Την περασμένη Κυριακή, εγκατέλειψε το Ιράκ και το τελευταίο εκστρατευτικό σώμα του αμερικάνικου στρατού αποτελούμενο από 500 στρατιώτες. Η αποχώρηση, που είχε ανακοινωθεί από την προηγούμενη βδομάδα, έγινε νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο (μέχρι το τέλος του έτους ήταν το χρονοδιάγραμμα, αλλά την κοπάνησαν μισό μήνα νωρίτερα). Ετσι κι αλλιώς, τα τελευταία χρόνια οι αμερικάνικες δυνάμεις απέφευγαν να εμπλακούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και περιορίζονταν κυρίως να φυλάνε την κακόφημη «πράσινη ζώνη» και να εκπαιδεύουν το νέο ιρακινό στρατό.
Εννιά χρόνια μετά την εισβολή στο Ιράκ, οι Αμερικάνοι φεύ-γουν, έχοντας αφήσει πίσω 4.500 νεκρούς δικούς τους και 1.5 εκατομμύριο Ιρακινούς και μία χώρα ερειπωμένη, βαθιά διχασμένη και στα όρια της διάλυσης. Η αποχώρηση των μάχιμων μονάδων δε σημαίνει βέβαια και ανεξαρτησία της χώρας. Οχι μόνο γιατί, σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, θα εξακολουθήσουν να παραμένουν 5.000 αμερικάνοι σεκιουριτάδες (μισθοφόροι, δηλαδή) και άλλοι 4.500 σε άλλες θέσεις, αλλά και γιατί οι Αμερικάνοι φρόντισαν να δέσουν τη χώρα στο άρμα τους και τα πετρελαϊκά τους μονοπώλια (διάβαζε Exxon) έχουν ήδη αρχίσει τις μπίζνες.
Από τον Ιούλη του 2009, που άνοιξε η κερκόπορτα για το πλιάτσικο του ιρακινού πετρελαίου, μετά από 37 χρόνια απουσίας οι αμερικάνικες πολυεθνικές έχουν αρχίσει να βάζουν το πόδι τους στη χώρα. Η Exxon μάλιστα (μαζί με τη Shell) εκμεταλλεύεται από το Νοέμβρη του 2009 το κοίτασμα West Qurna, που βρίσκεται κοντά στη Βασόρα και σήμερα παράγει 350 χιλιάδες βαρέλια την ημέρα (ποσότητα διπλάσια από την πετρελαϊκή παραγωγή ολόκληρου του ιρακινού Κουρδιστάν), ενώ αναμένεται να φτάσει τα 2.8 εκατ. βαρέλια την ημέρα μέσα στα επόμενα επτά χρόνια, δηλαδή περισσότερο από τη σημερινή πετρελαϊκή παραγωγή του Ιράκ (που δεν ξεπερνάει τα 2.6 εκατ. βαρέλια την ημέρα, δηλαδή περίπου στα επίπεδα που ήταν το 1999). Τους κόστισε λίγο παραπάνω ο λογαριασμός (γύρω στα 800 δισ. δολάρια μέχρι τώρα και άλλα 4 δισ. περίπου για κάθε χρόνο από το 2012 και πέρα), αλλά «άξιζε τον κόπο». Αλλωστε, τα χρήματα δεν τα πλήρωσαν οι καπιταλιστές, το αμερικάνικο κράτος τα πλήρωσε. Ακόμη, η πολεμική βιομηχανία βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό για να βγάλει μπόλικο παραδάκι, πουλώντας στο κράτος τα όπλα μαζικής καταστροφής που κατασκεύασε. Ο αμερικάνικος λαός και οι υπόλοιποι… «υποτελείς» λαοί θα πληρώσουν το μάρμαρο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Ομως, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα για τους «σταυροφόρους της δημοκρατίας». Στη χώρα επικρατεί πολιτική κρίση που εμποδίζει την αναγκαία πολιτική σταθερότητα για να γίνουν «σωστά» οι μπίζνες που θέλει το αμερικάνικο κεφάλαιο. Ενδεικτικό είναι ότι μία μέρα μετά την αποχώρηση των Αμερικάνων εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τον σουνίτη αντιπρόεδρο Τάρεκ Αλ Χασίμι, σύμφωνα με το άρθρο 4 του νόμου περί τρομοκρατίας, το οποίο και υπογράφτηκε από πέντε δικαστές, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε στην ιρακινή κρατική τηλεόραση ότι «αυτό το ένταλμα θα εκτελεστεί». Ο Χασίμι κατηγορείται ότι πλήρωνε δολοφόνους να φυτεύουν βόμβες στ’ αυτοκίνητα κυβερνητικών αξιωματούχων! Τρεις άνδρες, μάλιστα, εμφανίστηκαν στην κρατική τηλεόραση ομολογώντας τις πράξεις τους (ο ένας είπε ότι πληρώθηκε από τον ίδιο τον Χασίμι με 3.000 δολάρια). Το σουνιτικό κόμμα Ιρακίγια, του οποίου ηγούνται ο πρώην εγκάθετος από τους κατακτητές πρωθυπουργός του Ιράκ, Ιγιάντ Αλάουι μαζί με τον Χασίμι, ανακοίνωσε το περασμένο Σάββατο (πριν τη σύλληψη του δεύτερου), ότι η κυβέρνηση Μαλίκι έχει αποτύχει να εφαρμόσει το σχέδιο μοιράσματος της εξουσίας που συμφωνήθηκε το Νοέμβρη του 2010, ότι παραβιάζει το σύνταγμα, πολιτικοποιεί τη Δικαιοσύνη και καταχράται την εξουσία.
Στο Κουρδιστάν, η αυτόνομη κυβέρνηση έχει από καιρό συνάψει πετρελαϊκές συμφωνίες με διάφορες εταιρίες (μεταξύ των οποίων και η Exxon), τις οποίες όμως δεν αναγνωρίζει η κεντρική κυβέρνηση και υπάρχει νομικό κενό στο ζήτημα αυτό, γι’ αυτό και η κεντρική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η Exxon δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα του Ιρακινού Κουρδιστάν και να συνεχίσει παράλληλα να δουλεύει στη Βασόρα (στην εκμετάλλευση του West Qurna). Μόλις τον περασμένο Οκτώβρη, ο ιρακινός πρωθυπουργός, Νούρι Αλ Μαλίκι και ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Ιρακινού Κουρδιστάν, Μπαρχάμ Σαλίχ ξεκίνησαν διαβουλεύσεις για την άρση των μεταξύ τους διαφορών αναφορικά με τη νομοθεσία για την πετρελαϊκή εκμετάλλευση. Μέχρι σήμερα, ισχύει η νομοθεσία που πέρασε από τη Βουλή το 2007 και για ν’ αλλάξει η νομοθεσία θα γίνει σκληρό παζάρι, αφού τα λεφτά είναι πολλά…
Πύρρειος αποδεικνύεται τελικά η νίκη στο Ιράκ για τους «σταυροφόρους της δημοκρατίας». Γι’ αυτό και έφυγαν… αθόρυβα σαν τις «βρεγμένες γάτες», έχοντας πετύχει πολύ λιγότερα απ’ αυτά που περίμεναν.
Οσο για τους Ιρακινούς, η αποχώρηση των «απελευθερωτών» κάθε άλλο παρά τους στενοχώρησε. Μια ματιά στη φωτογραφία από τη μαρτυρική Φαλούτζα, της οποίας οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους την προηγούμενη βδομάδα (με το που ανακοινώθηκε η αποχώρηση) καίγοντας αμερικάνικες και ισραηλινές σημαίες, τα λέει όλα…Την περασμένη Κυριακή, εγκατέλειψε το Ιράκ και το τελευταίο εκστρατευτικό σώμα του αμερικάνικου στρατού αποτελούμενο από 500 στρατιώτες. Η αποχώρηση, που είχε ανακοινωθεί από την προηγούμενη βδομάδα, έγινε νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο (μέχρι το τέλος του έτους ήταν το χρονοδιάγραμμα, αλλά την κοπάνησαν μισό μήνα νωρίτερα). Ετσι κι αλλιώς, τα τελευταία χρόνια οι αμερικάνικες δυνάμεις απέφευγαν να εμπλακούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και περιορίζονταν κυρίως να φυλάνε την κακόφημη «πράσινη ζώνη» και να εκπαιδεύουν το νέο ιρακινό στρατό.
Εννιά χρόνια μετά την εισβολή στο Ιράκ, οι Αμερικάνοι φεύ-γουν, έχοντας αφήσει πίσω 4.500 νεκρούς δικούς τους και 1.5 εκατομμύριο Ιρακινούς και μία χώρα ερειπωμένη, βαθιά διχασμένη και στα όρια της διάλυσης. Η αποχώρηση των μάχιμων μονάδων δε σημαίνει βέβαια και ανεξαρτησία της χώρας. Οχι μόνο γιατί, σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, θα εξακολουθήσουν να παραμένουν 5.000 αμερικάνοι σεκιουριτάδες (μισθοφόροι, δηλαδή) και άλλοι 4.500 σε άλλες θέσεις, αλλά και γιατί οι Αμερικάνοι φρόντισαν να δέσουν τη χώρα στο άρμα τους και τα πετρελαϊκά τους μονοπώλια (διάβαζε Exxon) έχουν ήδη αρχίσει τις μπίζνες.
Από τον Ιούλη του 2009, που άνοιξε η κερκόπορτα για το πλιάτσικο του ιρακινού πετρελαίου, μετά από 37 χρόνια απουσίας οι αμερικάνικες πολυεθνικές έχουν αρχίσει να βάζουν το πόδι τους στη χώρα. Η Exxon μάλιστα (μαζί με τη Shell) εκμεταλλεύεται από το Νοέμβρη του 2009 το κοίτασμα West Qurna, που βρίσκεται κοντά στη Βασόρα και σήμερα παράγει 350 χιλιάδες βαρέλια την ημέρα (ποσότητα διπλάσια από την πετρελαϊκή παραγωγή ολόκληρου του ιρακινού Κουρδιστάν), ενώ αναμένεται να φτάσει τα 2.8 εκατ. βαρέλια την ημέρα μέσα στα επόμενα επτά χρόνια, δηλαδή περισσότερο από τη σημερινή πετρελαϊκή παραγωγή του Ιράκ (που δεν ξεπερνάει τα 2.6 εκατ. βαρέλια την ημέρα, δηλαδή περίπου στα επίπεδα που ήταν το 1999). Τους κόστισε λίγο παραπάνω ο λογαριασμός (γύρω στα 800 δισ. δολάρια μέχρι τώρα και άλλα 4 δισ. περίπου για κάθε χρόνο από το 2012 και πέρα), αλλά «άξιζε τον κόπο». Αλλωστε, τα χρήματα δεν τα πλήρωσαν οι καπιταλιστές, το αμερικάνικο κράτος τα πλήρωσε. Ακόμη, η πολεμική βιομηχανία βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό για να βγάλει μπόλικο παραδάκι, πουλώντας στο κράτος τα όπλα μαζικής καταστροφής που κατασκεύασε. Ο αμερικάνικος λαός και οι υπόλοιποι… «υποτελείς» λαοί θα πληρώσουν το μάρμαρο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Ομως, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα για τους «σταυροφόρους της δημοκρατίας». Στη χώρα επικρατεί πολιτική κρίση που εμποδίζει την αναγκαία πολιτική σταθερότητα για να γίνουν «σωστά» οι μπίζνες που θέλει το αμερικάνικο κεφάλαιο. Ενδεικτικό είναι ότι μία μέρα μετά την αποχώρηση των Αμερικάνων εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τον σουνίτη αντιπρόεδρο Τάρεκ Αλ Χασίμι, σύμφωνα με το άρθρο 4 του νόμου περί τρομοκρατίας, το οποίο και υπογράφτηκε από πέντε δικαστές, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε στην ιρακινή κρατική τηλεόραση ότι «αυτό το ένταλμα θα εκτελεστεί». Ο Χασίμι κατηγορείται ότι πλήρωνε δολοφόνους να φυτεύουν βόμβες στ’ αυτοκίνητα κυβερνητικών αξιωματούχων! Τρεις άνδρες, μάλιστα, εμφανίστηκαν στην κρατική τηλεόραση ομολογώντας τις πράξεις τους (ο ένας είπε ότι πληρώθηκε από τον ίδιο τον Χασίμι με 3.000 δολάρια). Το σουνιτικό κόμμα Ιρακίγια, του οποίου ηγούνται ο πρώην εγκάθετος από τους κατακτητές πρωθυπουργός του Ιράκ, Ιγιάντ Αλάουι μαζί με τον Χασίμι, ανακοίνωσε το περασμένο Σάββατο (πριν τη σύλληψη του δεύτερου), ότι η κυβέρνηση Μαλίκι έχει αποτύχει να εφαρμόσει το σχέδιο μοιράσματος της εξουσίας που συμφωνήθηκε το Νοέμβρη του 2010, ότι παραβιάζει το σύνταγμα, πολιτικοποιεί τη Δικαιοσύνη και καταχράται την εξουσία.
Στο Κουρδιστάν, η αυτόνομη κυβέρνηση έχει από καιρό συνάψει πετρελαϊκές συμφωνίες με διάφορες εταιρίες (μεταξύ των οποίων και η Exxon), τις οποίες όμως δεν αναγνωρίζει η κεντρική κυβέρνηση και υπάρχει νομικό κενό στο ζήτημα αυτό, γι’ αυτό και η κεντρική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η Exxon δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα του Ιρακινού Κουρδιστάν και να συνεχίσει παράλληλα να δουλεύει στη Βασόρα (στην εκμετάλλευση του West Qurna). Μόλις τον περασμένο Οκτώβρη, ο ιρακινός πρωθυπουργός, Νούρι Αλ Μαλίκι και ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Ιρακινού Κουρδιστάν, Μπαρχάμ Σαλίχ ξεκίνησαν διαβουλεύσεις για την άρση των μεταξύ τους διαφορών αναφορικά με τη νομοθεσία για την πετρελαϊκή εκμετάλλευση. Μέχρι σήμερα, ισχύει η νομοθεσία που πέρασε από τη Βουλή το 2007 και για ν’ αλλάξει η νομοθεσία θα γίνει σκληρό παζάρι, αφού τα λεφτά είναι πολλά…
Πύρρειος αποδεικνύεται τελικά η νίκη στο Ιράκ για τους «σταυροφόρους της δημοκρατίας». Γι’ αυτό και έφυγαν… αθόρυβα σαν τις «βρεγμένες γάτες», έχοντας πετύχει πολύ λιγότερα απ’ αυτά που περίμεναν.
Οσο για τους Ιρακινούς, η αποχώρηση των «απελευθερωτών» κάθε άλλο παρά τους στενοχώρησε. Μια ματιά στη φωτογραφία από τη μαρτυρική Φαλούτζα, της οποίας οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους την προηγούμενη βδομάδα (με το που ανακοινώθηκε η αποχώρηση) καίγοντας αμερικάνικες και ισραηλινές σημαίες, τα λέει όλα…
