Την 36η μέρα απεργία πείνας διανύει ο παλαιστίνιος πολιτικός κρατούμενος Μπιλάλ Καγιέντ και λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής του έχει μεταφερθεί από την Κυριακή 17 Ιούλη στο νοσοκομείο Μπαρζιλάι. Εκεί νοσηλεύεται αλυσοδεμένος στο κρεβάτι του υπό την 24ωρη εποπτεία τεσσάρων δεσμοφυλάκων που βρίσκονται μόνιμα μέσα στο θάλαμό του. Η διοίκηση του νοσοκομείου έχει αποπειραθεί πολλές φορές να του χορηγήσει βιταμίνες και αλατόνερο παρά τη συνεχή άρνησή του. Ο Καγιέντ αρνείται να μιλήσει με τους δεσμοφύλακές του, καταναλώνει μόνο νερό, ενώ έχει δηλώσει ότι θα συνεχίσει την απεργία πείνας μέχρι να απελευθερωθεί ή να πεθάνει.
Ηδη, 56 παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις φυλακές Οφέρ, Ραμόν, Εσέλ, Μεγκίντο και Γκιλμπόα έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Καγιέντ. Πέντε είναι μέλη της Φατάχ, τρεις της Ισλαμικής Τζιχάντ, ενώ οι υπόλοιποι σχετίζονται με το Λαϊκό Μέτωπο από το οποίο προέρχεται και ο Καγιέντ. Παράλληλα, εκατοντάδες κρατούμενοι κάνουν περιορισμένης διάρκειας αποχή συσσιτίου και δηλώνουν μέσω των δικηγόρων τους ότι αν δεν απελευθερωθεί ο Καγιέντ θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους.
Δεκάδες δεσμοφύλακες επέδραμαν στο κελί του φυλακισμένου ηγέτη του Λαϊκού Μετώπου Αχμαντ Σααντάτ, το πρωινό της Κυριακής 17 Ιούλη. Μετά από λίγο, άρπαξαν τον πολιτικό κρατούμενο Καμίλ Αμπού Χανίς, έναν από τους ηγέτες του κινήματος αλληλεγγύης στον Καγιέντ μέσα στις ισραηλινές φυλακές, και τον μετέφεραν στη φυλακή Γκιλμπόα προκειμένου να τον απομονώσουν από τους υπόλοιπους κρατούμενους. Την ίδια στιγμή, μετέφεραν τον ιστορικό ηγέτη της Φατάχ Μαρουάν Μπαργούθι από τη φυλακή Γκιλμπόα, όπου ήταν φυλακισμένος, στη φυλακή Χανταρίμ και τον πέταξαν στην απομόνωση, απαγορεύοντας την επικοινωνία του με άλλα πρόσωπα πέραν των δεσμοφυλάκων του.
Από τις 17 Ιούλη, άλλοι τρεις φυλακισμένοι υπό το καθεστώς της διοικητικής κράτησης ξεκίνησαν απεργία πείνας διαρκείας διεκδικώντας την απελευθέρωσή τους. Οι δυο από αυτούς βρίσκονται στη φυλακή από το Δεκέμβρη του 2013 και η φυλάκισή τους ανανεώνεται κάθε εξάμηνο.
Στις 13 Ιούνη, μέρα που ο Καγιέντ θα αποφυλακιζόταν ύστερα από 14,5 χρόνια στις ισραηλνές φυλακές με την κατηγορία της συμμετοχής του στις Ταξιαρχίες Αμπού Αλί Μουσταφά, ένοπλου σκέλους του Λαϊκού Μετώπου, οι σιωνιστές τον τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και τον φυλάκισαν ξανά υπό το καθεστώς της διοικητικής κράτησης. Κατά τη διάρκεια της αρχικής του φυλάκισης, ο Καγιέντ είχε αναδειχτεί σε ηγετική μορφή του κινήματος των παλαιστίνιων κρατούμενων μπαίνοντας έτσι στο στόχαστρο των σιωνιστών που το μετέφεραν από φυλακή σε φυλακή για να τον εμποδίσουν να κάνει οργανωτική δουλειά. Το τελευταίο κομμάτι της ποινής του το έκανε στην απομόνωση στις φυλακές Ραμόν.
Με ανακοίνωση του στις 15 Ιούλη, το Λαϊκό Μέτωπο καλεί τον παλαιστινιακό λαό της Δυτικής Οχθης να συμμετέχει μαζικά στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον Καγιέντ και σε όλους τους παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους την Παρασκευή 22 Ιούλη, μετά τη μεσημεριανή προσευχή. Η μέρα αυτή έχει αποκληθεί Παρασκευή της Οργής. Λίγες μέρες νωρίτερα, υπήρξε κοινή ανακοίνωση από όλες τις οργανώσεις της Αντίστασης, που καλούν τον παλαιστινιακό λαό στη Δυτική Οχθη και στη Γάζα να αγκαλιάσει τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον Καγιέντ.
Τη Δευτέρα 18 Ιούλη, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι διαδήλωσαν στο χωριό του Καγιέντ δίπλα στη Νάμπλους ζητώντας την απελευθέρωσή του. Στη διαδήλωση συμμετείχαν πολλοί πρώην κρατούμενοι που αγωνίστηκαν με απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς της διοικητικής κράτησης. Ανάμεσα τους ο Χαντέρ Αντνάν και ο Μοχάμεντ Αλ Κικ.
Το κίνημα αλληλεγγύης στον Καγιέντ έχει απλωθεί έξω από τη Δυτική Οχθη. Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης έγιναν στη Χάιφα του Ισραήλ, στη Βηρυττό, στο Μιλάνο, στο Βερολίνο και αλλού, ενώ για τις επόμενες μέρες έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις και σε άλλες πόλεις.
Συλλαμβάνοντας εκ νέου τον Καγιέντ αμέσως μετά την έκτιση της ποινής του, οι σιωνιστές επιχειρούν να εμπεδώσουν στον παλαιστινιακό λαό την άποψη ότι όποιος μπαίνει στο στόχαστρό τους θα μένει για πάντα φυλακισμένος, ακόμα και αν έχει εκτίσει την ποινή του, μικρή ή μεγάλη αδιάφορο. Οποιος αντιστέκεται στην κατοχή θα πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί να περάσει ολόκληρη τη ζωή του στη φυλακή, με ή χωρίς δίκη. Γι’ αυτόν δεν ισχύουν οι προβλέψεις του ποινικού συστήματος. Η απειλή της διοικητικής κράτησης θα κρέμεται εσαεί ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του.
