H είδηση δόθηκε από τον αμερικάνικο στρατό: συνεχίζεται κανονικά το πρόγραμμα παράδοσης τεθωρακισμένων και οπλισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (SDF). Στην ιστοσελίδα της Φωνής της Αμερικής υπάρχει και το σχετικό προπαγανδιστικό βιντεάκι (https://www.voanews.com/a/3708648.html).
Στο βίντεο βλέπουμε τα οχήματα να κινούνται στους δρόμους της Βόρειας Συρίας, βλέπουμε τον διοικητή των SDF Ταλάλ Σιλό να δηλώνει ότι τα τεθωρακισμένα είναι λίγα, αλλά ελπίζει πως θα αυξηθούν, βλέπουμε μαχητή των SDF να εξαίρει τις επιχειρησιακές τους ικανότητες και άλλον μαχητή να κρεμάει τη σημαία των SDF σε ένα από τα τεθωρακισμένα (φωτογραφία).
Αν προβληματίζεστε τι είναι οι SDF, σας πληροφορούμε ότι είναι συμμαχία των κουρδικών ΥPG με μικρότερες αντικαθεστωτικές ομάδες και ξένους μαχητές. Πρόκειται για στρατιωτικό μέτωπο των Κούρδων της Συρίας (PYD), επικεφαλής του οποίου βρίσκεται ο στρατιωτικός διοικητής των YPG. Εχουμε γράψει και άλλες φορές για τη συνεργασία των Κούρδων της Συρίας με τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, όμως το βίντεο αποδεικνύει ότι αυτή έχει αναβαθμιστεί. Ο Ταλάλ Σιλό, άλλωστε, έχει παραδεχτεί σχετικά πρόσφατα (https://aranews.net/2016/06/sdf-spokesman-says-us-forces-syria-trainers-military-advisors/), ότι αμερικανοί στρατιωτικοί ειδικοί εκπαιδεύουν το στρατό του. «Εχουμε δει αυτούς τους αμερικανούς ειδικούς με εμβλήματα των Δυνάμεων Προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) στις πλάτες τους, κι αυτό αντανακλά το ότι συμπάσχουν με τις YPG, που είναι βασικό μέλος των SDF που μάχονται ενάντια στο ISIS στη βόρεια Συρία», έλεγε.
Οπως καταλαβαίνετε, ο μύθος της λαϊκής επανάστασης, της άμεσης δημοκρατίας και όλων των υπόλοιπων που γράφτηκαν και ακούστηκαν για την περιοχή της Ροτζάβα (συριακό Κουρδιστάν) διαλύθηκε κάτω από τις ερπύστριες των αμερικάνικων τεθωρακισμένων και των διαταγών που οι αμερικάνοι εκπαιδευτές δίνουν στους κούρδους και τις κούρδισσες που εκπαιδεύουν. Προς μεγάλη λύπη του Ερντογάν, που πίστευε ότι αυτό ήταν μια… παρεκτροπή του Ομπάμα, που θα τη σταματούσε ο Τραμπ, όμως είδε το πρόγραμμα τροφοδοσίας των Κούρδων της Συρίας ακόμα και με βαριά όπλα (όπως είναι τα συγκεκριμένα τεθωρακισμένα και οπλισμένα με βαριά πολυβόλα οχήματα) να συνεχίζεται κανονικότατα και επί Τραμπ.
Γιατί, όμως, τόσες αναρχικές και αριστερές αυταπάτες για ένα κίνημα με εθνικά χαρακτηριστικά, που πολιτικά κινούνταν στη βάση του γνωστού μεσανατολίτικου αστικού «πραγματισμού» («ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»); Γιατί άνθρωποι και συλλογικότητες με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό τρέφουν με τόση ευκολία (και τόσο φανατισμό) ελπίδες που δεν είναι και τόσο δύσκολο να διαπιστώσεις ότι είναι φρούδες; Γιατί το αντικαπιταλιστικό κίνημα να έχει ανάγκες από αυταπάτες, ριζωμένες πότε στη Ροτζάβα, πότε στο Ντονέτσκ και πότε στην… Κούβα και στον καστρικό κρατικό καπιταλισμό;
