Το ‘χουν φαίνεται οι Πέμπτες. Την Πέμπτη 27 Γενάρη, η απεργία πείνας των 237 μεταναστών στην Αθήνα, βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατασταλτική μανία του αστικού κράτους, που έσπασε το άσυλο και καραδοκούσε με τις ορδές των πραιτοριανών να χτυπήσει και την απεργία πείνας. Η κρίση εκείνη αντιμετωπίστηκε, όπως είναι γνωστό, με τον ελιγμό της αποχώρησης από τη Νομική και τη μεταφορά στο κτίριο της Ηπείρου και Πατησίων. Ηταν ένας συμβιβασμός ανάμεσα στα δυο μέρη. Το αστικό κράτος φοβόταν τις συνέπειες μιας αστυνομικής εισβολής στη Νομική και οι μετανάστες δεν ήταν σε θέση να σηκώσουν μόνοι τους την υπεράσπιση του ασύλου, χάνοντας ταυτόχρονα τη στοχοπροσήλωση στην απεργία πείνας.
Η Πέμπτη 3 Φλεβάρη ήταν η αναμέτρηση της απεργίας πείνας με το χειμωνιάτικο καιρό. Μια αναμέτρηση από την οποία απεργοί πείνας και αλληλέγγυοι βγήκαν νικητές.
Οι συνθήκες στο κτίριο της Ηπείρου είναι οικτρές. Μόνο 133 από τους απεργούς πείνας, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, κατάφεραν να χωρέσουν σ’ ένα τμήμα του υπογείου και ένα τμήμα του ισογείου του κτιρίου. Οι υπόλοιποι 104 εγκαταστάθηκαν σε σκηνές που στήθηκαν στον κήπο του νεοκλασικού. Δυο μέρες χρειάστηκαν για να μεταφερθούν όλοι. Το κρύο τσουχτερό, μετά βίας αντιμετωπίστηκε με κάποιες σόμπες υγραερίου. Το τσουχτερό κρύο χτυπάει και τους αλληλέγγους που κάνουν όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα «υπηρεσία» στο χώρο. Ομως, η συντροφικότητα έχει ήδη ανέβει σε ψηλά επίπεδα. Το χαμόγελο στα χείλη των απεργών πείνας και η πίστη τους στη νίκη, η αποφασιστικότητά τους να φτάσουν μέχρι το τέλος, όπως επαναλαμβάνουν συνεχώς, δίνει κουράγιο σε όλους. Και οι γραμμές των αλληλέγγυων πυκνώνουν, καθώς άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών περνούν καθημερινά από το χώρο, φέρνουν νερό και γκαζάκια, κάνουν δουλειές, εκφράζουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους.
Την Τετάρτη τη νύχτα, όμως, ήρθε η βροχή. Η πρώτη νύχτα βγήκε, με τους απεργούς πείνας στις σκηνές, δυνατούς και αισιόδοξους όπως πάντα. Την Πέμπτη η βροχή δυνάμωσε. Και το απόγευμα ένα μεγάλο τμήμα της αυλής είχε μετατραπεί σε λίμνη. Κάποιες σκηνές έπρεπε ν’ αδειάσουν. Οι απεργοί μεταφέρθηκαν σε χώρους αλληλεγγύης για να περάσουν εκεί τη νύχτα. Οι υπόλοιποι, όσοι στεγάζονται σε σκηνές που δεν πλημμύρισαν, αρνήθηκαν να φύγουν, μολονότι τους προτάθηκε. Εδειξαν με τη στάση τους, ότι δεν χαμπαριάζουν τίποτα. Εστειλαν ένα ακόμη μήνυμα στην εξουσία, που νόμισε ότι πετώντας τους σ’ αυτό το χώρο, μες στο καταχείμωνο, θα τους έσπαγε το ηθικό.
Στο μεταξύ, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Πελεγρίνης, κυνηγημένος από τις τύψεις του και θέλοντας να εξιλεωθεί, επικοινώνησε με τους απεργούς πείνας για να τους ενημερώσει ότι υπάρχει μεγάλο κτίριο στην Κάνιγγος 15, που μπορεί να τους στεγάσει όλους και να στεγάσει και την αλληλεγγύη. Η Πρωτοβουλία αρνήθηκε κάθε διαπραγμάτευση με τον άνθρωπο που αποφάσισε την άρση του ασύλου. Οι απεργοί πείνας, ύστερα από συνέλευση που πραγματοποίησαν, απάντησαν πως δέχονται να μεταστεγαστούν, φτάνει να υπάρξει δημόσια δέσμευση ότι ο χώρος θα διατεθεί μέχρι το τέλος της απεργίας πείνας. Η Πρωτοβουλία αποφάσισε να σεβαστεί την απόφαση των απεργών πείνας, που είναι αυτοί που τραβάνε τα μεγάλα ζόρια σ’ αυτές τις άθλιες συνθήκες. Αντιπροσωπεία των απεργών, συνοδευόμενη από δικηγόρο, επισκέφτηκε το κτίριο, διαπίστωσε την επάρκειά του και περίμενε τη Δευτέρα την οριστική απάντηση, αφού λυνόταν πριν κάποια ζητήματα ανάμεσα στον πρύτανη και τον ιδιοκτήτη του κτιρίου.
Αυτή η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Προφανώς, παρενέβη η κυβέρνηση και έκοψε το βήχα της πρυτανείας. Ο ανεπαρκής χώρος στην Ηπείρου, που εξαναγκάζει τους μισούς περίπου απεργούς πείνας να μένουν σε σκηνές, χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση σαν όπλο εκβιασμού για το σπάσιμο του αγώνα. Είναι βαθιά νυχτωμένοι, όμως, ο κ. Ραγκούσης, η εξαδέλφη του κ. Νταλάρα και ο γενικός δερβέναγας του μεταναστευτικού Α. Τάκης, αν νομίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα σπάσουν το ηθικό των απεργών πείνας. Οι άνθρωποι αυτοί αποφάσισαν να δώσουν έναν σκληρό αγώνα και οι άθλιες συνθήκες παραμονής είναι το τελευταίο που θα κάμψει το ηθικό τους.
Από την Τρίτη έπεσε κουρτίνα ανάμεσα στους απεργούς πείνας και τα αστικά ΜΜΕ. Μέχρι τη Δευτέρα κόντευαν να μας τρελάνουν. Δεινοπαθούσε το γραφείο Τύπου της Πρωτοβουλίας να βάλει μια τάξη, να τους εξυπηρετήσει όλους και ταυτόχρονα να μη γίνουν φορτικοί και προσβλητικοί προς τους απεργούς πείνας. Και ξαφνικά, την Τρίτη εξαφανίστηκαν όλοι, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, του Τύπου κυρίως. Κίνηση καθόλου τυχαία, ασφαλώς, αλλά υπαγορευμένη από το κυβερνητικό επιτελείο. Νομίζουν πως οι απεργοί πείνας «καλόμαθαν» με τη μεγάλη δημοσιότητα και ξαφνικά θα τους έπιανε κατάθλιψη επειδή εξαφανίστηκαν τα κανάλια.
Και πάλι είναι γελασμένοι. Και οι απεργοί πείνας και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης γνωρίζουν καλά αυτά τα τερτίπια. Και γνωρίζουν πως το μεγάλο όπλο αυτού του αγώνα είναι η ίδια η απεργία πείνας, οι 287 ζωές που προσφέρονται και αναμετρώνται με τον κρατικό ρατσισμό και το πλέγμα των ευρωενωσίτικων εντολών. Αυτός ο αγώνας δεν έχει φτάσει ούτε στη μέση του. Αποφασιστικότητα, θάρρος, στοχοπροσήλωση, αλληλεγγύη, ακτιβισμός, είναι τα στοιχεία που απαιτούνται για τη συνέχισή του και αυτά τα στοιχεία υπάρχουν σε μεγάλη επάρκεια.
Ο αγώνας συνεχίζεται, λοιπόν, μέχρι τη νίκη. Εκείνο που χρειάζεται είναι η πλαισίωση από περισσότερους αλληλέγγυους και αλληλέγγυες. Γιατί είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνονται σε καθημερινή βάση. Κανένας και καμιά δεν περισσεύει. Δώστε καθημερινά το παρόν στο χώρο του αγώνα.
