Οι ισπανοί ανθρακωρύχοι συνεχίζουν μαχητικά την απεργία διάρκειας που άρχισαν στις 29 Μάη, απαντώντας στην αδιαλλαξία της κυβέρνησης Ραχόι που αποφάσισε πριν ένα μήνα, αιφνιδιαστικά, να περικόψει το 63% της κρατικής χρηματοδότησης των περίπου 40 ανθρακωρυχείων της χώρας, βάζοντας ουσιαστικά λουκέτο στα ανθρακωρυχεία και στέλνοντας χιλιάδες εργάτες στην ανεργία. Τη στιγμή που το τραπεζικό σύστημα της χώρας χρηματοδοτείται εκ νέου με 100 δισ. από το ισπανικό κράτος, η κυβέρνηση τολμά να κόψει το ένα χιλιοστό αυτού του ποσού (110 εκατ. ευρώ) από το κρατικό πρόγραμμα επενδύσεων για την εξορυκτική βιομηχανία άνθρακα, ενισχύοντας τη στατιστική της ανεργίας, που έχει ήδη εκτιναχτεί στη χώρα (πάνω από 25% συνολικά και πάνω από 50% στους νέους).
Το 2010, με τη συγκατάθεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (που ελεγχόταν από τους σοσιαλιστές) κλείστηκε συμφωνία με την προηγούμενη κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Θαπατέρο για τη συνέχιση της κρατικής επιδότησης των ανθρακωρυχείων μειωμένης κατά περίπου 20% έως το 2018, έτος που προβλεπόταν ραγδαία μείωση των αντίστοιχων κονδυλίων από την ΕΕ. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία προλείαινε από τότε το έδαφος της επόμενης σκληρής επίθεσης ενάντια στους ανθρακωρύχους, καθησυχάζοντας τους εργάτες ότι οι μειώσεις θα είναι σταδιακές και ως το 2018 θα βρεθούν νέες δουλειές. Η απόφαση της νέας κυβέρνησης ξεχείλισε το ποτήρι. Οι ανθρακωρύχοι του ισπανικού βορρά εγκατέλειψαν την τακτική της συνδιαλλαγής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και αποδέχτηκαν την πρόκληση της κυβέρνησης, οργανώνοντας πλέον μαχητικά τον αγώνα τους, με καταλήψεις των ανθρακωρυχείων, αποκλεισμούς δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών και συνεχείς συγκρούσεις με τις ειδικές δυνάμεις καταστολής, στήνοντας πύρινα οδοφράγματα, αμυνόμενοι στα χημικά και τις πλαστικές σφαίρες της αστυνομίας με αυτοσχέδιες ρουκέτες, ασπίδες και πέτρες.
Τα ισπανικά ΜΜΕ, στηρίζοντας την κυβερνητική επίθεση, αφού αρχικά «έθαψαν» τη μαζική και δυναμική κινητοποίηση των ανθρακωρύχων στην πρωτεύουσα Μαδρίτη, έπιασαν το φτυάρι της λάσπης και κατασυκοφάντησης των απεργών, εμφανίζοντάς τους ως «ρετιρέ», «κρατικοδίαιτους», «υψηλόμισθους», που βγαίνουν πρόωρα στη σύνταξη κτλ. Για το χαμηλό προσδόκιμο ζωής των ανθρακωρύχων, τις ανίατες ασθένειες που κουβαλούν για μια ζωή, τα διαλυμένα πνευμόνια τους, τσιμουδιά στα κατάστιχα των εφημερίδων και στις σκιαμαχίες των πάνελ τους. Η ομοσπονδία αστυνομικών υπαλλήλων εξέδωσε μια κατάπτυστη ανακοίνωση που κατηγορούσε τους απεργούς για παράλογες απαιτήσεις και για τη χρήση τακτικών που λίγο διαφέρουν από το να στοιχειοθετηθούν ως τρομοκρατικές. Επιπλέον, εξέφρασε «την έκπληξή της» γιατί τη «διστακτικότητα των πολιτικών και δικαστικών αρχών να εφαρμόσουν το νόμο με αποφασιστικότητα ενάντια στους παρανομούντες απεργούς».
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης στην επαρχία Αστούριας, Γκαμπίνο δε Λορένθο, απείλησε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας θα επέμβουν αν συνεχιστεί η κατάληψη των ανθρακωρυχείων. Οι ανθρακωρύχοι, όμως, δεν πτοούνται από τις επιθέσεις αυτές. Στις 18 Ιούνη, μέρα γενικής απεργίας, νέκρωσαν η επαρχία Αστούριας και η γειτονική Λεόν. Μαγαζιά, εστιατόρια, γραφεία κατέβασαν ρολά και σε χιλιάδες εισόδους αναρτήθηκαν επιγραφές με την ένδειξη «Αλληλεγγύη στους ανθρακωρύχους».
Πέρα από τον σκληρό αγώνα των οδοφραγμάτων και τις μαχητικές συγκρούσεις με την αστυνομία, μια ομάδα εφτά ανθρακωρύχων αποφάσισε να κλειστούν επ’ αόριστον, όσο διαρκεί ο αγώνας, τρία χιλιόμετρα κάτω από το έδαφος, σε ένα χώρο, 40 τετραγωνικών μέτρων όλο κι όλο, στο ανθρακωρυχείο Πονφεράδα της Σάντα Κρουθ δελ Σιλ, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για το επικείμενο κλείσιμο της βιομηχανίας. Επί 40 μέρες δίνουν τη δική τους μάχη μέσα σε ψηλά επίπεδα υγρασίας και χαμηλή θερμοκρασία, στέλνοντας και αυτοί το μήνυμά τους: Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ο αγώνας θα είναι σκληρός, αλλά στο τέλος θα νικήσουμε!
.jpg)
.jpg)
