Στα τέλη Φλεβάρη δόθηκε στη δημοσιότητα η τελευταία έκθεση του Senlis Council, με τον προαναφερόμενο τίτλο, για την κατάσταση που επικρατεί στο Αφγανιστάν και τις προτάσεις του προς τις εμπλεκόμενες πλευρές για την αντιμετώπισή της. Το Senlis council είναι μια διεθνής «δεξαμενή σκέψης» που ασχολείται με την ανάπτυξη και την ασφάλεια, με γραφεία στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλες και στην Καμπούλ. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση 200 σελίδων, από την οποία τα περιθώρια της εφημερίδας μας επιτρέπουν να παρουσιάσουμε επιγραμματικά μόνο μερικά σημεία, με βάση τη συνέντευξη τύπου που έδωσε στο Λονδίνο ο ιδρυτής και πρόεδρος του Senlis Council, ο Νόριν Μακντόλντ, ο οποίος πέρασε τα δυο τελευταία χρόνια στο Αφγανιστάν.
Σύμφωνα λοιπόν με την έκθεση του Senlis Council, η «διεθνής κοινότητα» χάνει την εκστρατεία για να πάρει με το μέρος της το λαό του νότιου Αφγανιστάν και την κερδίζουν οι Ταλιμπάν. Η «διεθνής κοινότητα» δεν έχει τέτοια στρατηγική και χρειάζεται επειγόντως να αποκτήσει, αν θέλει να έχει ελπίδες να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν ευθύνονται για τη δραματική απώλεια υποστήριξης στην κυβέρνηση Καρζάι και στην πολυεθνική παρουσία στις νότιες επαρχίες του Αφγανιστάν την περασμένη χρονιά. Οι πολιτικές αυτές έχουν δημιουργήσει αναρίθμητους αγανακτισμένους και φτωχούς νέους άντρες που δεν μπορούν να θρέψουν τις οικογένειές τους και στρατολογούνται εύκολα από τους Ταλιμπάν. Με τις λαθεμένες αυτές πολιτικές, η «διεθνής κοινότητα» έχει μετατρέψει το νότιο Αφγανιστάν σε στρατόπεδο στρατολόγησης για τους Ταλιμπάν.
Αν και η εξέγερση στο νότιο Αφγανιστάν είναι εξαιρετικά σύνθετη, μπορεί να χωριστεί σε δύο βασικές ομάδες. Υπάρχει ένας πυρήνας των Ταλιμπάν που έχει δεσμούς με την Αλ – Κάιντα και ένα ευρύτερο κίνημα των Ταλιμπάν από τον αγροτικό πληθυσμό που καταφεύγει στην εξέγερση εξαιτίας της φοβερής φτώχειας. Η στρατολόγηση αγροτικού πληθυσμού σημείωσε έκρηξη την περασμένη χρονιά, γιατί ο ντόπιος πληθυσμός γίνεται όλο και πιο φτωχός, όλο και πιο απελπισμένος, όλο και πιο αγανακτισμένος από τις ενέργειες της «διεθνούς κοινότητας».
Η ανθρωπιστική βοήθεια, τα έργα ανάπτυξης και ανοικοδόμησης υποχρηματοδοτήθηκαν και παραμελήθηκαν στα πέντε χρόνια της πολυεθνικής παρουσίας στο Αφγανιστάν. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει καμιά πρόνοια για την ιατρική περίθαλψη του μεγάλου αριθμού αμάχων που τραυματίζονται από την ανταλλαγή πυρών και τους βομβαρδισμούς στις νότιες επαρχίες. Τα δύο νοσοκομεία που υπάρχουν στην Κανταχάρ και στη Λασκάρ Γκάχ είναι ερειπωμένα και χωρίς εξοπλισμό για να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά σε μια εμπόλεμη ζώνη ή τα προβλήματα από τον εκτεταμένο υποσιτισμό στην περιοχή. Τα δύο αυτά νοσοκομεία είναι οι μόνες εγκαταστάσεις για την περίθαλψη τεσσάρων περίπου εκατομμυρίων πληθυσμού. Οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται ότι έχουν εγκαταληφθεί από τη «διεθνή κοινότητα». Τα νοσοκομεία δεν έχουν καθόλου εξοπλισμό, καθόλου φάρμακα, καθόλου αίμα, καθόλου θέρμανση. Ως επί το πλείστον, οι άμαχοι που τραυματίζονται από τους βομβαρδισμούς εγκαταλείπονται αβοήθητοι από τη «διεθνή κοινότητα». Μέσα στο 2006, έγιναν 2.600 περίπου βομβαρδισμοί στο νότιο Αφγανιστάν, προκαλώντας θανάτους και τραυματισμούς αμάχων, για τους οποίους δεν υπάρχει πρακτικά καμιά δυνατότητα περίθαλψης.
Ο αυξανόμενος αριθμός θανάτων και τραυματισμών αμάχων από τους βομβαρδισμούς σε συνδυασμό με τον αυξανόμενο αριθμό των οικογενειών που εγκαταλείπουν τα χωριά τους εξαιτίας της βίας ενισχύουν τη σύγκρουση στο νότιο Αφγανιστάν και έχουν δημιουργήσει ιδιαίτερα πρόσφορο έδαφος για την προπαγάνδα των Ταλιμπάν και τη στρατολόγηση μαχητών στις γραμμές τους.
Το ξερίζωμα των φυτειών της παπαρούνας καταστρέφει το βιοτικό επίπεδο, προκαλώντας ακόμη περισσότερη φτώχεια, και έχει αποδειχθεί εντελώς αναποτελεσματικό. Μόνο την περασμένη χρονιά, η καλλιέργεια αυξήθηκε κατά 60% παρά τη μεγάλης έκτασης εκστρατεία ξεριζώματος. Η εκστρατεία ξεριζώματος αυτή τη χρονιά έχει ήδη αρχίσει και προβλέπεται να είναι ακόμη μεγαλύτερη από πέρυσι. Το γεγονός αυτό έχει ήδη προκαλέσει νέες συγκρούσεις, μια πρώτη γεύση του μακελειού που αναμένεται να ακολουθήσει καθώς θα προχωρεί η εκστρατεία ξεριζώματος.Υποστηρίζοντας την καταστρεπτική και αντιπαραγωγική αυτή πολιτική, η Βρετανία γίνεται συνένοχη σε μια πολιτική που υπονομεύει τις στρατιωτικές της δυνάμεις.
Το Senlis Council προτείνει να εφαρμοστεί ένα σύστημα ελεγχόμενης καλλιέργειας παπαρούνας, που μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωση πολλών αγροτικών κοινοτήτων και ταυτόχρονα τις απαιτούμενες ποσότητες οπίου για την παραγωγή οπιούχων φαρμάκων. Προτείνει επίσης μια σειρά άλλα μέτρα που θα ανακουφίσουν το λαό, με στόχο να μεταστραφεί το εχθρικό κλίμα για τις δυνάμεις κατοχής.
