουν δικαίωμα να εργάζονται, αλλά θα μαραζώνουν φυλακισμένοι μαζί με παιδιά και γυναίκες για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και για χρόνια, χωρίς δουλειά ή εκπαίδευση. Ολα αυτά βέβαια συνιστούν παραβίαση της Συνθήκης του 1951 του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, η οποία προβλέπει ότι η χώρα στην οποία φτάνουν πρόσφυγες είναι υπεύθυνη για την διαβίωση, την υγεία και τα δικαιώματά τους, τα οποία περιλαμβάνουν την ελευθερία μετακίνησης, την πρόσβαση σε έγγραφα και το δικαίωμα εργασίας. Η συνθήκη αυτή έχει υπογραφεί από το Ισραήλ, όμως αυτό δεν εμποδίζει τους σιωνιστές να τη γράφουν, όπως και τις αποφάσεις του ΟΗΕ για το Παλαιστινιακό, εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Ατιμωριτί φυσικά.
Η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων που φτάνουν στο Ισραήλ μέσω Αιγύπτου προέρχονται από χώρες που μαστίζονται από τον πόλεμο ή τη φτώχεια στο Κέρας της Αφρικής, πολλοί από τους οποίους έχουν φυλακιστεί, κακοποιηθεί ή βασανιστεί. Ομως το Ισραήλ δεν διαθέτει νομοθεσία για το άσυλο, γιατί αυτό θα σήμαινε τη νομιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων μη εβραίων προσφύγων, γεγονός που «απειλεί τον εβραϊκό χαρακτήρα του Ισραήλ», όπως δήλωσε ο ισραηλινός πρωθυπουργός ανακοινώνοντας τα μέτρα κατά των προσφύγων. Συνεπώς, όλες οι ρυθμίσεις σχετικά με τους μετανάστες εργάτες και τους πρόσφυγες εξαρτώνται από τη βούληση του υπουργού Εξωτερικών. Eli Yishai, αρχηγού του εξτρεμιστικού εβραϊκού κόμματος Shas.
Από τους 35.000 περίπου Αφρικανούς που έχουν εισέλθει στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ελάχιστους μόνο θεωρεί το Ισραήλ πρόσφυγες και όλους τους υπόλοιπους παράνομους οικονομικούς μετανάστες, παρόλο που ανέρχονται σε 17.000 περίπου οι αιτούντες άσυλο από εμπόλεμες ζώνες, από το Σουδάν, το Κογκό, την Ερυθραία και την Ακτή του Ελεφαντοστού. Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο, ενώ πολλοί έχουν συλληφθεί και κρατούνται σε στρατόπεδα – φυλακές.
Συνολικά, οι μετανάστες ανέρχονται περίπου σε 250.000 και αποτελούν το 10% του εργατικού δυναμικού στο Ισραήλ. Οι περισσότεροι προέρχονται από τις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη και την Κίνα και δουλεύουν στην αγροτική παραγωγή, στις οικοδομές και στην περίθαλψη, με πολύ χαμηλούς μισθούς και υφίστανται τρομερή εκμετάλλευση. Μεγάλο ποσοστό απ’ αυτούς αντικατέστησαν τους φθηνούς παλαιστίνιους εργάτες, λόγω των απαγορεύσεων που επιβλήθηκαν από την ισραηλινή κυβέρνηση ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα το Σεπτέμβρη του 2000. Αξίζει να σημειωθεί ότι χορηγεί μόνο 20.000 άδειες εργασίας σε Παλαιστίνιους, τη στιγμή που μόνο το 2009 έδωσε 120.000 άδειες εργασίας σε μετανάστες.
Μια βδομάδα πριν από την απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης για τη δημιουργία του στρατοπέδου κράτησης των προσφύγων, είχε ξεκινήσει η κατασκευή ενός φράκτη μήκους 140 χλμ στα σύνορα Ισραήλ – Αιγύπτου, που έχουν μήκος 240 χλμ. Το ένα τμήμα του φράκτη θα εγερθεί κατά μήκος των συνόρων της Αιγύπτου με τη Γάζα και το δεύτερο βόρεια της αιγυπτιακής πόλης Τάμπα, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο φράκτης, στον οποίο θα τοποθετηθούν υπερσύγχρονα μηχανήματα παρακολούθησης, υπολογίζεται να ολοκληρωθεί σε ένα χρόνο και να κοστίσει 370 εκατομμύρια δολάρια, θα φρουρείται από στρατιωτικά περίπολα και σε επόμενη φάση θα επεκταθεί σε όλο το μήκος των ισραηλινοαιγυπτιακών συνόρων.
Στόχος του φράκτη είναι να σταματήσει τους αφρικανούς μετανάστες και πρόσφυγες που μπαίνουν στο Ισραήλ από την Αίγυπτο και ταυτόχρονα να περιορίσει την πρόσβαση του πληθυσμού της Γάζας σε βασικά αγαθά από την Αίγυπτο και συνεπώς να σφίξει ακόμη περισσότερο τη θηλιά του αποκλεισμού.
Φυσικά, τα μέτρα αυτά δεν πρόκειται να σταματήσουν τις στρατιές των απελπισμένων. Με τη διαφορά ότι θα πληρώνουν το «ταξίδι προς τη σωτηρία» πιο ακριβά. Ακόμη και με τη ζωή τους.
