Μετά βίας σώθηκε ο κυβερνητικός συνασπισμός της Πορτογαλίας, μετά την ηχηρή παραίτηση του αρχιτέκτονα των Μνημονίων Βίτορ Γκάσπαρ. Τον Γκάσπαρ, που ανήκει στον μικρότερο εταίρο του κυβερνητικού συνασπισμού (Λαϊκό Κόμμα), ακολούθησε και ο ηγέτης του κόμματος Πάουλο Πόρτας, που παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών, διαφωνώντας με το διορισμό στο υπουργείο Οικονομικών της Μαρία-Λουίς Αλμπουκέρκι.
Τελικά, μετά από διαπραγματεύσεις μιας εβδομάδας ανάμεσα στον πρωθυπουργό Πέδρο Πάσος Κοέλιου (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) και τον Πόρτας, με την παρέμβαση και του ξένου παράγοντα, επιτεύχθηκε συμφωνία να αναλάβει ο Πόρτας τη θέση του αντιπροέδρου, με αρμοδιότητα το συντονισμό της οικονομικής πολιτικής και τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ενώ το Λαϊκό Κόμμα πήρε και το υπουργείο Οικονομίας με τον Αντόνιο Πίρες ντα Λίμα. Ετσι, ο Πόρτας θα εποπτεύει και της Αλμπουκέρκι, η οποία διατηρήθηκε ως υπουργός Οικονομικών.
Η συμφωνία εγκρίθηκε και από τον πρόεδρο Ανίμπαλ Καβάκου Σίλβα, όμως δεν υπάρχει ούτε ένας στην Πορτογαλία που να στοιχηματίζει υπέρ της μακροημέρευσης της συγκυβέρνησης. Το «θαύμα» (έτσι παρουσιαζόταν η Πορτογαλία την πρώτη διετία μετά την εφαρμογή του Μνημόνιου) ήταν μόνο στα χαρτιά. Η τρόικα ζητά συνεχώς νέα μέτρα, γιατί το «πρόγραμμα» έχει εξωκείλει και ο Πόρτας εμφανίζεται σαν ο… πορτογάλος Κουβέλης, μιλώντας για επαναδιαπραγμάτευση και χαλάρωση της λιτότητας. Αρνήθηκε να πάρει ο ίδιος το υπουργείο Οικονομικών, όμως πλέον είναι ο συντονιστής του οικονομικού επιτελείου και αυτός που πρέπει να πείσει τους δανειστές για χαλάρωση της λιτότητας. Επειδή, λοιπόν, δεν πρόκειται να τα καταφέρει, η κυβέρνηση θα εξακολουθήσει να βαδίζει τρεκλίζοντας μέχρι να πέσει και η Πορτογαλία να πάει σε εκλογές.
