Με τους ευνοϊκότερους όρους για τον ίδιο και την κάστα του, για τα γειτονικά δεσποτικά καθεστώτα και τους αμερικάνους πάτρωνές τους αποχωρεί τελικά από την εξουσία ο δικτάτορας της Υεμένης Αλί Σάλεχ μετά την υπογραφή από μέρους του της συμφωνίας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου στις 23 Νοεμβρίου στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
Η συμφωνία αυτή προβλέπει πλήρη ασυλία για τον ίδιο, τους στενούς συγγενείς του και συνεργάτες του για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά την 33χρονη θητεία του και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της 10μηνης λαϊκής εξέγερσης. Τη μεταβίβαση της εξουσίας στον αντιπρόεδρο και στενό συνεργάτη του στρατηγό Μανσούρ Χάντι, ενώ ο Αλί Σάλεχ θα διατηρήσει τον τίτλο του προέδρου μέχρι τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», την παράδοση της εξουσίας από το Σάλεχ μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου και την πραγματοποίηση προεδρικών εκλογών σε 60 μέρες, στις οποίες, σε συμφωνία με την αστική αντιπολίτευση, μοναδικός υποψήφιος θα είναι ο αντιπρόεδρος Μανσούρ Χάντι. Ο γιος του δικτάτορα Αχμέντ παραμένει διοικητής της πανίσχυρης Ρεπουμπλικανικής Φρουράς και ο ανηψιός του των Κεντρικών Δυνάμεων Ασφάλειας.
Στις 7 Δεκεμβρίου ο Χάντι ανακοίνωσε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» για μια μεταβατική περίοδο 2 χρόνων, η οποία θα έχει την ευθύνη και για τη σύνταξη του νέου συντάγματος. Η κυβέρνηση αυτή αποτελείται από 35 υπουργούς, οι μισοί από την αντιπολίτευση και οι άλλοι μισοί από το κυβερνών κόμμα του Σάλεχ, από τους οποίους οι 9 ήταν υπουργοί της απερχόμενης κυβέρνησης. Με άλλα λόγια, ο νυν αντιπρόεδρος και προσεχώς πρόεδρος, που συγκεντρώνει την περισσότερη εξουσία, και οι μισοί υπουργοί είναι άνθρωποι του Σάλεχ, «σάρξ εκ της σαρκός» του καθεστώτος, και οι εκπρόσωποι της εξωνημένης αντιπολίτευσης είναι το «φύλο συκής», δηλαδή το ματωβαμένο καθεστώς παραμένει ουσιαστικά άθικτο.
Στις δεδομένες συνθήκες, η συμφωνία αυτή ικανοποιεί σε σημαντικό βαθμό τη σαουδαραβική μοναρχία, για την οποία αποτελεί σοβαρή απειλή η συνέχιση της αναταραχής και του χάους στο μαλακό της υπογάστριο, για τα υπόλοιπα δεσποτικά καθεστώτα του Κόλπου, που θεωρούν επίσης απειλή μια σαφή νικηφόρα έκβαση της λαϊκής εξέγερσης στην Υεμένη καθώς και για τους αμερικάνους πάτρωνές τους, που θέλουν ασφαλείς τους θαλάσσιους δρόμους μεταφοράς του πετρελαίου.
Ομως η συμφωνία αυτή δεν ικανοποιεί καθόλου τη μεγάλη μάζα των διαδηλωτών και τη νεολαία που ξεκίνησε την εξέγερση τον περασμένο Φλεβάρη. Αυτοί απορρίπτουν τη συμφωνία, καταγγέλουν τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης που την αποδέχτηκαν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση και συνεχίζουν να διαδηλώνουν απαιτώντας την τιμωρία του Σάλεχ και των στενών συνεργατών του, καθώς και ουσιαστικές πολιτικές αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Με τα αιτήματα αυτά κατέβηκαν εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους της πρωτεύουσας Σανάα και άλλων πόλεων της Υεμένης την περασμένη Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου.
Εκτός από το λαϊκό κίνημα, σοβαροί αποσταθεροποιητικοί παράγοντες για τις απόλυτα ελεγχόμενες πολιτικές εξελίξεις που επιχειρούν να δρομολογήσουν το καθεστώς και οι πάτρωνές του είναι η σιιτική εξέγερση στο βορρά, το αποσχιστικό κίνημα στη νότια Υεμένη και το ριζοσπαστικό ισλαμικό κίνημα, που έχει ενισχυθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια της λαϊκής εξέγερσης και έχει καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό του περιοχές της επαρχίας Αμπιάν, έχοντας δώσει σκληρές μάχες με τον κυβερνητικό στρατό. Συνεπώς τίποτα δεν έχει τελειώσει και η κατάσταση θα παραμείνει εξαιρετικά ρευστή για απροσδιόριστο χρόνο. Το τραγικό και στην περίπτωση της Υεμένης είναι ότι η έλλειψη οργανωμένης πολιτικής δύναμης ικανής να υπερασπίσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των φτωχολαϊκών στρωμάτων άφησε ελεύθερο το πεδίο στις δυνάμεις της αστικής αντιπολίτευσης να πατήσουν στο αίμα των εκατοντάδων νεκρών και χιλιάδων τραυματιών αγωνιστών της εξέγερσης για να ανέβουν στο τρένο της εξουσίας.
