Επισφραγίστηκε τελικά η νίκη του νοσταλγού της χούντας, στο δεύτερο γύρο των βραζιλιάνικων προεδρικών εκλογών, που έγινε την περασμένη Κυριακή. Ο 63χρονος Ζαΐρ Μπολσονάρου κέρδισε με 55.1% των ψήφων τον «αριστερό» αντίπαλό του, Φερνάντο Χαντάντ που έμεινε δέκα ποσοστιαίες μονάδες πίσω, αν και εξακολούθησε να κρατά ορισμένα προπύργια (όπως η Μπαΐα, μεγάλο βιομηχανικό κέντρο της χώρας, στην οποία ο Χαντάντ απέσπασε το 73% των ψήφων έναντι 27% του Μπολσονάρου). Ετσι, από την 1η Γενάρη του επόμενου χρόνου, ο «βραζιλιάνος Τραμπ» θα ανέβει στον προεδρικό θώκο.
Η αυξημένη αποχή και τα λευκά-άκυρα που έφτασαν συνολικά κοντά στο 30% έπαιξαν το ρόλο τους στην εκλογή Μπολσονάρου (αφού αυτοί που απείχαν ήταν οι απογοητευμένοι ψηφορόροι από την «αριστερή» πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας), όμως δεν αρκούν για να εξηγήσουν το πώς ένας μισογύνης, ρατσιστής, ομοφοβικός, νοσταλγός της χούντας που έκατσε στο σβέρκο του βραζιλιάνικου λαού επί μία εισοσαετία (1964-1985) και υποστηρικτής των βασανιστηρίων, τον οποίο ορισμένα ΜΜΕ έφτασαν να αποκαλέσουν Φρανκενστάιν της Βραζιλίας, κατόρθωσε να αποσπάσει κοντά στις 58 εκατομμύρια ψήφους!
Ο κάλπικος «αντισυστημισμός» του Μπολσονάρου, σε συνδυασμό με τη βαθιά απογοήτευση του λαού από τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις Λούλα και Ρούσεφ ήταν -όπως είχαμε σημειώσει σε προηγούμενο φύλλο (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/979/Διεθνή/31572.Η-σοσιαλδημοκρατία-υπεύθυνη-για-την-άνοδο-του)- τα βασικότερα αίτια για την άνοδο του φασισμού στη Βραζιλία.
Για μια ακόμα φορά στην Ιστορία, η σοσιαλδημοκρατία δίνει τη σκυτάλη στο φασισμό, καθώς από τη μια αποκαλύπτεται η απάτη του «εξευγενισμού» του καπιταλισμού μέσω των μεταρρυθμίσεων, ενώ από την άλλη η σοσιαλδημοκρατία εμφανίζεται ανίκανη να προασπίσει τα στοιχειώδη συμφέροντα των λαϊκών μαζών που την ψήφισαν. Ετσι, έρχεται ο φασισμός αποφασισμένος να δώσει «λύσεις», χρεώνοντας στους πιο αδύναμους (μετανάστες, φτωχούς μικροπαραβάτες κτλ.) όλα τα δεινά που το σύστημα επιβάλλει στους καταπιεσμένους.
Ομως η «δημοκρατία» δεν κινδυνεύει! Ο Μπολσονάρου δέχτηκε τα συγχαρητήρια όλων των ιμπεριαλιστών ηγετών, ακόμα και του «αριστερού» Μαδούρο (από τη γειτονική Βενεζουέλα). Οι μόνοι που ίσως ενοχλήθηκαν περισσότερο ήταν οι Κινέζοι που φοβούνται ότι θα χάσουν ερείσματα στη χώρα προς όφελος των Αμερικάνων.
Ως γνήσιος φασίστας που δε διστάζει να πει το οποιοδήποτε ψέμα, ο Μπολσονάρου έσπευσε να «δεσμευτεί» ότι θα σεβαστεί το σύνταγμα και τη δημοκρατία. Για την ακρίβεια, δεν είναι εντελώς ψεύτης, αφού γνωρίζει ότι ο σημερινός φασισμός μπορεί κάλλιστα να εφαρμοστεί με το προκάλυμμα της «δημοκρατίας» (βλ. Ουγγαρία και Ιταλία). Το κύριο είναι να είμαστε μακριά από σοσιαλισμούς και κομμουνισμούς! Γι’ αυτό και τα χρηματιστήρια ανέβηκαν μόλις έμαθαν το… χαρμόσυνο νέο.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο ο Μπολσονάρου θα καταφέρει να «αλλάξει τη μοίρα της χώρας», όπως ευαγγελίζεται. Σε ορισμένα ζητήματα ενδεχομένως να δράσει όπως ο Τραμπ. Δηλαδή, να προσαρμοστεί στη «δημοκρατική» διαχείριση του καπιταλισμού και να ξεχάσει ορισμένες από τις πιο ακραίες «δεσμεύσεις» του. Οπως για παράδειγμα την απόσυρση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, που έλεγε ότι δε θα την εφαρμόσει.
Το σίγουρο είναι ότι ο λαός της Βραζιλίας θα έρθει αντιμέτωπος με σκληρότερη καταστολή, όταν αποφασίσει να εξεγερθεί (όπως έκανε το Μάη του 2017). Μια καταστολή με «δημοκρατική νομιμότητα», που θα «νομιμοποιείται» από το μεγάλο ποσοστό του Μπολσονάρου στις εκλογές.
Το ότι ο βραζιλιάνικος λαός θα εξεγερθεί πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο, βάσει της οικονομικής κρίσης που δεν πρόκειται να σταματήσει για χάρη ενός δημαγωγού πρώην στρατιωτικού, αλλά και της αντιδραστικής πολιτικής που θα εφαρμόσει ο νεοφασίστας πρόεδρος της Βραζιλίας: αντιασφαλιστική ανατροπή και ιδιωτικοποιήσεις σε πρώτη φάση. Μπορεί σήμερα οι διαδηλώσεις κατά της νίκης Μπολσονάρου, στο Σάο Πάουλο, το Ρίο Ντε Τζανέιρο και άλλες πόλεις, να μην προκάλεσαν πολιτικό σεισμό και οι πανηγυρισμοί των υποστηρικτών του να τις επισκίασαν, όμως η Ιστορία δείχνει ότι όταν το στομάχι βογκάει, κανένας φασίστας λαϊκιστής δεν το γεμίζει.
