Υστερα από 92 μέρες διαβουλεύσεων και συσκέψεων με στε- νούς στρατιωτικούς και πολιτικούς συμβούλους και ανώτατους κυβερνητικούς αξιωματούχους, ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε σε ομιλία του στη Στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ Πόιντ την απόφασή του να στείλει 30.000 ακόμη πεζοναύτες στο Αφγανιστάν, πέραν των 22.000 που έχουν αναπτυχθεί στη χώρα από τις αρχές του 2009, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των αμερικάνικων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν στις 100.000 περίπου. Ο αμερικάνος πρόεδρος δεν έθεσε κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αποχώρησης, αλλά περιορίστηκε να διαβεβαιώσει ότι η σταδιακή αποχώρηση των αμερικάνικων δυνάμεων θα αρχίσει τον Ιούλιο του 2011, με την προϋπόθεση, εννοείται, ότι θα έχουν δημιουργηθεί οι αναγκαίες προϋποθέσεις.
Ως στρατιωτικό στόχο της «νέας» πολυαναμενόμενης στρατηγικής όρισε την κλιμάκωση του πολέμου εναντίον των Ταλιμπάν, την ενίσχυση της ασφάλειας στα μεγάλα αστικά κέντρα και την επιτάχυνση της εκπαίδευσης του αφγανικού στρατού και της αστυνομίας, ώστε να αναλάβουν την ευθύνη ασφάλειας της χώρας και να ανοίξει ο δρόμος για την σταδιακή αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.
Σε επικοινωνιακό επίπεδο, η ομιλία του Ομπάμα επικεντρώθηκε στην προσπάθεια να πειστεί η αμερικάνικη κοινή γνώμη, η οποία στην πλειοψηφία της σήμερα θεωρεί χαμένη υπόθεση τον πόλεμο αυτό και τάσσεται υπέρ της αποχώρησης των αμερικάνικων στρατευμάτων, για την «αναγκαιότητα του πολέμου», επισείοντας τον μπαμπούλα της «τρομοκρατίας». Είναι χαρακτηριστικό ότι η ομιλία του άρχισε και τελείωσε με αναφορά στην 11η Σεπτεμβρίου και με πολλές ενδιάμεσα αναφορές στην Αλ – Κάιντα, ενώ στους Ταλιμπάν αναφέρθηκε μόνο δύο φορές.
Στην ουσία, στη «νέα» στρατηγική Ομπάμα δεν υπάρχει τίποτα το καινούργιο. Η ενίσχυση της ασφάλειας των αστικών κέντρων ήταν πρόταση του στρατηγού Στάνλεϊ ΜακΚρίσταλ, διοικητή των αμερικάνικων δυνάμεων στο Αφγανιστάν, ο οποίος, μετά από δύο πολύνεκρες επιθέσεις το Φθινόπωρο σε απομονωμένα αμερικάνικα φυλάκια, είχε προτείνει να αποσυρθούν οι αμερικάνικες δυνάμεις απο τα απομονωμένα ορεινά φυλάκια, που είναι εύκολος στόχος για τους Ταλιμπάν και είναι δύσκολος ο ανεφοδιασμός τους, και να συγκεντρωθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα για να ενισχύσουν την ασφάλειά τους. Η πρόταση αυτή έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή και όπου εφαρμόστηκε, η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Ταλιμπάν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επαρχία Νουριστάν στα σύνορα με το Πακιστάν, όπου έγιναν οι δύο πολύνεκρες επιθέσεις, η οποία έχει περάσει υπό τον πλήρη έλεγχο των Ταλιμπάν.
Κρίσιμος παράγοντας στη «νέα» στατηγική του Λευκού Οίκου είναι η αύξηση και η εκπαίδευση του αφγανικού στρατού και της αστυνομίας για να συμμετέχουν με αξιώσεις στον πόλεμο κατά των Ταλιμπάν και να αντικαταστήσουν σταδιακά τις δυνάμεις κατοχής. Ο στρατηγός ΜακΚρίσταλ έχει ζητήσει να αυξηθεί ο αφγανικός στρατός από 90.000 περίπου που είναι σήμερα στις 134.000 μέχρι τον Οκτώβριο του 2010 και τελικά σε 240.000, ώστε να φτάσει με τις 140.000 της αστυνομίας στους 400.000 άντρες συνολικά. Αν και κατά πόσο είναι εφικτός ένας τέτοιος στόχος στα αμέσως επόμενα χρόνια, διαφαίνεται από τα μέχρι στιγμής δεδομένα. Από τους 90.000 περίπου αφγανούς στρατιώτες, γύρω στους 39.000 θεωρούνται ετοιμοπόλεμοι. Αλλά κι αυτών ακόμη η μαχητική ικανότητα αμφισβητείται, γιατί συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις μόνο από κοινού με αμερικανονατοϊκά στρατεύματα, ενώ όταν τους ανατίθεται η ασφάλεια περιοχών που υποτίθεται ότι έχουν εκκαθαριστεί από τους Ταλιμπάν, συνήθως εγκαταλείπουν τις θέσεις τους όταν οι Ταλιμπάν επιστρέφουν. Σοβαρό πρόβλημα αποτελούν επίσης οι λιποταξίες, καθώς σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικάνικου Πενταγώνου, τον τελευταίο χρόνο, που έκλεισε τέλος Σεπτεμβριου, ένας στους τέσσερις εγκατέλειψε τον αφγανικό στρατό, ενώ θεωρείται βέβαιο ότι υπάρχει σημαντική διείσδυση των Ταλιμπάν στις γραμμές του στρατού και της αστυνομίας.
Οσο για την αποστολή 30.000 επιπλέον πεζοναυτών στο Αφγανιστάν, μπορεί να φέρει την ποιοτική διαφορά, να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε στρατιωτικό επίπεδο; Να πετύχει αυτό που δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα τα 110.000 αμερικανονατοϊκά στρατεύματα;
Κατά τη γνώμη μας, ο Ομπάμα δεν είχε άλλη επιλογή. Ο στρατηγός ΜακΚρίσταλ είχε προειδοποιήσει ότι αν δεν ανακοπεί η ορμή των Ταλιμπάν μέσα στο 2010, δεν θα μπορέσει να τους σταματήσει κανείς. Μ’ αυτή τη λογική, η ενίσχυση των αμερικάνικων στρατευμάτων και η κλιμάκωση του πολέμου εναντίον των Ταλιμπάν κρίθηκε αναγκαία, όχι για να κερδίσουν τον πόλεμο, αλλά για να αναχαιτήσουν την προέλασή τους και να τους επιβάλλουν να καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτή τη στιγμή οι ισλαμιστές μαχητές δεν έχουν κανένα λόγο να διαπραγματευτούν κάποια συμβιβαστική λύση και απαιτούν πριν από οποιαδήποτε συζήτηση την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής από τη χώρα. Γιατί αισθάνονται ότι έχουν τον αέρα στα πανιά τους και το χρόνο με το μέρος τους και δηλώνουν αποφασισμένοι να πολεμήσουν για όσο χρειαστεί.
