Ενας ανέλπιστος θρίαμβος για το κόμμα «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (ΑΚΡ) του Ερντογάν ήταν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής. Το AKP κατόρθωσε να ανακτήσει τη δύναμή του, μετά την πανωλεθρία που υπέστη τον περασμένο Ιούνη. Κατόρθωσε να κερδίσει κοντά στο 50% των ψηφοφόρων (με τη συμμετοχή να παραμένει σε υψηλά επίπεδα, της τάξης του 80%) καταλαμβάνοντας 317 έδρες στη Βουλή και αποκτώντας την απόλυτη πλειοψηφία. Δεν μπόρεσε όμως να αποκτήσει την πλειοψηφία που χρειάζονταν για να προχωρήσει στην αναθεώρηση του συντάγματος, που θα έδινε στον Ερντογάν τη δυνατότητα να ικανοποιήσει το διακαή πόθο του για μετατροπή του πολιτεύματος της χώρας σε προεδρικό.
Την έχασε για 14 έδρες, γι’ αυτό και ετοιμάζεται να προκηρύξει ακόμα και δημοψήφισμα για να αλλάξει το σύνταγμα.
Η πόλωση που επέβαλε η κυβέρνηση της Τουρκίας μετά από τις δολοφονικές επιθέσεις του περασμένου μήνα σε διαδήλωση των συνδικάτων και του φιλοκουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP), που αποδόθηκαν από κυβερνητικά στελέχη στους τζιχαντιστές και το PKK (!) και το άγριο πογκρόμ κατά του HDP, συσπείρωσαν τα πιο καθυστερημένα πολιτικά τμήματα του λαού γύρω από τη μόνη δύναμη που εμφανίζεται ότι μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην Τουρκία, έστω κι αν αυτή η «σταθερότητα» είναι ποτισμένη με δικτατορικό δηλητήριο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κόμμα του Ερντογάν «καταβρόχθισε» στην κυριολεξία το εθνικιστικό MHP, το οποίο έχασε γύρω στα δύο εκατομμύρια ψήφους, αποδεικνύοντας ότι ο Ερντογάν μπορεί να συσπειρώσει και τους ακραίους εθνικιστές υπό τη σκέπη του.
Το HDP έχασε ένα εκατομμύριο ψήφους. Η αντιπρόεδρος του κόμματος Φιγκέν Γιουκσεκντάγ κατήγγειλε ότι γύρω στα 500 μέλη και στελέχη του κόμματος συνελήφθησαν και 190 γραφεία δέχτηκαν επιθέσεις κατά την προεκλογική περίοδο. Αυτό όμως δεν αρκεί για να εξηγήσει την τόσο μεγάλη μείωση στις ψήφους του HDP. Ενας λόγος ίσως να είναι και ο «επαναπατρισμός» στο AKP ψηφοφόρων που είχαν επιλέξει το HDP. Μην ξεχνάμε ότι το HDP δεν είναι κανένα… επαναστατικό κόμμα, όπως το πλασάρουν τα στελέχη του, αλλά ένα αστικό κόμμα που ανέβηκε χάρη στη στήριξη διαφόρων ισχυρών φατριών που τον περασμένο Ιούνη είχαν αποφασίσει να γυρίσουν την πλάτη στο AKP (βλ. https://www.todayszaman.com/national_family-clans-shift-support-from-ak-party-to-hdp_380504.html). Τώρα η κατάσταση φαίνεται να αντιστράφηκε σε ένα βαθμό, γι’ αυτό και στις επαναληπτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής το HDP έχασε δύο επαρχίες (Καρς και Αρνταχάν) στο βορρά, τις οποίες ξανακέρδισε το AKP.
Μπορεί η σαρωτική νίκη του Ερντογάν να χαιρετίστηκε από τις «μεγάλες δυνάμεις» και ο Νταβούτογλου να καμαρώνει για τη «νίκη της δημοκρατίας», η αλήθεια όμως είναι ότι η εκλογική επικράτηση δε θα τους απαλλάξει από τον πονοκέφαλο της αντίδρασης του κουρδικού στοιχείου, που βλέπει το τουρκικό κράτος να επιστρέφει στην παλιά και δοκιμασμένη συνταγή της καταστολής και του ανοιχτού πολέμου. Γι’ αυτό και στο Ντιάρμπακιρ ξέσπασαν συγκρούσεις αμέσως μετά από την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, ενώ οι συγκρούσεις του τουρκικού στρατού με τις αντάρτικες δυνάμεις του ΡΚΚ συνεχίζονται στο βόρειο Ιράκ με νεκρούς και από τις δύο πλευρές.
Η ισχυροποίηση του κόμματος του Ερντογάν δε θα πρέπει να θεωρείται εξασφαλισμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι αυτό γιατί τα προβλήματα παραμένουν, όχι μόνο με την καταπίεση του κουρδικού στοιχείου, αλλά και με την οικονομική κατάσταση που χειροτερεύει καθώς για πρώτη φορά μετά από το 2009 η τουρκική οικονομία σημείωσε αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2014. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε τους πάνω από 2.2 εκατομμύρια πρόσφυγες που έχουν συρρεύσει στη χώρα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι συγκεντρώνεται πολύ εύφλεκτο υλικό για την κοινωνική σταθερότητα στη χώρα. Η νίκη του Ερντογάν είναι πύρρειος.
