Η εξέγερση των Γάλλων νεολαίων εργατών και ανέργων αντιμετωπίστηκε με καχυποψία έως και απέχθεια από τα συνδικάτα και τα κόμματα της «Αριστεράς», παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκαν να «κατανοούν» το ξέσπασμά της. Αν και όλοι σημειώνουν ότι υπάρχουν βαθύτερες αιτίες που οφείλονται στη φτώχεια και την περιθωριοποίηση ενός τμήματος του πληθυσμού, ταυτόχρονα αποδοκιμάζουν την αντιβία των εξαθλιωμένων και παίρνουν την αγιαστούρα για να κηρύξουν την «ειρήνη» και την επιστροφή στην «ομαλότητα». Στην καλύτερη περίπτωση διαχωρίζονται απ’ την εργατική νεολαιίστικη αντιβία των γόνων των μεταναστών, ζητώντας κάποιες μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού, αντί να κοιτάξουν να βαθύνουν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα και να προσπαθήσουν να συσπειρώσουν γύρω απ’ την εξεγερμένη νεολαία πλατύτερα τμήματα του πληθυσμού. Τί ζητάμε όμως; Αλλοι καιροί, άλλα ήθη…
Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από τις ανακοινώσεις διάφορων συνδικάτων και οργανώσεων της «Αριστεράς», που συλλέξαμε από τις ηλεκτρονικές τους διευθύνσεις. Τα σχόλια τα αφήνουμε σε σας. Οι εμφάσεις στα κείμενα είναι δικές μας.
«Κ»Κ Γαλλίας – CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών)
Την πέμπτη μέρα των συγκρούσεων (1/11/05), το «Κ»ΚΓ εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο: «Το ΚΚΓ καταγγέλλει τη βία και καλεί την κυβέρνηση ν’ αλλάξει πολιτική». Στην ανακοίνωση, μεταξύ άλλων, αναφέρει επί λέξει: «Μετά τους θανάτους δύο εφήβων στο Κλισί κι ενός ενήλικα στο Επινό και τις επαναλαμβανόμενες ταραχές, η ένταση παραμένει πολύ ζωντανή. Το Κομμουνιστικό Κόμμα καταγγέλλει τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η ηρεμία θα πρέπει να επιστρέψει όσο το δυνατό γρηγορότερα και ο καθένας θα πρέπει ν’ αντλήσει όλα τα διδάγματα».
Τρεις μέρες αργότερα, στις 4/11, με την εξέγερση να έχει επεκταθεί σε όλη τη Γαλλία, το «Κ»Κ δημοσιεύει νέα πιο αναλυτική ανακοίνωση που καλεί τον Σαρκοζί να παραιτηθεί, δίνοντας τη συμβολή του στην εκτόνωση της κρίσης που τη θεωρεί όλο και πιο επικίνδυνη (για ποιους άραγε;). Διαβάζουμε: «Η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών, των ανδρών και των νέων αυτών των προαστίων είναι τα πρώτα θύματα αυτής της βίας. Την έκρηξη αυτή προκάλεσε η ανεύθυνη προκλητικότητα του υπουργού Εσωτερικών, τον οποίο παρακινούν πολιτικοί λόγοι και προσωπική φιλοδοξία. Καταστρέφοντας χρόνια ολόκληρα προσπαθειών ο Νικολά Σαρκοζί δεν χάνει ευκαιρία να εμφανίζεται ως εκπρόσωπος της Γαλλικής Δημοκρατίας και να αναφέρεται υποτιμητικά στους κατοίκους αυτών των περιοχών. Κάποιοι νεαροί συντάχθηκαν με τη λογική της σύγκρουσης πιστεύοντας ότι έτσι θα απαλλαγούν απ’ τη μιζέρια και την απελπισία. Ο Νικολά Σαρκοζί πρέπει να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Η κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει την αποτυχία του Ν. Σαρκοζί και να προβεί σε δραστική αλλαγή της πολιτικής της όσον αφορά στη δημόσια τάξη. Η παρούσα κατάσταση προέρχεται από χρόνια υποτίμησης του βάρους των προβλημάτων της λεγόμενης «αστικής κρίσης» (σ.τ.μ. κρίσης των πόλεων), την οποία οι κυβερνήσεις αρνήθηκαν να αντιμετωπίσουν, ευνοώντας τις λογικές του φιλελευθερισμού. Η αποκατάσταση της τάξης είναι ένα επείγον καθήκον. Δεν πρέπει να περάσει η κλιμάκωση της βίας. Το ΚΚ προτείνει τη λήψη μέτρων που θα επιτρέψουν να τεθεί τέλος σε μια εξέλιξη όλο και πιο επικίνδυνη:
1. Να αρχίσει πραγματικός διάλογος με τους ενδιαφερόμενους, δείχνοντας ότι υπάρχει σεβασμός της αξιοπρέπειάς τους ώστε να μελετηθούν μαζί τους τα προβλήματά τους και να δοθούν λύσεις.
2. Να δοθεί η ευκαιρία στους νέους να πάρουν τη θέση τους μέσα στην κοινωνία…3. Να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας…
4. Ανάπτυξη στο έπακρο των μέσων προστασίας της νεολαίας, κυρίως όσον αφορά στην πρόληψη.
5. Να αποδοθεί στις οικογένειες και στους νέους η αξιοπρέπειά τους…
6. Η αστυνομία να υπηρετεί όλο το έθνος πράγμα που σημαίνει: εκδημοκρατισμός, εκπαίδευση πραγματική, ευέλικτα μέσα.
7. Επίθεση κατά της παραοικονομίας. Να επιδειχθεί αποφασιστικότητα.
8. Να αποδοθεί η ουσία (το πνεύμα) του νόμου: ο νόμος εφαρμόζεται για όλους το ίδιο. Σεβασμός των δικαιωμάτων του ατόμου, πράγμα που προϋποθέτει την ανάπτυξη-βελτίωση της έννοιας του πολίτη και της δημοκρατίας σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου καθώς και της λειτουργικότητας των δημοσίων υπηρεσιών.
9. Να δοθούν τα μέσα στη δικαιοσύνη ώστε να καταστήσει τον νόμο σεβαστό, με ισότητα για όλους, δηλαδή, για τους δικαστές στο ποινικό σύστημα, τα νέα μέσα που είναι απαραίτητα ώστε η ποινή για κάθε αδίκημα να γίνει το μέσον ενδυνάμωσης και διαβίωσης, στα πλαίσια του σεβασμού του ατόμου, οι βασικοί κανόνες που μας επιτρέπουν την κοινή διαβίωση».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το συνδικάτο που πρόσκειται στο «Κ»Κ, η CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών). Στην κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε κατά τη συνάντηση των αντιπροσωπειών του «Κ»ΚΓ και της CGT στις 7 Νοέμβρη και αφορούσε γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, τα μόνα που βρήκαν να πουν για την εξέγερση ήταν τα παρακάτω: «Τα πραγματικά γεγονότα στις πόλεις πέρα από την απαράδεχτη βία που πρέπει να σταματήσει, εξηγούν αυτή την πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή καθιστά αναγκαία μια επανεξέταση των μέχρι τώρα ακολουθούμενων πολιτικών. Επιβεβαιώνεται η ανάγκη για ανάληψη μιας νέας και δυναμικής κοινωνικής φιλοδοξίας για τη χώρα. Πρέπει χωρίς καθυστέρηση να αρχίσει ο διάλογος με τους εκπροσώπους των τοπικών κοινωνιών».
CFDT (Γαλλική Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργατών) – πρόσκειται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα
Η CFDT δηλώνοντας πολύ απασχολημένη με το θέμα και σοκαρισμένη για τα όσα συμβαίνουν, έβγαλε μία μόνο ανακοίνωση μέχρι τη 13η μέρα της εξέγερσης! Η ανακοίνωση, που δημοσιεύτηκε στις 7/11, έχει τίτλο «Η κοινωνία των πολιτών, πρέπει να συμμετέχει στις λύσεις»! Τίθεται αλληλέγγυα όχι φυσικά με τους εξεγερμένους αλλά με τους «παθόντες» (μεταξύ των οποίων και οι αστυνομικοί, φυσικά): «Πολλοί εργαζόμενοι εμπλέκονται στις ευαίσθητες ζώνες: κοινωνικοί λειτουργοί, δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, οδηγοί λεωφορείων, πυροσβέστες, αστυνομικοί, φύλακες κτιρίων, εμποροϋπάλληλοι. Η CFDT εκφράζει την απόλυτη αλληλεγγύη της, πρωτίστως σε όσους οι χώροι εργασίας τους καταστράφηκαν ή έπαθαν ζημιές. Η αλληλεγγύη μας απευθύνεται βεβαίως και στους κατοίκους των περιοχών, που είναι και τα πρώτα θύματα αυτών των βιαιοτήτων».
Από κει και πέρα λύσεις υπάρχουν. Αρκεί το κράτος να μη δρα μόνο του. Διαβάστε λοιπόν: «Η κυβέρνηση πρέπει συν τοις άλλοις, να στηριχτεί στην κοινωνία των πολιτών, στις ενώσεις και τα συνδικάτα. Αυτό ακριβώς είναι το κομβικό σημείο για τη CFDT. Η επίτευξη μιας κοινωνικής συμφωνίας. Κινητοποιήστε τους εκλεγμένους, τους κοινωνικούς εταίρους, τις συνδικαλιστικές και εργοδοτικές οργανώσεις, γύρω από τις μεγάλες προτεραιότητες δράσης, που μεταφράζονται σε συγκεκριμένα μέτρα για τους μισθωτούς, τους πολίτες». Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…
Force Ouvrière (Εργατική Δύναμη)
Το συνδικάτο αυτό, που παρουσιάζεται σαν ανεξάρτητο, εξέδωσε δελτίο τύπου μια βδομάδα μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης(!), στις 4/11, με τίτλο «Οταν οι αδικίες βάζουν φωτιά στο μπαρούτι», η οποία αναφέρει τα εξής: «Τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στο Κλισί-Σου-Μπουά, η άνοδος της σφοδρότητας της βίας και των σκηνών αντάρτικου πόλεων φανέρωσαν το κλίμα της έντασης και το αίσθημα του αποκλεισμού, της καχυποψίας και της αδικίας, απ’ τα οποία υποφέρει ένα μέρος του πληθυσμού πολύ συχνά στιγματισμένο…Η Force Ouvrière, πρέπει να δράσει επειγόντως στον κοινωνικό ιστό, για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής και δουλειάς του καθένα, ο αγώνας ενάντια σε όλες τις διακρίσεις που αποκλείουν πολύ συχνά τους νέους, ιδιαίτερα των πόλεων, καθώς κι επίσης να επανεξετάσει την πολιτική της πόλης που δημιουργεί γκέτο που συνεισφέρει στον αποκλεισμό των κατοίκων της. Η δημιουργία πραγματικών θέσεων εργασίας, η παρουσία των δημόσιων υπηρεσιών είναι ισοδύναμα αναντικατάστατες. Οι ανισότητες, η αβεβαιότητα, η ανεργία και η φτώχεια είναι πεδία που αναπτύσσονται όλοι οι εξτρεμισμοί, όλη η βία».
Λίγες μέρες αργότερα, όταν η κυβέρνηση ανέσυρε από το μπαούλο τον φασιστικό νόμο και επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η Force Ouvrière παίρνει μεγαλύτερη απόσταση από τα γεγονότα, καταγγέλλοντας φυσικά την κυβέρνηση. Ιδού ένα απόσπασμα της ανακοίνωσής της: «Επίσης, υποστηρίζοντας ότι η βία είναι απαράδεκτη και ότι επηρεάζει άμεσα τόσο τον πληθυσμό όσο και τις δημόσιες υπηρεσίες, η Force Ouvrière είναι περισσότερο από επιφυλακτική ότι η εφαρμογή του νόμου της 3ης Απρίλη 1955 για το καθεστώς έκτακτης ανάγκης θα οδηγήσει σε περιορισμό των ελευθεριών» (9/11/05).
CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών)
Μέχρι και η αναρχοσυνδικαλιστική CNT (που φυσικά δε την κατατάσσουμε στο χυλό που λέγεται «Αριστερά»), έσπευσε να διαχωριστεί από τα βίαια επεισόδια, χωρίς όμως να τα καταγγέλλει. Στην ανακοίνωσή της που δημοσιεύτηκε στο site της αναφέρει: «Με την πάροδο του χρόνου, η φτωχότερη μερίδα των λαϊκών τάξεων και ταυτόχρονα χωρίς προνόμια, προερχόμενη συχνά από τους μετανάστες, υποφέρει από τη μαζική ανεργία και την αβεβαιότητα. Οι εργαζόμενοι που ζουν με τους γονείς συχνά καταπιέζονται και το σχολείο δεν δίνει ελπίδες στους νέους. Αυτή η κοινωνία δεν τους προσφέρει παρά την ανεργία και τους υποτιμητικούς ελέγχους των ηλίθιων αστυνομικών. Πολύ δε περισσότερο κανείς δεν εκπλήσσεται πραγματικά από ένα θανατηφόρο γεγονός που πυροδότησε τη βία σε εθνικό επίπεδο. Οι δάσκαλοι-μέλη της CNT, οι οποίοι ως επί το πλείστον δουλεύουν στα προάστια, δεν εξυμνούν ούτε το κάψιμο των αυτοκινήτων ούτε των δημόσιων κτιρίων, πολύ δε περισσότερο την απάθεια. Αυτοί οι νέοι δεν ζητούν μόνο δικαιοσύνη. Ζητούν σταθερή εργασία, αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινα ωράρια για τους γονείς, ανθρώπινη στέγαση, τον τερματισμό της μη παραγωγικής αστυνομικής παρακολούθησης, κοινωνικές υπηρεσίες στο ύψος των αναγκών, ένα σχολείο που θα χειραφετεί. Γι’ αυτά καλούμε γονείς και συναδέλφους να αγωνιστούν».
LCR – Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα (Τροτσκιστές)
Η τροτσκιστική Λίγκα, ως γνήσια αντικυβερνητική (προπαντός) δύναμη, στο κύριο άρθρο της εφημερίδας της «Η κόκκινη» της 9/11/05 μεταξύ άλλων αναφέρει: «Δεν θα πρέπει να χάσουμε το στόχο μας. Ο εχθρός δεν είναι το αυτοκίνητο του γείτονα, το λεωφορείο ή το σχολείο της γειτονιάς. Ο εχθρός είναι η κυβέρνηση». Και καταλήγει στην άκρως επαναστατική πρόταση: «Η LCR σας καλεί να αψηφήσετε την απαγόρευση κυκλοφορίας, όπου έχει επιβληθεί, διαδηλώνοντας ενωμένα και ειρηνικά μέσα στις κοινότητες, τη νύχτα αν γίνεται. Οργισμένοι νέοι, κάτοικοι των προαστίων, μαζί να απαιτήσουν να ριχτεί άπλετο φως στο δράμα του Κλισί, να τερματιστούν οι αστυνομικές προκλήσεις, να φύγει ο Σαρκοζί, να σταματήσουν οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, προτεραιότητα στις δημόσιες υπηρεσίες, στο σχολείο, στην κατοικία και πρόληψη για δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας». Γι’ αυτό το σκοπό καλεί όλες τις οργανώσεις της Αριστεράς!
ΥΓ: Ο Περισσός εδώ στην Ελλάδα (σε απόσταση… ασφαλείας) «εκφράζει την ολόθερμη συμπαράστασή του στους σύγχρονους “Αθλίους” του Παρισιού και όλης της Γαλλίας. Καλεί το λαό να εκδηλώσει μαζικά την αλληλεγγύη του στους ξεσηκωμένους προλετάριους των “γκέτο”» («Ριζοσπάστης» 9/11/05). Μήπως θα πρέπει να κουβεντιάσετε, ρε παιδιά, με τους Γάλλους «συντρόφους» για να ενημερωθείτε για τις… επικίνδυνες εξελίξεις; Εμείς μια κουβέντα πετάμε, μη τυχόν και διολισθήσετε σε… αριστερισμό. Τι σου κάνουν τα χιλιόμετρα της απόστασης. Γίνεσαι ένας επαναστάτης ντούρος, με κάτι αρχίδια να (με το συμπάθειο). Ειδικά αν βρίσκεις την ευκαιρία να τη βγεις από τ’ αριστερά και στο «Ευρωπαϊκό Αριστερό Κόμμα» και να δείξεις ότι διαφοροποιείσαι ριζικά από τις δυνάμεις του.
