Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιες διαδηλώσεις στη Βαγδάτη από τους υποστηρικτές του σιίτη κληρικού Μοκτάντα Αλ Σαντρ. Οι διαδηλώσεις στην ιρακινή πρωτεύουσα πήραν βίαιο χαρακτήρα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πέντε διαδηλωτές και δύο αστυνομικοί και να τραυματιστούν άλλοι 320 διαδηλωτές και επτά μπάτσοι. Οι δυνάμεις ασφαλείας της ιρακινής κυβέρνησης έπνιξαν τους διαδηλωτές στα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες.
Γιατί έγιναν τώρα αυτές οι διαδηλώσεις και μάλιστα κοντά στην «πράσινη ζώνη» που περιλαμβάνει και την αμερικάνικη πρεσβεία; Ο λόγος φαίνεται να ήταν η αντίθεση στο εκλογικό σύστημα με τον Σαντρ να κατηγορεί την εκλογική επιτροπή ως διεφθαρμένη και να ζητά την αντικατάστασή της. Ο ίδιος ο Σαντρ, από το γραφείο του στη Νατζάφ, άναψε το πράσινο φως στους διαδηλωτές να πλησιάσουν την «πράσινη ζώνη», λέγοντας πως αν θέλουν να πλησιάσουν τις πύλες της «πράσινης ζώνης» για να διατρανώσουν τα αιτήματά τους και να τα κάνουν να ακουστούν από την άλλη μεριά του φράκτη, ας το κάνουν. Την ίδια στιγμή, έξι ή επτά ρουκέτες Κατιούσα εκτοξεύτηκαν στην «πράσινη ζώνη».
Αν και το Ιράκ έχει εκλογές το 2018, η στάση του Σαντρ, που έχει στενές σχέσεις με την Τεχεράνη, είναι ιδιαίτερα επιθετική. Ισως αυτό να συνδέεται με την ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ – Τεχεράνης το τελευταίο διάστημα (μετά την εκλογή Τραμπ). Ενδεχομένως το Ιράν να προσπαθεί -μέσω Σαντρ- να ταρακουνήσει τα νερά, στέλνοντας στις ΗΠΑ μήνυμα να μην το παρακάνουν γιατί θα χάσουν τη σχετική σταθερότητα που έχουν πετύχει στο Ιράκ. Ο Σαντρ έχει εδώ και χρόνια σταματήσει την αντιαμερικάνικη δράση του (δύο φορές είχε αντιπαρατεθεί με τον αμερικάνικο στρατό κατοχής, εδώ και χρόνια όμως μένει μόνο στην αντιαμερικάνικη ρητορική) και ο Στρατός του Μεχντί, του οποίου ηγείται μετατράπηκε σταδιακά σε εμφυλιοπολεμική μηχανή που κατηγορήθηκε από τις οργανώσεις της Ιρακινής Αντίστασης ως υπεύθυνος για σωρεία απαγωγών και σφαγών Σουνιτών. Ο Σαντρ έβαλε το χεράκι του ώστε η Ιρακινή Αντίσταση να μην κατορθώσει να νικήσει και να ανατρέψει τις κυβερνήσεις των δωσιλόγων.
Τα αμερικάνικα στρατεύματα εγκατέλειψαν το Ιράκ στα μέσα του Δεκέμβρη του 2011 και για αρκετά χρόνια δεν κατόρθωσαν να πετύχουν τη σταθερότητα που επεδίωκαν. Πέτυχαν μια σχετική σταθερότητα που ανατράπηκε από τους τζιχαντιστές το 2014, όμως σήμερα το Ιράκ έχει πετύχει να εκτινάξει την πετρελαϊκή παραγωγή του, ξεπερνώντας τα 4.5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (επίπεδο ρεκόρ από το 1991 που έγινε ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου) και πιάνοντας ταυτόχρονα το στόχο που είχαν βάλει το 2008 για την επόμενη πενταετία (μέχρι το 2013 δηλαδή). Παράλληλα, οι αμερικάνικες και δυτικές επιχειρήσεις έχουν κατορθώσει να διεισδύσουν στην ιρακινή αγορά. Η ολλανδοβρετανική Shell να συνάπτει μαζί με την αμερικάνικη Halliburton συμβόλαιο αξίας 210 εκατομμυρίων δολαρίων για 30 πετρελαιοπηγές στη Μαζνούν τα επόμενα τρία χρόνια διπλασιάζοντας την παραγωγή (από 220 σε 400 χιλιάδες βαρέλια την ημέρα). Η αμερικάνικη Emmerson, που παράγει μηχανολογικό και ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, μόλις εγκαινίασε τα νέα της γραφεία στην προστατευόμενη πετρελαϊκή περιοχή του Ιράκ, με ομάδα 50 ιρακινών μηχανικών, προκειμένου να καλύψει τις αυξημένες πωλήσεις που συνεχώς επεκτείνονται (βλ. https://www.iraq-businessnews.com/2016/10/25/emerson-expands-support-facility-in-iraq/ και https://www.iraq-businessnews.com/2017/01/19/us-firm-in-210m-deal-at-majnoon-field/).
Ομως, αυτή η επιτυχία των κατακτητών είναι εύθραυστη καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται και πάνω από 3.3 εκατομμύρια Ιρακινοί έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση, που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη βδομάδα από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης με τη χρηματοδότηση της αμερικάνικης κυβέρνησης (https://www.iom.int/news/iom-iraq-publishes-community-stabilization-handbook).
