Η σθεναρή αντίσταση των μαχητών της Χεζμπολά και η συνεχιζόμενη ρίψη ρουκετών στο βόρειο Ισραήλ έχουν επιφέρει όχι μόνο ένα σοβαρό πλήγμα στο γόητρο του «περιφερειακού μπάτσου» της Μέσης Ανατολής, αλλά αποτελούν ενδείξεις ενός πολέμου που οι Σιωνιστές δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αντέξουν για πάρα πολύ ακόμα. Δεκατρείς μέρες μετά το ξεκίνημα των βομβαρδισμών και έξι μέρες μετά το ξεκίνημα των χερσαίων επιχειρήσεων, άρχισαν οι πρώτες γκρίνιες μέσα στο ίδιο τους το στρατόπεδο.
Χαρακτηριστικά απ’ αυτή την άποψη είναι τα λεγόμενα ενός αρθρογράφου της Χααρέτζ (μιας απ’ τις μεγαλύτερες ισραηλινές εφημερίδες), που παραδέχεται ευθέως την αδυναμία του ισραηλινού στρατού να επικρατήσει σ’ ένα πόλεμο «των πολλών εναντίον των λίγων». Του Ισραήλ δηλαδή, που τώρα ανήκει στους «πολλούς», σε αντίθεση με τους παλαιότερους πολέμους, που το Ισραήλ νικούσε αν και ανήκε στους «λίγους» (το ότι ο ισραηλινός στρατός, είτε ανήκε στους «λίγους» είτε στους «πολλούς», είχε πάντα συντριπτική στρατιωτική υπεροπλία, έχοντας την αμέριστη υλική στήριξη της «υπερδύναμης», ουδέποτε απασχόλησε τον «σοβαρό» αρθογράφο). Ας είναι όμως. Δεν περιμέναμε τίποτα περισσότερο απ’ τα παπαγαλάκια των Σιωνιστών. Αξίζει όμως που παραδέχονται την αδυναμία τους:
«Δύο βδομάδες από τότε που το Ισραήλ ανέλαβε δράση για να νικήσει τη Χεζμπολά, τα στρατιωτικά του κατορθώματα είναι σε σημαντικό βαθμό περιορισμένα. Μια χώρα που αντιμετώπισε έως και επτά αραβικά έθνη σε ένα πόλεμο Ανεξαρτησίας, ένα πόλεμο “των λίγων εναντίον των πολλών”, με ένα στρατό που εκμηδένισε τις εισβάλλουσες δυνάμεις τριών αραβικών εθνών σε διάστημα έξι ημερών, αντιμετωπίζει τώρα μια ντροπιαστική αντιστροφή των ρόλων: ένα πόλεμο “των πολλών εναντίον των λίγων”, στον οποίο το Ισραήλ βρίσκεται στον πάτο» (Χααρέτζ, 25/7/2006).
Ο αρθρογράφος δεν ανήκει σ’ αυτούς που ζητούν ειρήνη. Δε διστάζει να υπερασπίσει με πάθος στο εμετικό του λιβελογράφημα ότι η Χεζμπολά θα πρέπει να εξοντωθεί με κάθε τρόπο (ακόμα και με πόλεμο χαρακωμάτων, «φυλάκιο-φυλάκιο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει) κι ότι το Ισραήλ θα πρέπει «να κάνει ό,τι είναι δυνατό για να νικήσει»: από αεροπορικούς βομβαρδισμούς μέχρι χερσαίες επιχειρήσεις, ώστε να ηττηθεί η Χεζμπολά και να μπει στην περιοχή διεθνής στρατιωτική δύναμη, που μαζί με το λιβανέζικο στρατό θα επιβάλει την εφαρμογή του ψηφίσματος 1559 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δηλαδή θα επιβάλει τον αφοπλισμό των μαχητών της οργάνωσης. Ο αρθρογράφος, όμως, εκπλήσσεται με τα γεγονότα που συμβαίνουν:
«Ποιος θα πίστευε ότι μια αντάρτικη οργάνωση με μερικές εκατοντάδες μόνιμους μαχητές, κάτι σαν μιάμιση μεραρχία, θα μπορούσε να παραλύσει μισή χώρα, εκτοξεύοντας εκατοντάδες πυραύλους κάθε μέρα; Ενα σύνολο 2200 πυραύλων έπεσε από την Κυριακή το πρωί, λέει ο υπουργός Αμύνης. Ποιος θα πίστευε ότι πόλεις όπως η Σαφέντ, η Ακρ, η Ναχαρίγια, η Τιβεριάδα και ειδικά η Χάιφα, η πρωτεύουσα του βορρά, θα ξυπνούσαν κάθε μέρα από τον ήχο των σειρήνων και των θανατηφόρων ρουκετών, που θα μετέτρεπαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους σε πρόσφυγες και θα σταματούσαν τη ζωή σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας; Κι αυτό πριν ακόμα η Χεζμπολά επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς κατά του Τελ Αβίβ. Ποιος θα πίστευε ότι οι ισραηλινές Ενοπλες Δυνάμεις, ο στρατός που είναι προετοιμασμένος για μεγάλης κλίμακας πολέμους, που το Ιράν φοβάται ότι θα του επιτεθεί στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, που μπορεί να ρίχνει 23 τόνους βομβών μέσα σε ένα μόνο βράδυ, είναι ανίκανος να σταματήσει τις εκτοξεύσεις ρουκετών από τη Χεζμπολά; Πώς είναι δυνατόν, μόλις ο ισραηλινός στρατός ανακοινώνει ότι η τηλεόραση της Χεζμπολά βομβαρδίστηκε, ο Χασάν Νασράλα, να εμφανίζεται χαίροντας άκρας υγείας και να συνεχίζει τις σαρκαστικές προσβολές του εναντίον μας;».
Και ξεσπαθώνει, συμπληρώνοντας: «Σιγά-σιγά, ωστόσο, μια ανησυχητική εικόνα έχει αρχίσει να εμφανίζεται: αντί για ένα στρατό που είναι μικρός και έξυπνος, βλέπουμε εικόνες ενός στρατού που είναι μεγάλος, πλούσιος και χαζός»! Ενώ δε διστάζει να ρίξει τα φαρμακερά του βέλη στον υπουργό Πολέμου Αμίρ Πέρετζ, που «κάθε μέρα ξυπνάει με την αγωνία τι θα φορέσει, τη μπλε φόρμα ή τα χακί» (υποτιμητική μπηχτή για το παρελθόν του νυν υπουργού Πολέμου, που έχει διατελέσει πρόεδρος της ισραηλινής συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας), και να υποστηρίξει ότι έχει δίκιο ο πρώην ταξίαρχος του ισραηλινού στρατού Ράφι Νόι (διετέλεσε αρχηγός της βόρειας στρατιάς κατά την περίοδο 1991-1995, όταν ο ισραηλινός στρατός πολεμούσε στο Νότιο Λίβανο), «όταν ισχυρίζεται ότι η Χεζμπολά, με τα κρυμμένα οπλοστάσιά της, εξακολουθεί να έχει το πάνω χέρι, ενώ ο ισχυρός ισραηλινός στρατός έχει πολύ ακόμα δρόμο για να την εξαρθρώσει».
Μπορεί οι Σιωνιστές να καταλάβουν ορισμένες πόλεις, ακόμα και τα «προπύργια» της Χεζμπολά. Αυτό όμως που τους ανησυχεί είναι ότι τον τελικό τους στόχο, τη συντριβή της Αντίστασης, δε θα μπορέσουν να τον πετύχουν. Γιατί η Χεζμπολά δεν είναι «οι λίγοι τρομοκράτες», αλλά έχει πίσω της ένα ολόκληρο λαό που είναι έτοιμος να θυσιαστεί για να ποτίσει το δέντρο της λευτεριάς. Κι αυτό δημιουργεί ένα πανικό που καμία στρατιωτική υπεροπλία δε μπορεί να σταματήσει.
