Το SPD είναι ένας λάκκος με φίδια. Ξέσπασε η αδελφή του Μάρτιν Σουλτς, μετά το χουνέρι που έκαναν ο Γκάμπριελ, η Νάλες, ο Σολτς και οι άλλοι βαρόνοι του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στον αδελφούλη της. Τον έβαλαν μπροστά να κάνει τις διαπραγματεύσεις με τη Μέρκελ και τον Ζεεχόφερ για το σχηματισμού «μεγάλου συνασπισμού» (GroKo), τον άφησαν να υποστεί το φτύσιμο από τη νεολαία του κόμματος και να εξευτελίζεται δείχνοντας SMS του Τσίπρα που του έλεγε «προχώρα». Και μόλις ο συνασπισμός δημιουργήθηκε και ο Σουλτς -αφού παραιτήθηκε από την προεδρία του κόμματος, παραδίδοντάς την στην Νάλες- κράτησε για τον εαυτό του το υπουργείο Εξωτερικών (παραχωρώντας το υπουργείο Οικονομικών και την αντικαγκελαρία στον Σολτς), βγήκε ο Γκάμπριελ και τον αποκάλεσε ψεύτη! Διότι τη βραδιά των εκλογών είχε πει ότι δε θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό τη Μέρκελ και τώρα παίρνει υπουργείο! Ντροπιασμένος ο Σουλτς, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και από το υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο είναι πιθανό να πάει στον Γκάμπριελ, στο πλαίσιο της μοιρασιάς που έκαναν οι βαρόνοι μέχρι να «φάνε» τον Σουλτς και να τον στείλουν στην πολιτική συνταξιοδότηση από τα 61 του χρόνια.
Εννοείται πως το SPD έχει μπει σ' έναν κύκλο βαθιάς κρίσης, καθώς αυτά τα φαινόμενα είναι σχετικά ασυνήθιστα στο γερμανικό πολιτικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από μεθοδικότητα, έντονο παρασκήνιο και χαμηλούς δημόσιους τόνους. Ομως αυτά τα έχει περάσει και η σοσιαλδημοκρατία, την εποχή που η Μέρκελ «έφαγε» τον μέντορα και προστάτη της Χέλμουτ Κολ. Το SPD θα επιδιώξει να ανασυγκροτηθεί και να δημιουργήσει ένα νέο ηγετικό σχήμα. Ο Σουλτς ήρθε σαν κομήτης από τις Βρυξέλλες, ζήτησε την απόλυτη εξουσία στο κόμμα γιατί «έτσι θα νικούσε τη Μέρκελ», έπαθε στραπάτσο στις εκλογές, αφού όχι μόνο δε νίκησε τη Μέρκελ, αλλά είδε και τα ποσοστά του SPD να πιάνουν μεταπολεμικό χαμηλό, και έκτοτε το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να σώσει το τομάρι του. Τελικά, αφού έκανε όλη τη «βρόμικη δουλειά», παίρνει την άγουσα προς την πολιτική συνταξιοδότηση. Οι σύντροφοί του του έδειξαν ότι μετά την ήττα του Σεπτέμβρη δεν ήταν γι' αυτούς παρά ο χρήσιμος ηλίθιος.
Ούτε παραγγελία να την είχε η Μέρκελ την κρίση που ξέσπασε στο SPD, καθώς μπορεί να διαχειριστεί τη «γκρίνια» στο δικό της κόμμα, χωρίς να την αφήσει να εξελιχτεί σε κρίση. Η «γκρίνια» αφορά την παραχώρηση του υπουργείου Οικονομικών στο SPD. Η Μέρκελ, με το συνηθισμένο στιλ της, παραδέχτηκε ότι αυτή η παραχώρηση ήταν επώδυνη, όμως δε γινόταν αλλιώς γιατί το SPD απειλούσε ότι θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες. Και απνευστί το γλύκανε: ο υπουργός Οικονομικών δε θα είναι ανεξέλεγκτος, αλλά θα εφαρμόζει το πρόγραμμα του κυβερνητικού συνασπισμού, που είναι συμφωνημένο λεπτομερώς. Ταυτόχρονα, φρόντισε να στείλει ένα γενικότερο μήνυμα: δε δέχομαι να τεθώ υπό επιτροπεία, είμαι και θα παραμείνω η καγκελάριος και πρόεδρος της CSU. Το μήνυμα απευθυνόταν σε όσους σκέφτονται να τη διαδεχτούν, όταν ολοκληρώσει την τέταρτη θητεία της. Τους διεμήνυσε να μη διανοηθεί κανείς και καμιά να την υπονομεύσει, γιατί τον αποφασιστικό ρόλο στην εκλογή του διαδόχου της θα τον έχει η ίδια.
Τώρα, η προσοχή στρέφεται στο εσωκομματικό δημοψήφισμα του SPD, που μέχρι τις 3-4 Μάρτη (και όχι από τις 3-4 Μάρτη, όπως εκ παραδρομής γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο), θα πρέπει ν' αποφασίσει αν εγκρίνει τον «μεγάλο συνασπισμό». Ολοι οι βαρόνοι του κόμματος είναι υπέρ του «ναι», ο Σουλτς -και να ήθελε- δε θα μπορούσε να υποστηρίξει κάτι άλλο, αφού αυτός έκλεισε τη συμφωνία με τους Μέρκελ και Ζεεχόφερ, οι ηγεσίες των συνδικάτων (που ελέγχουν μεγάλο μέρος της κομματικής βάσης του SPD) είναι με το «ναι», ενώ με το «όχι» είναι μόνο η νέα ηγετική ομάδα της νεολαίας του κόμματος. Επειδή, όμως, σε εποχές κρίσης οι σίγουρες προβλέψεις είναι παρακινδυνευμένες, ξανάπιασαν δουλειά οι δημοσκόποι, που σε περίπτωση νέων εκλογών δίνουν το SPD κάτω από το 20%. Η στόχευση είναι προφανής: να τρομοκρατηθούν τα μέλη του SPD με την προοπτική μιας διαγραφόμενης εκλογικής συντριβής και να εγκρίνουν την κυβερνητική συνεργασία με τη Δεξιά, έστω ως αναγκαίο κακό.
