Υστερα από δύο βδομάδες σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ του κυβερνητικού στρατού, με την υποστήριξη μαχητών της λιβανέζικης Χεσμπολά, και ανταρτών, η στρατηγικής σημασίας πόλη Κουσεΐρ, κοντά στα σύνορα της Συρίας με το Λίβανο, πέρασε υπό τον πλήρη έλεγχο του συριακού στρατού στις 5 Ιουνίου. Οι κυβερνητικές δυνάμεις είχαν καταφέρει να κλείσουν όλες τις εισόδους που οδηγούσαν στην πόλη, σφίγγοντας έτσι την πολιορκία των ανταρτών, οι οποίοι υπό συνεχή βομβαρδισμό και χωρίς ανεφοδιασμό με μαχητές και πολεμοφόδια δεν μπορούσαν να κρατήσουν άλλο τις θέσεις τους στην πόλη. Οσοι δεν σκοτώθηκαν και δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι διέφυγαν από μια έξοδο που άφησε ο κυβερνητικός στρατός βόρεια προς τη λιβανέζικη συνοριακή πόλη Αρσαλ.
Η κατάληψη της Κουσεΐρ θεωρείται ισχυρότατο πλήγμα για την αντιπολίτευση και βαριά ήττα για τους αντάρτες, οι οποίοι είχαν υπό τον έλεγχό τους την πόλη για περισσότερο από ένα χρόνο και τη χρησιμοποιούσαν ως αγωγό για τη μεταφορά μαχητών, όπλων και άλλων εφοδίων από το Λίβανο. Αντίθετα, αποτελεί σημαντική νίκη για το καθεστώς Ασαντ, λόγω της στρατηγικής θέσης της, για ένα επιπλέον λόγο. Γιατί βρίσκεται στο δρόμο που συνδέει τη Δαμασκό με την παράκτια ενδοχώρα προς τη Μεσόγειο, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Αλαουΐτες και όπου βρίσκονται τα δύο μεγάλα λιμάνια της χώρας, η Λατάκια και η Ταρτούς.
Ο επόμενος στόχος του κυβερνητικού στρατού είναι όπως φαίνεται το Χαλέπι, ένα τμήμα του οποίου μαζί με άλλες περιοχές της επαρχίας παραμένουν υπό τον έλεγχο των ανταρτών. Ηδη, ο κυβερνητικός στρατός έχει καταφέρει να ανακτήσει τις τελευταίες βδομάδες τον έλεγχο του αυτοκινητόδρομου που συνδέει το Χαλέπι με το διεθνές αεροδρόμιό του, εκκαθαρίζοντας τους αντάρτες από τα χωριά που βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου.
Επίσης, τους δυο τελευταίους μήνες οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν καταφέρει να απωθήσουν τους αντάρτες από αρκετές περιοχές γύρω από την πρωτεύουσα, με πιο πρόσφατη, στις 4 του Ιούνη, τη Jobar, περιοχή κλειδί στα βορειοανατολικά όρια της Δαμασκού, απ’ όπου οι αντάρτες εδώ και βδομάδες προσπαθούν να εισχωρήσουν στη συριακή πρωτεύουσα, περιορίζοντας έτσι σημαντικά τον κίνδυνο προέλασης των ανταρτών προς τη Δαμασκό. Συν τοις άλλοις, ο κυβερνητικός στρατός φέρεται να έχει θέσει υπό τον έλεγχό του μεγάλο μέρος της επαρχίας Νταράα, προπύργιο της εξέγερσης, νότια της Δαμασκού, όπου οι αντάρτες είχαν κάνει σημαντικές προόδους στην αρχή της χρονιάς.
Η κατάληψη της Κουσεΐρ επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις από διάφορες πλευρές, που βλέπουν το φως τις δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, οι οποίες συνοψίζονται στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς Ασαντ παίρνει το πάνω χέρι στο δίχρονο εμφύλιο πόλεμο.
Ιδού δείγματα από τέτοιες εκτιμήσεις:
«Τους δύο τελευταίους μήνες, ο συριακός στρατός κινείται σταθερά εναντίον των ανταρτών σε κρίσιμα πολεμικά μέτωπα, κάνοντας σημαντικές προόδους κοντά στα σύνορα με το Λίβανο και μειώνοντας σημαντικά την απειλή για τη Δαμασκό» (Associated Press, 4/6/13).
«Με τις λιποταξίες στρατιωτών να έχουν σταματήσει και τη δραστήρια συμμετοχή της Χεσμπολά, το καθεστώς Ασαντ έχει τώρα καθαρά το πάνω χέρι στο δίχρονο εμφύλιο πόλεμο… Στρατιωτικοί αναλυτές και ακτιβιστές στη Συρία επισημαίνουν ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν δείξει ανανεωμένη αποφασιστικότητα από τις αρχές Απρίλη, καθώς κινούνται για την ανακατάληψη περιοχών που είχαν από καιρό πέσει στα χέρια των ανταρτών» (Associated Press, 1/6/13)
Ο αμερικάνος γερουσιαστής John McCain, αντίπαλος του Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2008, ο οποίος επέστρεψε από ένα μυστικό ταξίδι στη Συρία στις 31 του Μάη, δήλωσε, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Face the Nation» του CBS:
«Θυμάστε όλη την κουβέντα που ακούγαμε τα δυο περασμένα χρόνια ότι είναι αναπόφευκτο να πέσει το καθεστώς Ασαντ; Λοιπόν, νομίζω ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη δήλωση σήμερα… Βλέπουμε, δυστυχώς, μια κατάσταση στο πεδίο της μάχης όπου ο Μπασάρ Ασαντ έχει τώρα το πάνω χέρι, και είναι τραγικό ενώ εμείς καθόμαστε και παρακολουθούμε… Η Χεσμπολά έχει τώρα εισβάλει, οι Ιρανοί είναι εκεί, η Ρωσία στέλνει όπλα και όποιος πιστεύει ότι ο Μπασάρ Ασαντ πρόκειται να πάει στη σύνοδο της Γενεύης όταν επικρατεί στο πεδίο της μάχης, είναι απλά γελοίος».
Σημειωτέον ότι ο McCain τάχθηκε εξαρχής υπέρ της αμερικάνικης στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία και τώρα υποστηρίζει την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων.
Το γερμανικό περιοδικό Spiegel σε άρθρο του με τίτλο «Οι σύριοι αντάρτες σε ταραχή: η γερμανική υπηρεσία Πληροφοριών εκτιμά ότι ο Ασαντ κερδίζει έδαφος» αναφέρει ότι η υπηρεσία αυτή έχει αλλάξει ριζικά την εκτίμησή της για το συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και ότι τώρα πιστεύ-ει ότι ο συριακός στρατός είναι πιο σταθερός και ότι είναι ικανός να αναλαμβάνει επιτυχείς επιχειρήσεις εναντίον ομάδων ανταρτών όποτε θέλει. Το ίδιο άρθρο αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο επικεφαλής της υπηρεσίας Πληροφοριών Gerhard Schindler μέχρι το περασμένο καλοκαίρι υποστήριζε ότι το καθεστώς Ασαντ θα καταρρεύσει στις αρχές του 2013, επικαλούμενος την επισφαλή κατάσταση ανεφοδιασμού και το μεγάλο αριθμό λιποταξιών. Ομως, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά από τότε, καθώς ο στρατός του Ασαντ έχει αποκτήσει ξανά επαρκείς γραμμές ανεφοδιασμού για να εξασφαλίζει τις αναγκαίες ποσότητες όπλων, άλλων υλικών και καυσίμων για τα τανκς και τα αεροσκάφη. Η νέα κατάσταση επιτρέπει στο στρατό του Ασαντ να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις των ανταρτών και να ανακαταλαμβάνει θέσεις που είχε χάσει.
Εκτός από τις επιτυχίες στα πολεμικά μέτωπα, η θέση του καθεστώτος Ασαντ ενισχύεται από την κατάσταση που επικρατεί στην αντιπολίτευση. Ο Συριακός Εθνικός Συνασπισμός της αντιπολίτευσης, που συγκροτήθηκε καθ’ υπόδειξη του Λευκού Οίκου στις αρχές της χρονιάς, συνενώνοντας διάφορες αστικές πολιτικές δυνάμεις και εξόριστους στη συντριπτική πλειοψηφία αντικαθεστωτικούς παράγοντες, σπαράσσεται από αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, αντιπαλότητες και συγκρούσεις για τα πόστα και αποδεικνύεται ανεπαρκής για να αποτελέσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πολιτική λύση. Αξίζει να σημειωθεί ότι χρειάστηκε να παραταθεί πέντε μέρες η σύνοδος του Συνασπισμού της αντιπολίτευσης στην Ιστανμπούλ (είχε προγραμματιστεί για τις 23-25 του Μάη) για να καταφέρουν οι αντιμαχόμενες πλευρές, κάτω από την ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Σαουδικής Αραβίας, να καταλήξουν σε κάποιο συμβιβασμό για τη διεύρυνση του 63μελούς ηγετικού Συμβουλίου με 43 νέα μέλη, στην πλειοψηφία από την ομάδα του φιλελεύθερου Michel Kilo, με στόχο να περιοριστεί η κυριαρχία στο σώμα αυτό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι διαμάχες και τα ατέλειωτα παζαρέματα δεν επέτρεψαν να παρθεί απόφαση για την εκλογή νέου προέδρου, μετά την παραίτηση του Μοάζ αλ-Κατίμπ τον περασμένο Μάρτη, ενώ αποφασίστηκε να μη συμμετέχει ο Συνασπισμός στη διεθνή σύνοδο για το συριακό πόλεμο στη Γενεύη, που προωθείται από ΗΠΑ και Ρωσία, επικαλούμενοι τη συνέχιση της σφαγής και την ανάμιξη της Χεσμπολά και του Ιράν και αποκρύβοντας την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη συνοχής και η αδυναμία τους να καταλήξουν σε συμφωνία που να μπορούν να την παρουσιάσουν ως βάση διαπραγμάτευσης.
Η «σύγχυση» που επικρατεί στο Συνασπισμό αναγκάζει τις ΗΠΑ, σύμφωνα με την αμερικάνικη εφημερίδα «McClatchy» (31/5/13), να κρατούν 63 εκατομμύρια δολάρια που είχαν υποσχεθεί στο Συνασπισμό, γιατί έχουν απογοητευτεί και αναζητούν πιο αξιόπιστους συνεργάτες για να υποστηρίξουν στη Συρία. Παρ’ όλο που η στάση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις δημόσιες δηλώσεις εμπιστοσύνης του Λευκού Οίκου προς το Συνασπισμό, ο οποίος, συν τοις άλλοις, έχει αναγνωριστεί από τις ΗΠΑ και πολλούς δυτικούς και άραβες συμμάχους ως ο νόμιμος εκπρόσωπος του συριακού λαού.
Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν τους εκπροσώπους της Ρωσίας και των ΗΠΑ που συναντήθηκαν στη Γενεύη με τον εκπρόσωπο του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου Λακτάρ Μπραχίμι στις 5 Ιούνη να ανακοινώσουν ότι δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί η διεθνής σύνοδος για τη Συρία μέσα στον Ιούνιο και ότι πιθανόν να συγκληθεί τον Ιούλιο, γιατί «οι συριακές πλευρές δεν είναι έτοιμες και η αντιπολίτευση έχει πολλή δουλειά μπροστά της για να ετοιμαστεί για τη σύνοδο». Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι βέβαιο. Τα αντίπαλα στρατόπεδα κερδίζουν χρόνο. Ο συσχετισμός δυνάμεων που θα διαμορφωθεί στο χρόνο αυτό θα καθορίσει και τους όρους των όποιων διαπραγματεύσεων.
Κλείνοντας, θέλουμε να υ-πενθυμίσουμε ότι η λαϊκή εξέγερση στη Συρία έχει εξελιχθεί σε έναν εμφύλιο πόλεμο με χαρακτηριστικά ενδοθρησκευτικού πολέμου, που δεν έχει καμιά σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα του συριακού λαού, που υποδαυλίζεται και πατρονάρεται από ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και περιφερειακές χώρες. Συνεπώς, πρόκειται για πόλεμο άδικο και από τις δύο πλευρές.
Θέλουμε επίσης να επισημάνουμε τον αντιδραστικό ρόλο της Χεσμπολά, που υποστηρίζει ένα αιματοβαμμένο αυταρχικό καθεστώς, προκειμένου να υπερασπίσει τα συμφέροντά της ως αστική πολιτική δύναμη που συμμετέχει αυτή τη στιγμή στη διαχείριση της εξουσίας στο Λίβανο. Αυτό δείχνει το στενό ορίζοντα που έχουν τέτοιου είδους αστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και το γεγονός ότι έχει πολεμήσει και μάλιστα με επιτυχία το σιωνιστικό ισραηλινό καθεστώς δεν της δίνει συγχωροχάρτι.
