Το όργιο της κρατικής καταστολής, ο φόβος και ο τρόμος ήταν αυτά που σημάδεψαν την πέμπτη επέτειο της λαϊκής εξέγερσης της 25ης Γενάρη του 2011, που οδήγησε στην ανατροπή του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ. Μέχρι τότε, η 25η Γενάρη ήταν επίσημη αργία προς τιμή της αστυνομίας και αυτόν ακριβώς το χαρακτήρα φρόντισε να προσδώσει στην ημέρα αυτή φέτος η χούντα, στην προσπάθειά της να σβήσει τις μνήμες της λαϊκής εξέγερσης.
Σε αντίθεση με τον πανηγυρικό εορτασμό και τη μαζική συγκέντρωση στην πλατεία Ταχρίρ, που είχαν οργανωθεί από τη στρατιωτική χούντα την περασμένη χρονιά με στόχο τον εγκωμιασμό και την προβολή του στρατηγού Σίσι ως εθνοσωτήρα, φέτος δεν έγιναν καθόλου επίσημες εκδηλώσεις. Χιλιάδες πάνοπλοι αστυνομικοί περιπολούσαν στους δρόμους και στις πλατείες του Καΐρου και άλλων πόλεων. Ολοι οι δρόμοι που οδηγούν στο υπουργείο Εσωτερικών είχαν κλείσει με αστυνομικά οχήματα και οδοφράγματα, ενώ στην πλατεία Ταχρίρ είχαν αναπτυχθεί δεκάδες τανκς.
Προκειμένου να αποτρέψει κάθε αντικυβερνητική διαδήλωση και εκδήλωση διαμαρτυρίας, η στρατιωτική χούντα είχε εξαπολύσει πριν από την 25η Γενάρη μια πολυήμερη εκστρατεία καταστολής, κατά την οποία, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, έγιναν έρευνες σε περισσότερα από 5.000 διαμερίσματα στο κέντρο του Καΐρου. Αγνωστος αριθμός ανθρώπων ανακρίθηκαν και συνελήφθηκαν, μεταξύ των οποίων γνωστοί αγωνιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα και διαχειριστές του Facebook και άλλων ιστοσελίδων. Πολιτιστικά κέντρα, μια γκαλερί και ένας εκδοτικός οίκος έκλεισαν, ενώ πολλοί αγωνιστές και μέλη οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους ή και από το Κάιρο για να αποφύγουν τη σύλληψη και ό,τι αυτό συνεπάγεται, τα βασανιστήρια για να ομολογήσουν κατασκευασμένες κατηγορίες και μια πιθανή εξαφάνιση.
Η μόνη διαδήλωση που επιτράπηκε ήταν η συγκέντρωση στην πλατεία Ταχρίρ περίπου 300 εγκάθετων με πλακάτ και συνθήματα υπέρ του στρατηγού Σίσι, που πρόσφεραν λουλούδια στους μπάτσους.
Η τρομοκρατία, ο κίνδυνος να χάσουν τη ζωή τους αλλά και η απογοήτευση κράτησαν τον κόσμο στα σπίτια του και μόνο κάποιες διαδηλώσεις έγιναν από μικρές ομάδες, που εμφανίζονταν ξαφνικά από το πουθενά σε μη κεντρικούς δρόμους, φώναζαν αντικυβερνητικά συνθήματα και διαλύονταν πολύ σύντομα από την πανταχού παρούσα πάνοπλη αστυνομία ή από ασφαλίτες που αλώνιζαν τους δρόμους με δίκυκλα.
Το όργιο καταστολής στο οποίο κατέφυγε η στρατιωτική χούντα για να φιμώσει κάθε φωνή αντίστασης και διαμαρτυρίας ενόψει της 25ης Γενάρη είναι ταυτόχρονα ένδειξη αδυναμίας, ανησυχίας και φόβου για το τι μέλλει γενέσθαι, καθώς ούτε η οικονομική σταθερότητα ούτε η ασφάλεια που υποσχέθηκε ο «εθνοσωτήρας» στρατηγός Σίσι επιτεύχθηκαν στο ελάχιστο. Αντίθετα επιδεινώθηκαν. Ο αιγυπτιακός στρατός δεν έχει καταφέρει να περιορίσει και πολύ περισσότερο να καταστείλει την ισλαμική εξέγερση στη Χερσόνησο του Σινά. Με αποτέλεσμα σημαντική πτώση στον τουρισμό και κατά συνέπεια επιδείνωση της κατάστασης στην οικονομία της χώρας (υψηλός πληθωρισμός και ανεργία), ανασφάλεια και οικονομική αστάθεια.
Η λαϊκή εξέγερση της 25ης Γενάρη μπορεί να ηττήθηκε, αλλά οι παρακαταθήκες που άφησε, ο εφιάλτης μιας νέας εξέγερσης, δεν αφήνουν τη στρατιωτική χούντα να ησυχάσει.
