Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στα «παλαιστινιακά χαρτιά» που διέρρευσαν από το Αλ Τζαζίρα (το οποίο τα μοιράστηκε κατ’ αποκλειστικότητα με τον βρετανικό Γκάρντιαν). Ντοκουμέντα (κοντά στα 2.000) από πρακτικά συσκέψεων, e-mails, μεταφρασμένες διπλωματικές συνομιλίες και σημειώματα από εκατοντάδες συναντήσεις και μυστικές συνομιλίες ισραηλινών, αμερικάνων και παλαιστίνιων αξιωματούχων, που καλύπτουν μια ολόκληρη ιστορική περίοδο «ειρηνευτικών» διαπραγματεύσεων από το 1999 (διαπραγματεύσεις στο Καμπ Ντέιβιντ υπό την αιγίδα του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον) μέχρι τον περασμένο χρόνο.
Η Παλαιστινιακή Αρχή κατήγγειλε τα ντοκουμέντα ως κατασκευασμένα που ανακατεύουν αλήθειες και ψέματα, όμως κανείς δεν θα είχε το συμφέρον να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια που ξεμπροστιάζει τον προδοτικό ρόλο της Π.Α. Ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε οι Σιωνιστές, που έχουν κάθε συμφέρον από μια δυνατή Π.Α. για να εφαρμόσει το νόμο και την τάξη για λογαριασμό τους στα κατεχόμενα. Γι’ αυτό και ο βρετανός πρώην πρωθυπουργός και νυν διαμεσολαβητής της ΕΕ στη Μέση Ανατολή, Τόνι Μπλερ, δήλωσε την προηγούμενη Παρασκευή (28/1) στο ραδιόφωνο του BBC, ότι η διαρροή των εγγράφων παίζει «αποσταθεροποιητικό» ρόλο στην «ειρηνευτική διαδικασία» και ζήτησε από τους Παλαιστίνιους να τα αγνοήσουν. Την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος του State Department, Philip Crowley δήλωνε ότι η διαρροή των εγγράφων «κάνει προς στιγμή την κατάσταση πιο δύσκολη». Εξάλλου, το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των εγγράφων προέρχεται από τη Μονάδα Υποστήριξης των Παλαιστίνιων Διαπραγματευτών, μάλλον συνηγορεί στο ενδεχόμενο η διαρροή να έγινε από τα μέσα, παρά να πρόκειται για προβοκάτσια (ποιανών άραγε, αφού κανείς δεν είχε τέτοιο συμφέρον;).
Ας περάσουμε όμως στα ίδια τα έγγραφα.
Κομβικό ζήτημα στην «ειρηνευτική διαδικασία» ήταν και εξακολουθεί να είναι το ζήτημα της επιστροφής των προσφύγων στην Παλαιστίνη. Οχι μόνο στην Παλαιστίνη όπως την περιόρισαν το 1967, αλλά στην ιστορική Παλαιστίνη, που περιλαμβάνει και το έδαφος του σημερινού κράτους του Ισραήλ. Οι Σιωνιστές αντιδρούν σθεναρά σε κάθε τέτοια σκέψη, γιατί γνωρίζουν ότι αν επιστρέψουν περίπου 5 εκατομμύρια πρόσφυγες, που σήμερα ζουν σε προσφυγικά στρατόπεδα σε διάφορες χώρες, υπό άθλιες τις περισσότερες φορές συνθήκες, αυτό θα σημάνει το τέλος του κράτους του Ισραήλ. Αυτή την ανησυχία των Σιωνιστών τη συμμεριζόταν ακόμα κι ο Αραφάτ, όταν σε κατάπτυστο άρθρο του στους Τάιμς της Νέας Υόρκης (3/2/2002) κατήγγειλε την «τρομοκρατία» και συνέδεε το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων με τις «δημογραφικές ανάγκες» του Ισραήλ. Αυτές οι «δημογραφικές ανάγκες» έκαναν τους Σιωνιστές να είναι πολύ φειδωλοί στις «υποχωρήσεις» τους ως προς αυτό το ζήτημα.
Στα πρακτικά μιας ενδοπαλαιστινιακής σύσκεψης που έγινε στη Ραμάλα μεταξύ του επικεφαλής των διαπραγματευτών της Π.Α. Σαέμπ Ερεκάτ και της μονάδας υποστήριξης των παλαιστίνιων διαπραγματευτών NSU (Negotiation Support Unit), στις 16 Ιούνη του 2009, αναφέρονται τα εξής: «Ερεκάτ: Ο Ολμερτ (σ.σ. τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ) αποδέχεται 1.000 πρόσφυγες κάθε χρόνο για τα επόμενα 10 χρόνια, σύνορα του ’67 και 100% της Δυτικής Οχθης και της Γάζας, Ανατολική Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσά μας – ό,τι είναι αραβικό είναι αραβικό, ό,τι είναι εβραϊκό είναι εβραϊκό – η Jordan Valley, η Νεκρή Θάλασσα. Σάμι Αλ Αμπέντ: Κι εγώ συμφωνώ. Ο ΑΜ (σ.σ. Αμπού Μάζεν, δηλαδή ο πρόεδρος της Π.Α, Μαχμούντ Αμπάς) θα πρέπει να βγάλει λόγο. Ερεκάτ: Θα ήθελα να διαβάσω όλες τις ιδέες σου. Τι θα ήθελες να ακούσεις στο λόγο του ΑΜ;». Οπως φαίνεται από το παραπάνω απόσπασμα ο Ερεκάτ και ο συνομιλητής του φέρεται να συμφωνούν με την πρόταση Ολμερτ για επιστροφή μόλις 10.000 προσφύγων μέσα στην επόμενη δεκαετία, δηλαδή ποσοστό δύο τοις χιλίοις του συνόλου των παλαιστίνιων προσφύγων!
Τρεις μήνες πριν (24/3/2009), ο ίδιος ο Αμπάς, σε ανάλογη συνάντηση με το NSU, παρουσία του Ερεκάτ, χαρακτήριζε «παράλογο» να ζητούν την επιστροφή των 5 εκατομμυρίων ή ακόμα και 1 εκατομμυρίου προσφύγων, γιατί αυτό θα σήμαινε το τέλος του Ισραήλ, αλλά δεν μπορούσαν και να δεχτούν 5.000 σε 5 χρόνια, όπως προτείνει το Ισραήλ. Χρειάστηκε να περάσουν μόλις τρεις μήνες για ν’ αρχίσει να κερδίζει έδαφος η ισραηλινή πρόταση για επιστροφή 1.000 προσφύγων το χρόνο για 10 χρόνια! Σημειώστε ότι ένα χρόνο πριν, σε e-mail με ημερομηνία 23/7/2008, που έστειλε ο γάλλος νομικός σύμβουλος της NSU Ζιγιάντ Κλο προς τον αραβικής καταγωγής αμερικάνο δικηγόρο Ζεϊνάγ Σαλάχι (που ανήκει κι αυτός στο επιτελείο της NSU), αναφέρει ότι «ο Αμπάς προσέφερε εξαιρετικά χαμηλή πρόταση για τον αριθμό των επιστρεφόντων στο Ισραήλ, μόλις λίγες βδομάδες μετά το ξεκίνημα της διαδικασίας».
Οπως και να έχει το πράγμα, ο αριθμός των προσφύγων που αποδέχεται η Π.Α. να επιστρέψουν στο Ισραήλ είναι «συμβολικός», όπως τον χαρακτήρισε ο ίδιος ο Ερεκάτ στη συζήτηση που είχε με τον αμερικάνο απεσταλμένο Ντέιβιντ Χέιλ στις 15/1/2010 στην Ιεριχώ: «Οι ισραηλινοί θέλουν τη λύση των δύο κρατών, αλλά δεν μας εμπιστεύονται. Τη θέλουν περισσότερο από όσο νομίζεις, ορισμένες φορές περισσότερο από τους Παλαιστίνιους. Αυτό που είναι σ’ εκείνο το χαρτί τους δίνει τη μεγαλύτερη Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή ιστορία, συμβολικό αριθμό επιστροφής προσφύγων, αποστρατιωτικοποιημένο κράτος… τι περισσότερο μπορώ να δώσω;». Σε ερώτηση του Χέιλ να γίνει πιο συγκεκριμένος, ο Ερεκάτ απαντά ότι το χαρτί που αναφέρει προηγούμενα το έγραψε ο ίδιος ο Αμπάς και το μετέφρασε η ομάδα του Ερεκάτ.
Η συνεργασία των δύο πλευρών (Π.Α. και Ισραήλ) σε ζητήματα «ασφαλείας» είναι γνωστή. Τα παλαιστινιακά έγγραφα αποκαλύπτουν, όμως, σκανδαλώδεις λεπτομέρειες που ξεμπροστιάζουν εντελώς τον προδοτικό ρόλο της Π.Α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δολοφονία ηγετικού στελέχους των Ταξιαρχιών Μαρτύρων του Αλ-Ακσα (τμήμα της Φατάχ), του Αλ Μαντχούν, το Νοέμβρη του 2005. Οι Σιωνιστές ζητούν ανοιχτά από την Π.Α. να τον δολοφονήσει και η τελευταία απαντά ότι οι δυνατότητές της είναι περιορισμένες! Ο διάλογος μεταξύ του τότε υπουργού Πολέμου του Ισραήλ Σαούλ Μοφάζ και του υπουργού Εσωτερικών της Π.Α. Νασέρ Γιούσεφ είναι χαρακτηριστικός: «Μοφάζ: …γι’ αυτό που συζητήσαμε, ο Χασάν Μαντχούν, ξέρουμε τη διεύθυνσή του και ο Ρασίντ Αμπού Σαμπάκ (σ.σ. επικεφαλής της Προληπτικής Yπηρεσίας Ασφαλείας στη Γάζα) το γνωρίζει αυτό. Γιατί δεν τον σκοτώνετε;…Γιούσεφ: Δώσαμε οδηγίες στον Ρασίντ (σ.σ. Αμπού Σαμπάκ) και θα δούμε. Μοφάζ: Από τότε που μιλήσαμε έχει σχεδιάσει μια επιχείρηση, αυτό ήταν πριν τέσσερις βδομάδες, και ξέρουμε ότι θέλει να χτυπήσει το Κάρνι ή το Ερέζ (σ.σ. συνοριακά περάσματα μεταξύ Γάζας και Ισραήλ). Δεν είναι Χαμάς και μπορείτε να τον σκοτώσετε. Γιούσεφ: Δουλεύουμε, η χώρα δεν είναι εύκολη, οι δυνατότητές μας είναι περιορισμένες και δεν μας έχετε προσφέρει τίποτα. Μοφάζ: Καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν έχει επιτευχθεί στη Λωρίδα. Γιούσεφ: Δεν αναγνωρίζετε την προσπάθεια που έγινε;».
Ενα μήνα μετά τη συνομιλία αυτή (που μεταφράστηκε από το Αλ Τζαζίρα στα αγγλικά από το πρωτότυπο αραβικό κείμενο), ο Μαντχούν δολοφονείται μέσα στο αυτοκίνητό του από πυρά ισραηλινού ελικοπτέρου. Οι Σιωνιστές έκαναν τη βρόμικη δουλειά έχοντας όλα τα στοιχεία από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Π.Α. Αν οι παλαιστίνιοι διαπραγματευτές ήταν συνεργάσιμοι στη δολοφονία στελεχών ενόπλων οργανώσεων, ακόμα και της ίδιας της οργάνωσής τους (αφού οι Ταξιαρχίες Αλ Ακσά ανήκουν ως γνωστό στη Φατάχ), καταλαβαίνετε πώς χειρίζονταν την καταστολή ενάντια στις υπόλοιπες οργανώσεις. Θ’ αναφέρουμε απλά την ομολογία του ίδιου του Ερεκάτ, σε συνάντηση με τον αμερικάνο διπλωμάτη Ντέιβιντ Χέιλ στις 17/9/2009 στην Ιεριχώ: «Επρεπε να σκοτώσουμε Παλαιστίνιους για να εγκαθιδρύσουμε μία εξουσία, ένα όπλο και ένα νόμο. Θα συνεχίσουμε να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Εχουμε επενδύσει χρόνο και προσπάθεια και σκοτώσαμε τον ίδιο μας το λαό για να επιβάλλουμε το νόμο και την τάξη». Τα σχόλια περιττεύουν…
Στενός συνεργάτης των σωμάτων ασφαλείας της Π.Α. ήταν και η βρετανική αντικατασκοπεία, η περιβόητη Μ16. Γράφει ο βρετανικός Γκάρντιαν (https://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/25/palestine-papers-mi6-hamas-crackdown): «Η βρετανική αντικατασκοπία βοήθησε να ετοιμαστεί ένα μυστικό σχέδιο για ευρείας κλίμακας καταστολή του ισλαμικού κινήματος της Χαμάς, που έγινε πρόγραμμα δράσης για την ασφάλεια από την Παλαιστινιακή Αρχή». Το σχέδιο αυτό –σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα– ζητούσε τη φυλάκιση ηγετών και ακτιβιστών, το κλείσιμο ραδιοφωνικών σταθμών, ακόμα και την αντικατάσταση ιμάμηδων στα τζαμιά!
Εκεί που το μίσος της Π.Α. για την Αντίσταση στη Λωρίδα της Γάζας αποκαλύπτεται ανάγλυφα είναι όταν αναφέρεται στον έλεγχο των συνόρων της Γάζας με την Αίγυπτο. Σε συνάντηση της 4ης Φλεβάρη του 2008, μεταξύ του πρώην πρωθυπουργού της Π.Α. Αχμέντ Κορέι (Αμπού Αλά) με την τότε ισραηλινή υπουργό Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι, στο ξενοδοχείο Σέρατον της Δυτικής Ιερουσαλήμ, ο Κορέι καλεί λίγο-πολύ τους Σιωνιστές να ανακαταλάβουν το διάδρομο «Φιλαδέλφεια», τη ζώνη δηλαδή στα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας με την Αίγυπτο, από την οποία οι Σιωνιστές αποχώρησαν το 2005, στο πλαίσιο του σχεδίου «αποδέσμευσης» από τη Γάζα: «Αμπού Αλά: Τι θα κάνετε με το πέρασμα της Φιλαδέλφεια; Λίβνι: Δεν είμαστε εκεί. Αμπού Αλά: Εχετε ανακαταλάβει τη Δυτική Οχθη και μπορείτε να καταλάβετε και το πέρασμα αν επιθυμείτε. Λίβνι: Μπορούμε να ανακαταλάβουμε και τη Λωρίδα της Γάζας…».
Σχεδόν ένα μήνα αργότερα (28/2/08), σε σύσκεψη που έγινε στο γραφείο της Λίβνι, η τελευταία ρωτά τον Κορέι αν μπορεί μια μελλοντική συμφωνία να περιλάβει την ισραηλινή παρουσία στο διάδρομο «Φιλαδέλφεια». Ο Κορέι απαντά: «Η Παλαιστίνη θα είναι ανεξάρτητη αλλά θα συνεργαστεί. Η συμφωνία θα έπρεπε να αντανακλά αυτό με τη δέσμευση στην ασφάλεια. Επομένως, σχετικά με τις παραμέτρους πιστεύω ότι η ασφάλεια έιναι μέρος της οπτικής της περιοχής».
Τον Οκτώβρη του 2009, ο Ερεκάτ επανέρχεται στο ίδιο θέμα (του ελέγχου των συνόρων της Γάζας με την Αίγυπτο) λέγοντας στον αμερικάνο διαμεσολαβητή Τζορτζ Μίτσελ, ότι μίλησε με τον ισραηλινό επικεφαλής των διαπραγματεύσεων Αμος Γκιλάντ κι αφού του είπε ότι είναι άνθρωπος της Αιγύπτου (ο Γκιλάντ) κι ότι τα σύνορα της Αιγύπτου με τη Γάζα είναι μόλις 11 χιλιόμετρα, κατέληξε: «Τι συμβαίνει με εσάς και τις ΗΠΑ, τα 23 εκατομμύρια δολάρια (σ.σ. που έδωσε η αμερικάνικη υπηρεσία για την παρεμπόδιση των τούνελ στα σύνορα Γάζας-Αιγύπτου) και οι τάφροι της οικονομίας της Χαμάς; αλλά ο Αμος Γκιλάντ άρχισε να γελάει». Ο Ερεκάτ παραπονιέται για τη στρατηγική σχέση του Ισραήλ με την Αίγυπτο, που την πληρώνει αυτός ο οποίος δεν ευθύνεται για το «πραξικόπημα στη Γάζα»!
Τα «παλαιστινιακά χαρτιά» αποκαλύπτουν και το παρασκήνιο γύρω από την περίεργη στάση που κράτησε η Παλαιστινιακή Αρχή σχετικά με την επικύρωση της έκθεσης Γκόλντστοουν (του σιωνιστή δικαστή που αναγκάστηκε να παραδεχτεί τα εγκλήματα του Ισραήλ στον πόλεμο της Γάζας). Η πρόφαση του Αμπάς ήταν τότε, ότι υποστήριξε την αναβολή της ψηφοφορίας για την έκθεση της επιτροπής Γκόλντστοουν στον ΟΗΕ, επειδή χρειαζόταν χρόνο για να συγκεντρώσει περισσότερη συμπαράσταση από τα άλλα κράτη, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία ήταν υπέρ της επικύρωσης της έκθεσης! Η πραγματικότητα, όμως, ήταν εντελώς διαφορετική. Ας δούμε τι λένε τα ντοκουμέντα.
Σε συνάντηση του Ερεκάτ με τον αμερικάνο διαμεσολαβητή Τζορτζ Μίτσελ, στις 24/9/2009, ο δεύτερος εξέφρασε την πρόθεση της κυβέρνησής του για άμεση επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Ο Ερεκάτ του απάντησε ότι δεν μπορεί να πάει σε μία διαδικασία καταδικασμένη να αποτύχει, όμως ο Μίτσελ τον διαβεβαίωσε ότι αυτό ήταν επιθυμία του ίδιου του Μπαράκ Ομπάμα και του δήλωσε ότι η κυβέρνησή του δεσμεύεται να στηρίξει την Π.Α. όχι μόνο οικονομικά, αλλά και με άλλους τρόπους. Στο τέλος της συνάντησης, ο Μίτσελ προσκαλεί τον Ερεκάτ στην Ουάσιγκτον, την ημέρα της ψηφοφορίας για την έκθεση Γκόλντστοουν. Οπως προκύπτει από τα «παλαιστινιακά χαρτιά», ο Ερεκάτ εκείνη τη μέρα πήγε όντως στην Ουάσιγκτον για να ζητήσει περισσότερες εγγυήσεις για την στήριξη των ΗΠΑ.
Σε νέα συνάντηση, που έγινε την 1η Οκτώβρη στην Ουάσιγκτον, ο Μίτσελ επανέλαβε την πρόθεση των ΗΠΑ να εμπλακούν πιο ενεργά για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και να «στριμώξουν» αν χρειαστεί το Ισραήλ, αν το τελευταίο κάνει καμιά προβοκατόρικη ανακοίνωση. Ο Ερεκάτ επανέλαβε στο Μίτσελ τη δέσμευση της Π.Α. για ειρήνη μέσω διαπραγματεύσεων (αποκαλώντας την «στρατηγική επιλογή») και προειδοποίησε ότι μία ακόμα αποτυχία θα ήταν καταστροφική.
Την επόμενη μέρα (2/10/09), ο Αμπάς βρισκόταν στη Νέα Υόρκη προσπαθώντας να αναβάλει την ψηφοφορία για την έκθεση Γκόλντστοουν. Κι ενώ ο Ερεκάτ εκλιπαρεί για περισσότερες εγγυήσεις, υποστηρίζοντας ότι «είμαστε στο μάτι του κυκλώνα» και «προσευχόμαστε κάθε μέρα το Ισραήλ να φτάσει στο σημείο που θα αντιληφθεί ότι ένα παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του ‘67 είναι για το συμφέρον του» κι ότι «θέλουμε να βοηθήσουμε τους Ισραηλινούς», ο Μίτσελ πετάει τη βόμβα: «Η Π.Α. θα βοηθήσει στην προώθηση μιας θετικής ατμόσφαιρας για να συντελεστούν οι διαπραγματεύσεις. Ειδικά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, θα απέχει από κάθε δίωξη ή υποστήριξη οποιασδήποτε πρωτοβουλίας άμεσης ή έμμεσης στα διεθνή νομικά φόρουμ που θα υπόσκαπτε αυτή την ατμόσφαιρα».
Ο Ερεκάτ, ο Αμπάς και η Π.Α. αποδέχτηκαν την έκκληση του Μίτσελ και συμφώνησαν να καθυστερήσει η ψηφοφορία στην υπηρεσία UNHRC του ΟΗΕ, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο και μέσα στην ίδια τη Φατάχ. Οι Σιωνιστές αποδείχθηκαν αχάριστοι. Διέρρευσαν την συμφωνία αυτή μέσω του Λίμπερμαν, όπως ο ίδιος ο Ερεκάτ παραπονιέται σε άλλη συνάντηση που είχε στις 21/10/09 με τον Τζέιμς Τζόουνς (σύμβουλο της κυβέρνησης των ΗΠΑ σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας): «Τότε ήρθε ο Γκόλντστοουν και όλο το πανδαιμόνιο. Ξέρετε ότι η πρώτη δημόσια απάντηση στον Γκόλντστοουν ήρθε από τον Λίμπερμαν, ο οποίος είπε ότι ο Αμπού Μάζεν (σ.σ. Μαχμούντ Αμπάς) συμφώνησε να αναβληθεί η ψηφοφορία, επειδή οι Ισραηλινοί απειλούσαν ότι θα δημοσίευαν τις «κασέτες» που τον έδειχναν να συντονίζει την επίθεση στη Γάζα μαζί με το Ισραήλ». Ο Τζόουνς ωστόσο, διαβεβαίωσε στα γρήγορα τον Ερεκάτ ότι οι προσπάθειες της Π.Α. δεν θα περάσουν απαρατήρητες. «Και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες πριν από μερικές βδομάδες», συμπλήρωσε ο Τζόουνς, «ήταν πολύ θαρραλέο»!
Μετά απ΄ όλα αυτά, πώς οι προδότες που έχουν κάτσει στο σβέρκο του παλαιστινιακού λαού να μην έχουν την αμέριστη στήριξη των αμερικάνικων κυβερνήσεων; Παρά τον πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίο βρίσκονταν στην εξουσία από το καλοκαίρι του 2007 ο πρόεδρος της Π.Α. Μαχμούντ Αμπάς και ο διορισμένος απ’ αυτόν πρωθυπουργός Σαλάμ Φαγιάντ, η αμερικάνικη κυβέρνηση έσπευσε το Νοέμβρη του 2008, μέσω του βοηθού γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών, Ντέιβιντ Γουέλτς, να διαμηνύσει ότι «η νέα αμερικάνικη κυβέρνηση περιμένει να δει τα ίδια παλαιστινιακά πρόσωπα (σ.σ. Αμπάς και Φαγιάντ), αν πρόκειται να συνεχίσει την οικονομική βοήθεια προς την Παλαιστινιακή Αρχή». Τους προδότες πολλοί αγάπησαν, την προδοσία κανείς. Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις, η εξουσία της Π.Α. κλονίστηκε ανεπανόρθωτα μέσα στον παλαιστινιακό λαό. Αν εξακολουθεί να υφίσταται το χρωστάει αποκλειστικά στα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής…
