Μην μας πείτε ότι πρόκειται για τη φυλλάδα του Κουρή, κάνοντας τη γνωστή απαξιωτική χειρονομία. Η φυλλάδα του Κουρή δεν είναι παρά μια ντουντούκα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η οποία «εκλαϊκεύει» την κυβερνητική γραμμή σε ένα ορισμένο ακροατήριο. Οταν η φυλλάδα του Κουρή γράφει, στο πρωτοσέλιδό της την περασμένη Τρίτη «Ο εκλεκτός του Τσίπρα πρόεδρος του Eurogroup – Αντικαταστάτης του Νταϊσελμπλούμ ο σοσιαλιστής πορτογάλος υπουργός Οικονομικών Μάριο Σεντένο», δεν κάνει τίποτ' άλλο από το να «μεταφράζει» στη γνωστή γλώσσα του «αυριανισμού» την επίσημη κυβερνητική γραμμή. Και από το μέγαρο Μαξίμου και από την οδό Νίκης, Τσίπρας και Τσακαλώτος φρόντισαν να διαρρεύσουν τη χαρά τους για την εκλογή του Σεντένο, λέγοντας διάφορες παρλαπίπες, περί «σοσιαλιστή», «εκπροσώπου του Νότου» κτλ.
Ας ξεκαθαρίσουμε καταρχάς με τις παρλαπίπες. Οχι πως θα είχε καμιά σημασία, αλλά ο Σεντένο δεν είναι καν σοσιαλδημοκράτης. Στην Πορτογαλία είναι γνωστός σαν κεντρώος-φιλελεύθερος. Αλλωστε, πριν μεταπηδήσει στην πολιτική, ο απόφοιτος του Χάρβαρντ (τυχαίο;) υπήρξε μεγαλοστέλεχος της Τράπεζας της Πορτογαλίας. Κάτι σαν «ο Πορτογάλος Παπαδήμος ή Στουρνάρας» σαν να λέμε. Στην πολιτική μπήκε το 2015 με καθήκον να συνεχίσει τη σκληρή πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας και κινεζοποίησης, καθώς ήταν δηλωμένος οπαδός της «περισσότερης ευελιξίας στην αγορά εργασίας».
Μπορεί οι σοσιαλδημοκράτες να πανηγύρισαν για την εκλογή του Σεντένο (ξεπέρασαν ακόμα και τον Κουρή, κάνοντας λόγο για… τέλος των πολιτικών της λιτότητας στην Ευρωζώνη), όμως αντιλαμβάνεται κανείς την ανάγκη τους για κάποια «νίκη», μετά τα απανωτά στραπάτσα που δέχονται σε κάθε εκλογική διαδικασία στην Ευρωλάνδη. Και βέβαια, δε θα πουν ποτέ ότι το πόστο αυτό θα το έπαιρνε ένας σοσιαλδημοκράτης (σοσιαλδημοκράτης είναι και ο Ντεϊσελμπλούμ), στο πλαίσιο της μοιρασιάς που έχουν κάνει στους λεγόμενους ευρωπαϊκούς θεσμούς (ο Γιούνκερ, ο Τουσκ και ο Ταγιάνι είναι από τον συντηρητικό χώρο).
Εν πάση περιπτώσει, όποιος παρακολουθεί συστηματικά τα τεκταινόμενα στους διαδρόμους των Βρυξελλών δεν μπορεί παρά να θυμηθεί ότι το χρίσμα στον Σεντένο το έδωσε προ καιρού ο ίδιος ο Σόιμπλε, όταν του προσέδωσε το προσωνύμιο «Ρονάλντο του Eurogroup» (αναφερόμανος στον συμπατριώτη του Σεντένο, fake Ρονάλντο, τον Κριστιάνο, όχι στον original, το «φαινόμενο»). Και ένθερμος υποστηρικτής της υποψηφιότητας Σεντένο ήταν ο γερμανός υπηρεσιακός υπουργός Οικονομικών, Πέτερ Αλτμάιερ, εκ των στενότερων συνεργατών της Μέρκελ και θεωρούμενος ως «γεράκι» του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Οι Γερμανοί ενδεχομένως να υποστήριζαν για διάδοχο του Ντεϊσελμπλούμ τον αυστριακό Χανς-Γεργκ Σέλινγκ, όμως αυτός τους απάλλαξε από το δίλημμα, καθώς αυτο-συνταξιοδοτήθηκε πολιτικά, όταν ο νικητής των αυστριακών εκλογών του περασμένου Οκτώβρη, Σεμπάστιαν Κουρτς δήλωσε ότι δε θα τον περιλάβει στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
Ο Σόιμπλε με το αναπηρικό του καροτσάκι δεν ήταν αυτή τη φορά στις Βρυξέλλες, ήταν όμως εκεί το πνεύμα του. Ολα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα είχε σχεδιάσει. Και δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, δεδομένων των συσχετισμών δύναμης που υπάρχουν στον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό της Ευρωζώνης. Προσέξτε με πόσο κυνισμό περιγράφει την εκλογή Σεντένο η γερμανική Χάντελσμπλατ, υπό τον σαρκαστικό και άκρως προσβλητικό τίτλο «Το ποντίκι που δε βρυχάται»:
«Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τα κορυφαία πόστα της ΕΕ πηγαίνουν σε αξιωματούχους από μικρές χώρες, και η ευρέως αναμενόμενη επιλογή του πορτογάλου υπουργού Οικονομικών Μάριο Σεντένο ως επικεφαλής της ομάδας που καθοδηγεί την πολιτική του ευρώ αποτελεί ένα παράδειγμα. Ο πορτογάλος αξιωματούχος διαδέχτηκε τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Ολλανδίας Γερούν Ντεϊσελμπλούμ ως πρόεδρος και εκπρόσωπος Τύπου των 19 υπουργών Οικονομικών στο λεγόμενο Eurogroup. Ο κ. Ντεϊσελμπλούμ ήταν μια κουτσή πάπια από τον Μάρτη, όταν οι εκλογές στην Ολλανδία κατέστησαν σαφές ότι το κόμμα του δε θα συμμετείχε σ' έναν νέο συνασπισμό. Ομως οι Ολλανδοί έφτασαν σε σχηματισμό νέας κυβέρνησης μόλις τον Οκτώβρη, οπότε παρέμεινε ως υπηρεσιακός.
Δεν είχε καμιά σημασία, δεδομένου ότι ο κ. Ντεϊσελμπλούμ δεν έπαιρνε ποτέ τις αποφάσεις για το Eurogroup, και ούτε ο κ. Σεντένο θα τις παίρνει. Εδώ και αρκετά χρόνια, ήταν ο πρώην γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που είχε τον αποφασιστικό λόγο σε ό,τι έπρεπε να αποφασίσουν οι υπουργοί Οικονομικών, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης, για την οποία το Eurogroup ακολούθησε μια σκληρή γραμμή σχετικά με το τι έπρεπε να κάνει η Ελλάδα για να πάρει διασώσεις.
Η Πορτογαλία κατέχει την 14η θέση μεταξύ των οικονομιών της ΕΕ, οπότε ο κ. Σεντένο, όπως ο κ. Ντεϊσελμπλούμ πριν απ' αυτόν, θα κάνει ό,τι λένε οι δυνατοί (σημείωση: δε βρίσκονται στη Λισαβόνα ή στις Βρυξέλλες). Είναι πάρα πολύ σημαντικότερο για το μέλλον του ευρώ και τις πολιτικές του Eurogroup να δούμε ποιος θα γίνει νέος υπουργός Οικονομικών στη Γερμανία, όταν σχηματιστεί τελικά μια νέα κυβέρνηση στο Βερολίνο.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο τυπικός επικεφαλής για πολλές ομάδες της ΕΕ προέρχεται από μια μικρή χώρα – έτσι δε γίνεται προφανές ότι είναι οι μεγάλες χώρες που υπαγορεύουν την πολιτική. Για τον ίδιο λόγο, αυτός ο αξιωματούχος από μικρή χώρα δε θα ασκήσει οποιαδήποτε σοβαρή ανάσχεση σ' αυτούς που υπαγορεύουν. Εάν ο κ. Σόιμπλε έπρεπε να κάνει κάποιους συμβιβασμούς – και δεν έκανε πολλούς- τους έκανε με τους υπουργούς της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.
Ο κ. Ντεϊσελμπλούμ από την πλευρά του έκανε ευσυνείδητα ό, τι του έλεγαν, μολονότι το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα ίσως είχε την τάση να τηρήσει μια πιο ήπια στάση σε σχέση με τους κεντροδεξιούς χριστιανοδημοκράτες του κ. Σόιμπλε. (…)
Οι αξιωματούχοι μικρών χωρών που αναλαμβάνουν αρμοδιότητες της ΕΕ έχουν περισσότερο χρόνο ν' αφιερώσουν σ' αυτή τη δουλειά από εκείνους που διαχειρίζονται μεγαλύτερες οικονομίες. Συχνά μιλούν αρκετές γλώσσες, που είναι χρήσιμες για τη διαπραγμάτευση με συναδέλφους από τόσες διαφορετικές χώρες. Ο κ. Σεντένο, για παράδειγμα, που ολοκλήρωσε σπουδές στο Χάρβαρντ μετά από τις σπουδές του στη Λισαβόνα, μιλά πέντε γλώσσες πέρα από τη μητρική του πορτογαλική. (…)
Στην αίτησή του για το αξίωμα ο κ. Σεντένο ευσυνείδητα σημείωσε τις προτεραιότητες του Eurogroup σαν δική του ατζέντα – επέκταση της τραπεζικής ένωσης, ιδιαίτερα το κοινό σχέδιο εγγύησης των καταθέσεων, ένα “αξιόπιστο“ σύστημα ελέγχου της συμμόρφωσης στους κανόνες του ευρώ, περισσότερο διάλογο με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλες μεταρρυθμίσεις βάσει σαφούς χρονοδιαγράμματος. Δεσμεύτηκε ιδιαίτερα στο “σύμφωνο σταθερότητας“ – τους κανόνες για το χρέος και το έλλειμμα που κυβερνούν το ευρώ.
Αναμφίβολα, όλοι αξιόλογοι στόχοι. Αλλά τελικά, ο κ. Σεντένο απλώς θα προεδρεύει στις συναντήσεις, ενώ θα είναι οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας και της Γαλλίας που θα αποφασίζουν τι θα γίνει στη ζώνη του ευρώ».
Παραθέσαμε σκόπιμα ένα τόσο μακροσκελές απόσπασμα από το άρθρο της γερμανικής οικονομικής φυλλάδας γιατί είναι χαρακτηριστικό για τον ιμπεριαλιστικό κυνισμό που αποπνέει, όχι μόνο ως προς το πώς παίρνονται οι αποφάσεις στην Ευρωένωση, αλλά και για το πώς αντιμετωπίζουν τους αξιωματούχους από τις εξαρτημένες χώρες που διορίζουν σε διάφορα ευρωενωσίτικα πόστα. Τους αντιμετωπίζουν σαν μορφωμένους κλητήρες τους, επιφορτισμένους με μια δουλειά που οι ίδιοι βαριούνται ή δεν έχουν το χρόνο να κάνουν. Προσθέτουν δε και τη διάσταση της εξαπάτησης των ευρωπαϊκών λαών: να δίνουν την εντύπωση της δημοκρατικής λειτουργίας.
Σ' αυτό το τελευταίο πρωταγωνιστούν και πάλι οι συριζαίοι με την εκκωφαντική προπαγάνδα για «πρόεδρο του Νότου» και τα συναφή, μέσω της οποίας προσπαθούν να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό ότι ο Σεντένο (και ο κάθε Σεντένο) θα είναι αυτός που θα καθορίσει τις αποφάσεις του Eurogroup και τη στάση των ιμπεριαλιστών δανειστών έναντι του ελληνικού κράτους. Ολα όσα αναφέραμε παραπάνω (για το χρίσμα που έδωσε ο Σόιμπλε στον Σεντένο κτλ.) επιβεβαιώνουν απλώς μια μεγάλη αλήθεια. Στο παγκόσμιο σύστημα του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού υπάρχουν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και εξαρτημένες χώρες. Στα διαβούλια αυτού του συστήματος οι αποφάσεις παίρνονται όχι από τα πρόσωπα, αλλά με βάση τη δύναμη του κεφαλαίου που η κάθε πλευρά εκπροσωπεί.
