Ο Μακρόν αντιμέτωπος με απεργιακό κύμα

Με απεργιακή παλίρροια γάλλων σιδηροδρομικών, δημοσίων υπαλλήλων και φοιτητών βρίσκεται αντιμέτωπος ο Μακρόν, ενώ σαν άλλη Μάργκαρετ Θάτσερ διακηρύσσει ότι είναι αποφασισμένος να νομοθετήσει σειρά αντεργατικών μέτρων για το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα χωρίς να υποκύψει στις πιέσεις.
 
Μπροστάρηδες στον αγώνα των εργαζόμενων στο δημόσιο είναι οι εργάτες στους γαλλικούς σιδηροδρόμους, που πλήττονται ιδιαίτερα από τα προς ψήφιση μέτρα, αφού η ενδεχόμενη εφαρμογή τους αποψιλώνει τη μονιμότητα στον εργασιακό κλάδο και το δικαίωμα στην πρόωρη σύνταξη, ενώ μειώνει και το συνταξιοδοτικό εφάπαξ τους. Παράλληλα, τα νέα μέτρα προωθούν τη σύμπραξη κράτους και καπιταλιστών στη λειτουργία και εκμετάλλευση των σιδηροδρόμων, κάτι που αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για πλήρη ιδιωτικοποίησή τους μελλοντικά, ενώ τα εργασιακά δικαιώματα εργατών που θα προσληφθούν από την εφαρμογή των μέτρων και μετά θα περικοπούν δραστικά, χωρίζοντας τους εργάτες σε παλιούς και νέους.
 
Τα συνδικάτα του κλάδου προειδοποιούν τον Μακρόν ότι αν δεν αποσύρει τα αντεργατικά μέτρα, οι κυλιόμενες 48ωρες απεργίες κάθε πέντε μέρες θα συνεχιστούν τουλάχιστον μέχρι τις 28 Ιούνη, προκαλώντας τεράστια προβλήματα στο δίκτυο που μεταφέρει καθημερινά περισσότερους από 4,5 εκατομμύρια επιβάτες.
 
Τις μέρες της απεργίας, τα εσωτερικά δρομολόγια περιορίζονται στο μισό, ενώ ένα στα τέσσερα δρομολόγια εξωτερικού δεν πραγματοποιείται. Παράλληλα, απεργοί εργάτες έχουν μπλοκάρει το τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου από τη Γαλλία προς τις γειτονικές χώρες με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολύωρες καθυστερήσεις στην εκτέλεση των δρομολογίων εξωτερικού. Ταυτόχρονα, καλούν σε πανεθνική απεργία την Πέμπτη 19 Απρίλη τους εργαζόμενους που πλήττονται από τα μέτρα Μακρόν και τα πανεπιστήμια. Στην τελευταία πανεθνική απεργία, στις 22 Μάρτη οι διαδηλωτές σε όλη την Γαλλία είχαν ξεπεράσει τους 300.000, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας. Ο πραγματικός αριθμός ήταν πολύ μεγαλύτερος.
 
Στις 23 Μάρτη, ομάδα αριστερών διανοούμενων (ανάμεσά τους οι κινηματογραφιστές Ρομπέρ Γκεντιγκιάν και Κριστόφ Ονορέ) ξεκίνησε διαδικτυακό έρανο για τη συγκρότηση απεργιακού ταμείου, που μέχρι τις 9 Απρίλη είχε συγκεντρώσει περισσότερο από μισό εκατομμύριο ευρώ, δείχνοντας ότι υπάρχει κίνημα αλληλεγγύης που στηρίζει έμπρακτα την απεργία.
 
Την Τρίτη 17 Απρίλη, η συντριπτική πλειοψηφία του κατώτερου κοινοβουλίου ψήφισε υπέρ των μέτρων, φουσκώνοντας τα πανιά του Μακρόν που ετοιμάζεται να γιορτάσει την επέτειο του ενός χρόνου της προεδρίας του στις 14 Μάη, ενώ οι μεγάλες απεργίες του χαλάνε την φιέστα προκαλώντας του πονοκέφαλο.
 
Στον χορό των κινητοποιήσεων έχουν μπει από τον Φλεβάρη και οι φοιτητές αντιδρώντας σε νέο νόμο που έχει ως στόχο να περιορίσει την ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας τη δυνατότητα στην πανεπιστημιακή αρχή να εξατομικεύσει την πρόσβαση στο ίδρυμα ορίζοντας συγκεκριμένα κριτήρια και περιορίζοντας την καθολική ελεύθερη πρόσβαση σε όποιον ολοκληρώνει επιτυχώς το Λύκειο, κάτι που ίσχυε χωρίς όρους μέχρι την ψήφιση αυτού του νόμου. Δεκάδες είναι τα πανεπιστήμια που τελούν υπό κατάληψη από τους φοιτητές, ενώ στην πρώτη γραμμή βρίσκεται το πανεπιστήμιο της Ναντέρ, τόπος γέννησης του γαλλικού Μάη.
 
Στη Ναντέρ έγινε εισβολή των ΜΑΤ στις 9 Απρίλη, την ώρα που οι φοιτητές πραγματοποιούσαν γενική συνέλευση. Οι ΜΑΤάδες έριξαν άγριο ξύλο, ενώ προχώρησαν και σε επτά συλλήψεις. Οι φοιτητές ανασυγκροτήθηκαν και πραγματοποίησαν διαδήλωση έξω από το αστυνομικό τμήμα. Εισβολή των ΜΑΤ, με σκοπό να σπάσουν την κατάληψη, έγινε και στο ιστορικό κτίριο της Σορβόννης, ενώ κάποιες μέρες προτύτερα στο πανεπιστήμιο του Μονπελιέ είχαν εισβάλει μπράβοι με κουκούλες και ρόπαλα προκειμένου να σπάσουν την κατάληψη.
 
Το κύμα αντίδρασης ενάντια στα μέτρα Μακρόν δε λέει να κοπάσει, ενώ απεργίες και διαδηλώσεις κάνουν συχνά οι εργάτες στην ενέργεια και στην καθαριότητα. Πρόσφατα, ο υπουργός Οικονομικών Μπρινό Λε Μερ παραδέχτηκε ότι οι συνεχιζόμενες απεργίες έχουν προκαλέσει πλήγμα δισεκατομμυρίων στον γαλλικό καπιταλισμό, ιδιαίτερα στον κλάδο των μεταφορών και του τουρισμού.
 
Στις απεργιακές κινητοποιήσεις έρχεται να προστεθεί και η απεργία των εργαζομένων της Air France, που ξεκίνησε την Τρίτη 17 Απρίλη. Διεκδικούν αυξήσεις 6% στον μισθούς τους που έχουν παγώσει από το 2011. Την πρώτη μέρα της απεργίας περισσότερο από το 30% των πτήσεων ακυρώθηκε, ενώ το οικονομικό πλήγμα που θα δεχτεί η εταιρία εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 220 εκατ. ευρώ. Μια μέρα πριν την έναρξη της απεργίας, η διοίκηση πρότεινε στο σωματείο των εργαζομένων αύξηση 2% φέτος και 3% στα επόμενα τρία χρόνια, αλλά το σωματείο την απέρριψε χωρίς δεύτερη σκέψη χαρακτηρίζοντάς την γελοία και αναξιοπρεπή και συνεχίζει την απεργία.
 
Ο «φέρελπις» Μακρόν, ο ευρωπαίος Τραμπ όπως κοντεύει να χαρακτηριστεί, τα έχει βρει σκούρα με τις εργατικές κινητοποιήσεις. Το πολιτικό του ίματζ να έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα πριν καν συμπληρώσει ένα χρόνο στην προεδρία. Στο εξωτερικό βομβαρδίζει στη Συρία και στο εσωτερικό «βομβαρδίζει» εργάτες και φοιτητές. Ο γαλλικός καπιταλισμός απαιτεί πετσόκομμα εργατικών δικαιωμάτων και πολιτικές λιτότητας, προκειμένου να ανταγωνιστεί τον γερμανικό που έχει εφαρμόσει παρόμοια μέτρα, ακόμα πιο βάρβαρα, εδώ και δεκαετίες. Ο Μακρόν είναι απλά ένα όργανο επιβολής αυτής της πολιτικής, ακολουθώντας το δρόμο των προκατόχων του, κάτι που τον καθιστά αναλώσιμο έτσι κι αλλιώς.