«Σήμερα, δίνω εντολή για την αναστολή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για όσο θα γίνεται μελέτη για να εξεταστεί ο ρόλος του στην κακή διαχείριση και στη συγκάλυψη της εξάπλωσης του κοροναϊού». Με αυτά τα λόγια κατά τη διάρκεια της καθημερινής συνέντευξης Τύπου στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ πέταξε χθες τη «βόμβα» στον Π.Ο.Υ.
Είχε προηγηθεί μήνυμα από το αγαπημένο του Twitter, πριν από μια βδομάδα, με το οποίο άνοιξε την αντιπαράθεση: «Ο Π.Ο.Υ. πραγματικά τα τίναξε. Για κάποιο λόγο, ενώ χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ, είναι πολύ κινεζο-κεντρικός. Θα το κοιτάξουμε καλά αυτό. Ευτυχώς απέρριψα από νωρίς τη συμβουλή του να κρατήσουμε τα σύνορά μας ανοιχτά με την Κίνα. Γιατί μας έδωσαν μία τόσο λανθασμένη σύσταση;».
Ο Γενικός Γραμματέας του Π.Ο.Υ., Τέντρος Γκεμπρεγιέσους (εξπέρ στο «κουκούλωμα» επιδημιών, βλ. https://www.eksegersi.gr/Επικαιρότητα/35457.Εγκληματίες-κατ’-εξακολούθηση-«Παλιά-μου-τέχνη), είχε απαντήσει στον Τραμπ ότι δεν πρέπει να… «πολιτικοποιεί» το θέμα.
Ο Π.Ο.Υ. θεωρεί ότι τα έκανε όλα σωστά. Στις 31 Γενάρη, είχε κηρύξει κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» σε παγκόσμιο επίπεδο (ένα βήμα πριν από την πανδημία). Τότε τα κρούσματα δεν ξεπερνούσαν σε παγκόσμιο επίπεδο τις δέκα χιλιάδες, ήταν εντοπισμένα κυρίως στην Κίνα (το 99%), όπως και οι νεκροί. Στο εξωτερικό τα επιβεβαιωμένα κρούσματα ήταν μόνο 106, σε 19 χώρες. Επομένως, ισχυρίζονται, τότε δεν μπορούσαμε να μιλάμε για πανδημία. Οταν διαπίστωσε την πανδημία ο Π.Ο.Υ. ισχυρίζεται ότι αντέδρασε αμέσως. Είναι όμως έτσι;
Η εγκληματική ολιγωρία του Π.Ο.Υ.
Οπως θα αποδείξουμε παρακάτω, ο Π.Ο.Υ. καθυστέρησε τουλάχιστον δυο βδομάδες να κηρύξει πανδημία βάσει του ορισμού που ο ίδιος ο Π.Ο.Υ. δίνει για την πανδημία.
Ορισμένοι θεωρούν ότι η καθυστέρηση του Π.Ο.Υ. να κηρύξει πανδημία οφείλεται στην κριτική που είχε δεχτεί για την πρόωρη κήρυξη πανδημίας του H1N1 το 2009. Ο Π.Ο.Υ. τότε είχε κηρύξει πανδημία στις 11 Ιούνη, ενώ τα κρούσματα σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν 28.744 και οι θάνατοι 144, σε 74 χώρες (βλ. https://www.who.int/csr/don/2009_06_11/en/).
Ο ίδιος ο Π.Ο.Υ., σε παλαιότερη ανάρτηση στην ιστοσελίδα του, προσπαθούσε να δικαιολογηθεί απέναντι στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την «υπερβολική» του αντίδραση απέναντι στην πανδημία του Η1Ν1, που οδήγησε στην αύξηση του κόστους που τα κράτη πλήρωσαν για τα εμβόλια που έμειναν στα ράφια, με τον ιό να αποδεικνύεται λιγότερο επικίνδυνος από αυτό που αρχικά περίμεναν (βλ. https://www.who.int/bulletin/volumes/89/7/11-086173/en/). Το Συμβούλιο της Ευρώπης τον κατηγορούσε γιατί έβγαλε από τον ορισμό της πανδημίας την προϋπόθεση των «μαζικών θανάτων». O Π.Ο.Υ. απάντησε ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος που κήρυξε πανδημία. Για την ακρίβεια, κήρυξε τη φάση έξι της κλίμακας κατάταξης των επιδημιών, που σημαίνει εξάπλωση του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο, σε τουλάχιστον δύο χώρες σε μία γεωγραφική περιοχή του Π.Ο.Υ. (δηλαδή αυτά που προβλέπει η φάση 5) και ταυτόχρονα το ξέσπασμα της επιδημίας σε μία τουλάχιστον άλλη χώρα από διαφορετική γεωγραφική περιοχή του Π.Ο.Υ. (βλ. https://www.who.int/csr/disease/swineflu/phase/en/).
Oμως, από αυτό προκύπτει ότι ο Π.Ο.Υ., σύμφωνα με τον δικό του ορισμό της πανδημίας, έπρεπε να την κηρύξει για το νέο κοροναϊό από τις 25 Φλεβάρη, όταν τα κρούσματα στην Ιταλία (που ανήκει σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή από την Κϊνα) είχαν 25πλασιαστεί μέσα σε τρεις μόλις μέρες (από 9 που ήταν το πρωί της 22ης Φλεβάρη, εκτινάχθηκαν στα 229 το πρωί της 25ης Φλεβάρη)! Λίγες μέρες αργότερα, ήταν η σειρά του Ιράν να καταγράψει ραγδαία άνοδο των κρουσμάτων, που αυξήθηκαν κατά 73% μέσα σε μία μόλις μέρα (από 141 στις 27/2 ανέβηκαν στα 245 μία μέρα μετά). Το Ιράν κατατάσσεται από τον Π.Ο.Υ. στη γεωγραφική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ετσι, ο ιός είχε ήδη εξαπλωθεί σε τρεις γεωγραφικές περιοχές: Δυτικός Ειρηνικός (Κίνα, Νότια Κορέα), Ευρώπη (Ιταλία), Ανατολική Μεσόγειος (Ιράν).
Ο φόβος όμως μη δεχτεί κριτική ότι δεν προάσπισε όσο πρέπει την ομαλότητα της «οικονομίας» (της καπιταλιστικής οικονομίας για την ακρίβεια) και του εμπορίου, έκανε τον Π.Ο.Υ. να κηρύξει πανδημία δεκαπέντε μέρες μετά (στις 11 Μάρτη), όταν τα επιβεβαιωμένα κρούσματα είχαν ήδη εκτιναχθεί σε 118.319 σε 113 χώρες (από τις 178 που συμμετέχουν στον Π.Ο.Υ., δηλαδή στο 63% των χωρών!) και οι νεκροί σε 4.292! Είναι ή δεν είναι αυτό εγκληματική ολιγωρία;
Από την άλλη μεριά, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο πληθυσμός της Ουχάν είναι πολύ νεότερος από αυτόν στις ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με παλαιότερη έκθεση του Π.Ο.Υ. και της Εθνικής Επιτροπής Υγείας και Οικογενειακού Σχεδιασμού της Κίνας, μόνο το 10% των ανθρώπων στην Ουχάν ήταν το 2009 άνω των 60 και το ποσοστό αυτό αναμενόταν να αυξηθεί στο 15% μέχρι το 2030 (βλ. https://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/194271/9789241509312_eng.pdf?sequence=1). Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να προβλεφτεί πολύ μεγαλύτερη φονικότητα του νέου κοροναϊού όταν αυτός εξαπλωνόταν στην Ευρώπη, όπου τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας (που είναι πιο ευάλωτα σε μία αρνητική εξέλιξη της αρρώστιας) είναι περισσότερα ως ποσοστό του πληθυσμού. Αυτό το γνώριζε ο Π.Ο.Υ. κι ήταν ένας ακόμα λόγος για να κηρύξει αμέσως πανδημία, όταν διαπίστωσε ότι στην Ιταλία τα κρούσματα άρχισαν να εξαπλώνονται ραγδαία, και όχι να ισχυρίζεται ότι η επιδημία στην Κίνα βρίσκεται υπό έλεγχο.
Η καθυστέρηση κήρυξης της πανδημίας στηλιτεύτηκε από πολλούς, όπως το περιοδικό Lancet που σε άρθρο της 13ης Μάρτη (βλ. https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(20)30630-9/fulltext) σχολίασε αρνητικά την απροθυμία του Π.Ο.Υ. να κηρύξει πανδημία, πράγμα που αν γινόταν πιο έγκαιρα, θα έδινε το μήνυμα για ανάγκη γρήγορων αποφάσεων αποφυγής εξάπλωσης του ιού μέσω περιοριστικών μέτρων. Η καθυστέρηση της ανακήρυξης πανδημίας θα μπορούσε να δώσει το μήνυμα ότι έχει χαθεί ο έλεγχος. Η απροθυμία του Π.Ο.Υ. να κηρύξει έγκαιρα πανδημία έπαιξε πολύ αρνητικό ρόλο, γιατί καλλιεργούσε τον εφησυχασμό στον κόσμο. Αλλο πράγμα είναι μία «ανησυχία» κι άλλο να παραδεχτείς ότι η πανδημία είναι πραγματικότητα! Στην περίπτωση του νέου κοροναϊού, ακόμα και οι μέρες παίζουν το ρόλο τους στην αποφυγή της εξάπλωσής του, πόσο μάλλον οι βδομάδες.
Τα ταξιδιωτικά μέτρα που δεν πάρθηκαν…
Δεν το κρύβουμε ότι κι εμείς υποτιμήσαμε αρχικά τον κίνδυνο από το νέο κοροναϊό (χωρίς όμως ποτέ να αποκλείσουμε την εξέλιξή του σε πανδημία). Θεωρήσαμε όμως ότι οφειλόταν κυρίως σε πολιτικές σκοπιμότητες στο πλαίσιο του εμπορικού πολέμου ΗΠΑ-Κίνας και λιγότερο σε μία τόσο σοβαρή απειλή. Γι’ αυτό και χλευάσαμε τον Τραμπ, όταν έκλεινε τα σύνορα με την Κίνα, πράγμα όμως που είχαν ήδη κάνει και άλλες χώρες, που είχαν περάσει από τη μεγάλη δοκιμασία του SARS το 2003.
Τα ταξιδιωτικά μέτρα ήταν όμως απαραίτητα. Οχι ότι θα σταματούσαν την εξάπλωση του κοροναϊού, θα την καθυστερούσαν όμως και θα έδιναν τη δυνατότητα στα συστήματα Υγείας να προετοιμαστούν καλύτερα. Η πρωταρχική ανάγκη για άμεσα μέτρα σε παγκόσμιο επίπεδο για αυστηρό έλεγχο όλων των ταξιδιωτών και υποχρεωτική καραντίνα (ανεξαρτήτως αν ήταν συμπτωματιοί ή όχι), προκειμένου να μην εξαπλωθεί ο ιός, ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει, αλλά δεν έγινε με ευθύνη και του Π.Ο.Υ.
Την αναγκαιότητα των ελέγχων των κρουσμάτων παραδεχόταν ο ίδιος ο Π.Ο.Υ., αναφέροντας ότι «η Επιτροπή (σ.σ. του Π.Ο.Υ.) πιστεύει ότι είναι ακόμα πιθανό να ανακοπεί η εξάπλωση του ιού, υπό την προϋπόθεση ότι οι χώρες θα εφαρμόσουν σκληρά μέτρα για να εντοπίσουν από νωρίς, να απομονώσουν και να περιθάλψουν περιπτώσεις, να ιχνηλατήσουν επαφές και να προωθήσουν μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης ανάλογα με τον κίνδυνο» (βλ. Εκθεση κατάστασης της 31/1/2020).
Καμία αντίρρηση! Ομως, πώς ταιριάζει αυτή η διαπίστωση με την άρνηση του Π.Ο.Υ. να εφαρμοστούν ταξιδιωτικά μέτρα, όπως για παράδειγμα να τίθενται σε υποχρεωτική καραντίνα οι ταξιδιώτες από την Κίνα; Αξίζει να διαβάσουμε τις συστάσεις του Π.Ο.Υ. για τα ταξίδια στις πληττόμενες από τον SARS περιοχές, πριν από δεκαεφτά χρόνια (βλ. https://www.who.int/csr/sars/archive/2003_05_17/en/) για να καταλάβουμε τη διαφορά της τωρινής τοποθέτησης του Π.Ο.Υ. με εκείνη πριν από 17 χρόνια:
«Ο Π.Ο.Υ. σήμερα συνιστά στα άτομα που σκοπεύουν να ταξιδέψουν στην επαρχία Χουμπέι, στην Κίνα, να σκεφτούν να αναβάλουν τα ταξίδια τους, πέραν των σημαντικών. Η προσωρινή σύσταση βασίζεται στο μέγεθος της επιδημίας στη Χουμπέι, συμπεριλαμβανομένων του αριθμού των περιπτώσεων που υπάρχουν και του αριθμού των νέων περιπτώσεων που αναφέρονται καθημερινά και της απόδειξης ότι οι τοπικές αλυσίδες μετάδοσης προκαλούνται έξω από μία περιορισμένη περιοχή, όπως το περιβάλλον υγειονομικής περίθαλψης. Αθροιστικά αυτοί οι παράγοντες αυξάνουν τον κίνδυνο οι ταξιδιώτες στη Χουμπέι να μολυνθούν και κατά συνέπεια να εξάγουν την ασθένεια αλλού». Αυτό δεν το επανέλαβε τώρα, παρά το γεγονός ότι η επαρχία Χουμπέι ήταν το επίκεντρο της αρχικής εκδήλωσης του νέου κοροναϊού! Το είχε πει το 2003, δυο μήνες μετά την εκδήλωση του SARS, όταν τα επιβεβαιωμένα κρούσματα ήταν 7.739 σε 29 χώρες και οι θάνατοι 611 (βλ. https://www.who.int/csr/sars/archive/2003_05_16/en/).
Δεκαεφτά χρόνια μετά, με το νέο κοροναϊό να αποδεικνύεται πολύ πιο μεταδοτικός από τον πρώτο και τελικά πολύ πιο φονικός (παρά το γεγονός ότι το ποσοστό θνητότητας μέχρι στιγμής είναι 6,2%, μικρότερο του SARS, που ήταν 9.5%), ποια ήταν η σύσταση του Π.Ο.Υ. στους διεθνείς ταξιδιώτες; Αφού επανειλημμένα τάχθηκε κατά των ταξιδιωτικών περιορισμών στις περιοχές που ήταν επίκεντρο της επιδημίας, ο Π.Ο.Υ. περιορίστηκε να κάνει την ακόλουθη σύσταση: «Είναι συνετό, οι ταξιδιώτες που είναι άρρωστοι να καθυστερήσουν ή να αποφύγουν το ταξίδι στις πληττόμενες περιοχές, ειδικά οι ηλικιωμένοι ταξιδιώτες και οι άνθρωποι με χρόνια νοσήματα» (βλ. https://www.who.int/news-room/articles-detail/updated-who-recommendations-for-international-traffic-in-relation-to-covid-19-outbreak).
Προσέξτε διαφορά. Δυο μήνες μετά από την εμφάνιση του SARS το 2003, ο Π.Ο.Υ. έβγαζε πιο αυστηρές ανακοινώσεις από αυτές που δημοσίευσε στα τέλη Φλεβάρη, επίσης δύο μήνες μετά από την εμφάνιση του νέου κοροναϊού! Κι όμως, τα κρούσματα του νέου κοροναϊού στα τέλη Φλεβάρη ήταν υπερδεκαπλάσια και οι θάνατοι πενταπλάσιοι σε σχέση με τον SARS (στις 29/2, τα κρούσματα του νέου κοροναϊού ήταν λίγο περισσότερα από 87.000 και οι θάνατοι κοντά στους 3.000 σε 59 χώρες, δηλαδή στο ένα τρίτο των 178 χωρών που συμμετέχουν στον Π.Ο.Υ.). Η διαφορά της σημερινής στάσης του Π.Ο.Υ. από εκείνη του 2003 βγάζει μάτι!
Συνένοχος ο Τραμπ
Πάει πολύ, όμως, να εμφανίζεται ο Τραμπ ως «προστάτης της δημόσιας Υγείας»! Η απόφαση που πήρε το βράδυ στις 2 Φλεβάρη για απαγόρευση εισόδου των ξένων ταξιδιωτών από την Κίνα (βλ. https://edition.cnn.com/2020/02/02/us/coronavirus-us-travel-restrictions/index.html) ήταν καθαρά ρατσιστική. Θα μπορούσε να επιτρέψει την είσοδο και να τους επιβάλλει καραντίνα, όπως έκανε στους Αμερικάνους. Από την άλλη, η δεύτερη απαγόρευση, που επέβαλε στις 13 Μάρτη, αφορούσε επίσης ξένους υπηκόους από τις χώρες της Ευρώπης και το Ιράν. Τη μέρα εκείνη, όμως, τα κρούσματα στην Ευρώπη είχαν ήδη ξεπεράσει τις 25.000.
Οι ταξιδιωτικές απαγορεύσεις που αποφάσισε ο Τραμπ για την Κίνα ήταν μία ευκαιρία για να τη βλάψει οικονομικά. Τέτοιες απαγορεύσεις δεν είχε επιβάλει στη Σαουδική Αραβία, όταν μαινόταν εκεί ο MERS το 2012 και ο ένας στους τρεις που τον κολλούσε πέθαινε, γιατί η Σαουδική Αραβία είναι αμερικανόδουλο καθεστώς.
Από την άλλη, τι έκανε το περιβόητο Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Ασθενειών των ΗΠΑ (CDC); Μήπως έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την επικείμενη πανδημία; Περιορίστηκε απλά σε κάποιες οδηγίες για την αντιμετώπιση του κοροναϊού!
Προ ημερών, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» κατηγόρησαν τον Τραμπ ότι ,αν και γνώριζε από τα μέσα Γενάρη ότι ο ιός μπορεί να εξαπλωθεί και στις ΗΠΑ, άργησε πολύ να πάρει μέτρα (βλ. https://www.nytimes.com/2020/04/11/us/politics/coronavirus-trump-response.html). Από τις 21 Γενάρη, που σημειώθηκε το πρώτο κρούσμα κοροναϊού στις ΗΠΑ (βλ. https://www.cdc.gov/media/releases/2020/p0121-novel-coronavirus-travel-case.html), μέχρι τη στιγμή που η αμερικάνικη κυβέρνηση αποφάσισε να πάρει αυστηρά μέτρα περιορισμού, πέρασαν περίπου δύο μήνες! Στις 17 Μάρτη, ο Λευκός Οίκος ζήτησε από τους Αμερικάνους να περιορίσουν τις κοινωνικές συναναστροφές άνω των δέκα ατόμων (βλ. https://www.voanews.com/science-health/coronavirus-outbreak/white-house-tells-americans-limit-social-gatherings-10-people), ενώ την ίδια μέρα έκλεισαν τα σινεμά (βλ. https://variety.com/2020/film/box-office/regal-theaters-closing-theaters-coronavirus-1203536003/). Στις 17 Μάρτη, τα κρούσματα του κοροναϊού στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Φωνής της Αμερικής, είχαν φτάσει τα 4.200 σε όλες τις Πολιτείες εκτός από μία! Τότε όμως ο ιός είχε ήδη εξαπλωθεί, όπως φάνηκε τις επόμενες μέρες, αφού τρεις μέρες μετά, τα κρούσματα που οι ΗΠΑ ανέφεραν στον Π.Ο.Υ. ήταν πάνω από 15.000, δηλαδή είχαν υπερ-τριπλασιαστεί (βλ. https://www.who.int/docs/default-source/coronaviruse/situation-reports/20200321-sitrep-61-covid-19.pdf?sfvrsn=ce5ca11c_2), με πάνω από 4.500 κρούσματα να σημειώνονται μέσα σε μία μόλις μέρα!
Στις 23 Μάρτη, με τον κοροναϊό να θερίζει πλέον στις ΗΠΑ και τα κρούσματα να διπλασιάζονται μέσα σε μία μόλις μέρα, ξεπερνώντας τις 30.000, και τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 1.600 (βλ. https://www.who.int/docs/default-source/coronaviruse/situation-reports/20200323-sitrep-63-covid-19.pdf?sfvrsn=b617302d_4), ο Τραμπ αρχίζει να ενοχλείται με την ιδέα των αυστηρών περιοριστικών μέτρων, διαμηνύοντας από το αγαπημένο του Twitter ότι η θεραπεία δεν πρέπει να είναι χειρότερη από το πρόβλημα κι ενημερώνοντας ότι μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο θα επανεξετάσει την κατάσταση (https://twitter.com/realdonaldtrump/status/1241935285916782593). Ο ίδιος ο σύμβουλος Υγείας του Τραμπ, Αντονι Φάουτσι, επιβεβαίωσε το δημοσίευμα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ότι ο Τραμπ αρχικά απέρριψε τη λήψη μέτρων «κοινωνικής απομόνωσης» (βλ. https://www.theguardian.com/world/2020/apr/12/fauci-trump-rebuffed-social-distancing-advice-coronavirus). Αυτό το έκανε από αγωνία μη δημιουργήσει πρόβλημα στην καπιταλιστική οικονομία των ΗΠΑ.
Το κερασάκι στην τούρτα των αποτυχιών της αμερικάνικης κυβέρνησης ήταν το φιάσκο με τα τεστ ανίχνευσης του κοροναϊού, που ο βρετανικός «Γκάρντιαν» της 13ης Μάρτη χαρακτηρίζει «καταστροφή» (βλ. https://www.theguardian.com/world/2020/mar/13/coronavirus-testing-us), καθώς τα λανθασμένα τεστ του CDC και η άρνηση να γίνουν τεστ και από άλλα εργαστήρια καθυστέρησαν σε μεγάλο βαθμό τη μαζική τους χρήση.
Στο έγκλημα του χειρισμού της παρούσας πανδημίας είναι όλοι συνένοχοι. Και το κινέζικο καθεστώς, για το οποίο θα μιλήσουμε σε επόμενο σημείωμα. Στόχος ήταν να μη διασαλευτεί το εμπόριο και τα κέρδη των καπιταλιστών από αυτό. Πήραν μέτρα μόνο όταν ξέφυγε η κατάσταση και δεν μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος μαζικών θανάτων που θα θύμιζαν εποχές πολέμου!
