Ο «τυφώνας Σουλτς» αποδεικνύεται απογευματινή αύρα που δροσίζει τα παχουλά μαγουλάκια της Μέρκελ (για να μην πούμε τα… μέζεα του Σόιμπλε). Μετά το Ζάαρλαντ, οι Σοσιαλδημοκράτες ηττήθηκαν κατά κράτος σε ένα ακόμα μικρό ομοσπονδιακό κρατίδιο, το Σλέσβιχ-Χολστάιν (είναι το βορειότερο κρατίδιο, στα σύνορα με τη Δανία). Ηταν πρώτο κόμμα και ήρθαν δεύτεροι, ενώ το κόμμα της Μέρκελ κατέκτησε την πρωτιά και -σύμφωνα με τη γερμανική πολιτική παράδοση- θα είναι αυτό που θα σχηματίσει την κυβέρνηση του κρατιδίου. Οι σοσιαλδημοκράτες ή θα μείνουν εκτός κυβέρνησης ή -αν θέλουν να εξυπηρετήσουν τα τοπικά συμφέροντά τους- θα συρθούν σε έναν «μεγάλο συνασπισμό» σε τοπικό επίπεδο, που θα πλήξει πολιτικά την προεκλογική «στρατηγική» τους για νίκη στις ομοσπονδιακές εκλογές και σχηματισμό «κόκκινο-πράσινο-κόκκινης» κυβέρνησης (με τους Πράσινους και το Linke).
Ανεξάρτητα, όμως, από το τι θα γίνει στο Σλέσβιχ-Χολστάιν, ο Σουλτς δέχτηκε ένα ισχυρότατο πολιτικό πλήγμα, καθώς είχε συμμετάσχει ο ίδιος στην τοπική προεκλογική καμπάνια των σοσιαλδημοκρατών, όπως είχε κάνει και στο Ζάαρλαντ, οπότε χάνει ήδη με 0-2 από τη Μέρκελ, αφού όχι μόνο δεν ενίσχυσε τους τοπικούς υποψήφιους, αλλά συνέδραμε στην ήττα τους και στην υποχώρηση των ποσοστών του SPD.
Το αντίθετο ισχύει για τη Μέρκελ, η οποία επίσης πήρε μέρος στις προεκλογικές καμπάνιες στα δυο κρατίδια και πιστώνεται τις πρωτιές των συνδυασμών της CDU. Η Μέρκελ βλέπει τη θέση της να ενισχύεται όχι μόνο από το «ξεφούσκωμα» του Σουλτς, αλλά και από τη συνεχή πτώση της ακροδεξιάς AfD, η οποία κατατρύχεται από εσωτερικές έριδες και εμφανίζει μια εικόνα αποσύνθεσης, καθώς στο εσωτερικό της συγκρούονται ανοιχτά δυο στρατηγικές, μια παρόμοια με αυτή της Λεπέν και μια σκληρή ακροδεξιά, που φλερτάρει με τα ναζιστικά δόγματα περί «καθαρότητας της φυλής» κτλ.
Η προσοχή όλων στρέφεται πλέον στις αυριανές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, που εκτός από το πολυπληθέστερο κρατίδιο της Γερμανίας, είναι και η περιοχή με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση προλεταριάτου, γεγονός που το κάνει πολιτικό φέουδο των σοσιαλδημοκρατών, που έχουν την πρωτιά και ελέγχουν την τοπική κυβέρνηση εδώ και δεκαετίες. Στη Μέρκελ αρκεί έστω και μια βελτίωση του ποσοστού της CDU, κι ας μην πάρει την πρωτιά. Για τους σοσιαλδημοκράτες, όμως, μια υποχώρηση του ποσοστού τους στο πολιτικό τους φέουδο, όπου ψηφίζουν περίπου 18 εκατομμύρια από τα 82 εκατομμύρια των γερμανών πολιτών, θα είναι πλήγμα που δύσκολα θα μπορέσουν να θεραπεύσουν στους τέσσερις μήνες που απομένουν μέχρι τις ομοσπονδιακές εκλογές.
Bλέποντας ότι το αριστερό προσωπείο που φόρεσε ξεκινώντας την καμπάνια του δεν έχει και τόση πέραση και παίρνοντας μαθήματα από τον «και αριστερό και δεξιό» Μακρόν, ο Σουλτς άρχισε να διαμορφώνει σε μια μακρονική κατεύθυνση την πολιτική του καμπάνια. Σε συνέντευξη που έδωσε στην «Ντι Τσάιτ» και δημοσιεύτηκε την περασμένη Πέμπτη, ο Σουλτς δήλωσε ότι διδάχτηκε από τον Μακρόν «ότι ένα αουτσάιντερ μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα φαβορί και πως με φιλοευρωπαϊκή και αντιλαϊκιστική στάση κερδίζονται εκλογές. Αυτό ακριβώς επιδιώκω»! Μόνο που αυτά τα προσόντα τα έχει σε πλήρη επάρκεια η Μέρκελ, η οποία είχε ταχθεί υπέρ του Μακρόν νωρίτερα από τον Σουλτς.
Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να την αφήσουμε ασχολίαστη. Δε συμφωνώ σε όλα με τον Μακρόν, λέει ο Σουλτς, εντοπίζοντας τη διαφωνία του στην κριτική που κάνει ο Μακρόν (όπως και άλλοι γάλλοι ιμπεριαλιστές ηγέτες πριν απ' αυτόν) στα γερμανικά πλεονάσματα. «Το να εξάγει η Γερμανία λιγότερα είναι ανοησία» λέει ο Σουλτς. «Δεν μπορείς να υποχρεώσεις ένα επιτυχημένο οικονομικά έθνος να έχει μικρότερη επιτυχία» συμπληρώνει. Απολύτως λογικό. Ανεξάρτητα από την πολιτική λεοντή που φορούν, δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, οι ιμπεριαλιστές πολιτικοί είναι πρωτίστως εκπρόσωποι της μονοπωλιακής αστικής τάξης της χώρας τους. Οι σοσιαλδημοκράτες το απέδειξαν έμπρακτα αυτό στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν στοιχήθηκαν με όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα πίσω από τις πολεμικές ορδές της χώρας τους, βουτώντας την εργατική τάξη στον πρώτο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ειδικά οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ολοκλήρωσαν την προδοσία τους, βάφοντας τα χέρια τους με το αίμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Καρλ Λίμπκνεχτ και εκατοντάδων βερολινέζων εργατών, ως αντάλλαγμα για την αναρρίχησή τους -για πρώτη φορά- στην εξουσία της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας.
Εκτοτε, ουδείς αμφισβήτησε κανείς την προσήλωση της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας στην υπηρέτηση των συμφερόντων της γερμανικής αστικής τάξης. Αμφισβητήθηκε, όμως, η αποτελεσματικότητά τους στην άσκηση της εξουσίας. Γι' αυτό και στις αρχές της δεκαετίας του '30 οι γερμανοί καπιταλιστές έδωσαν το χρίσμα στους ναζί του Χίτλερ. Τότε, όμως, επέλαυνε ο «τυφώνας Τέλμαν», το γερμανικό προλεταριάτο, και όχι ο Σουλτς.
