Δε χρειάζεται να είναι κανείς «φανατικός ισλαμιστής» για να αντιληφθεί ότι ο Αμπάς και ο Φαγιάντ είναι απροκάλυπτοι λακέδες των Αμερικάνων και των Σιωνιστών. Κι ότι η Χαμάς, όσες αντιφάσεις κι αν έχει στο εσωτερικό της (μεταξύ συμβιβαστικών και ριζοσπαστικών τάσεων), όσα λάθη κι αν μπορεί να της χρεώσει κανείς, ακόμα και σε σχέση με τις τελευταίες συγκρούσεις με τη Φατάχ, δέχεται τα συντονισμένα χτυπήματα της «διεθνούς κοινότητας» όχι λόγω «θρησκευτικών προκαταλήψεων», αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους. Αν η Χαμάς είχε αποκηρύξει την παλαιστινιακή αντιβία, αν οι διαλλακτικότεροι ηγέτες της Χαμάς είχαν μαζέψει τα λουριά στο ένοπλο τμήμα της, αν είχαν καταφέρει να εντάξουν τους μαχητές τους υπό τις διαταγές του Αμπάς και κήρυτταν το τέλος της Αντίστασης, καμία «δημοκρατική δύναμη» δεν θα την απομόνωνε, κανένα κράτος δεν θα κήρυττε τον αγώνα ενάντια στο «Χαμαστάν» (όρο που πρώτοι οι Σιωνιστές εφηύραν, για να αναπαραχθεί ακόμα και από «ακροαριστερούς» αρθογράφους, ακόμα και στην Ελλάδα).
Οσο οι Σιωνιστές και οι Αμερικάνοι στηρίζουν έμπρακτα τη νέα κυβέρνηση, όσο αποκαλύπτονται οι βρομιές των Κουίσλινγκ της Φατάχ (αποκαλυπτικά έγγραφα βρήκαν οι μαχητές της Χαμάς που κατέλαβαν τα γραφεία της υπηρεσίας ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής), άλλο τόσο το ρήγμα μέσα στη Φατάχ θα μεγαλώνει κι όσοι κρατούν ίσες αποστάσεις θα δυσκολεύονται να στηρίξουν τις θέσεις τους. Οπως ο Π. Παπακωσταντίνου που σαν γνήσιο τέκνο του Περισσού (μεταλλαγμένος εδώ και καιρό στη…. ριζοσπαστική αριστερά) αναφωνεί σε ένα απαύγασμα πολιτικής ανάλυσης υψηλού επιπέδου: «Οι μόνες δημοκρατικές εκλογές σε αραβικό έδαφος κατέληξαν σε ένα ισλαμικό… “Χαμαστάν” στη Γάζα και μια δικτατορική εξουσία του Αμπάς, στη Δυτική Οχθη» («Καθημερινή», 17/6/07). Ακόμα όμως πιο… υψηλής ποιότητας είναι η «ανάλυση» του «Ριζοσπάστη», που ανακάλυψε… πράκτορες των Αμερικάνων μέσα στους μαχητές της Χαμάς: «Δεν είναι λίγες οι εκτιμήσεις εκείνες (ακόμη και από Παλαιστινίους αξιωματούχους) που αναφέρουν ότι τα γεγονότα των τελευταίων ημερών (ανυπακοή των μαχητών της “Χαμάς”, έλλειψη συντονισμού και αντίδρασης των ενόπλων του Αμπάς και της “Φατάχ”) αποδεικνύουν ότι υπάρχουν εξωτερικά κέντρα που, αν δεν ελέγχουν, σίγουρα έχουν ερείσματα μεταξύ των ενόπλων και λειτουργούν προς όφελος συμφερόντων που ουδόλως σχετίζονται με την οποιαδήποτε παλαιστινιακή οργάνωση. Αλλωστε, το βέβαιο είναι ότι η παρούσα κατάσταση μόνο τους Παλαιστινίους δεν εξυπηρετεί και αυτό φαίνεται να το συνειδητοποιεί πολύ καλά η πλειοψηφία της παλαιστινιακής κοινής γνώμης που διαδήλωσε πολλάκις για τον τερματισμό των συγκρούσεων» («Ριζοσπάστης», 17/6/07).
Αυτή η «πλειοψηφία της παλαιστινιακής κοινής γνώμης που διαδήλωσε πολλάκις» ήταν η διαδήλωση 1.000 ατόμων του Δημοκρατικού και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, που δυστυχώς συνεχίζουν στον αδιέξοδο δρόμο της ταύτισης των δύο αντιμαχόμενων πλευρών. Αν ο εκλεκτός των Αμερικάνων Αμπάς, ο γνωστός επί δεκαετία και βάλε πράκτορας των Αμερικάνων Νταχλάν και ο νεοεμφανιζόμενος, σπουδαγμένος στο «Αμέρικα» και επί πολλά χρόνια στέλεχος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας πρωθυπουργός, Φαγιάντ ταυτίζονται με τους μαχητές των Ταξιαρχιών Ιζεντίν Αλ΄-Κασάμ (γιατί αυτοί ξεκίνησαν τις συγκρούσεις, αρνούμενοι να υποταχτούν στις δυνάμεις ασφαλείας του Αμπάς, που μπήκαν με στρατιωτικά οχήματα που δεν είχαν ξαναδεί οι Παλαιστίνιοι της Γάζας όταν τους θέριζαν οι Σιωνιστές), τότε εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά… για να καταλήξουμε στην…. πηγή του προβλήματος, έτσι όπως το αναλύει η άλλη συνιστώσα, της ροζ «ριζοσπαστικής αριστεράς», στην «Αυγή», την ώρα που μαίνονταν οι εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στην Παλαιστίνη: «Τώρα οι Παλαιστίνιοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα της επιλογής τους. Για τα εγκλήματα που γίνονται αυτή τη στιγμή στη Γάζα, δεν φταίνε οι Ισραηλινοί, δεν φταίνε οι Αμερικανοί – ένα μεγάλο άλλοθι κατέρρευσε, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας βάλει όλους σε σκέψεις. Παρά τις ευθύνες που έχουν οι “άλλοι” γι’ αυτό το μακροχρόνιο παλαιστινιακό αδιέξοδο, κύριος φταίχτης αυτή τη στιγμή για τον εμφύλιο είναι οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, είναι η φτώχεια τους, είναι η απελπισία τους αλλά –κυρίως- ο τρόπος με τον οποίο έμαθαν να σκέφτονται, να αγωνίζονται και να παλεύουν» («Αυγή», 14/6/07).
Ναι, φταίνε οι Παλαιστίνιοι που δεν έχουν κατανοήσει ότι η λευτεριά και η ανεξαρτησία έρχονται με… τον διάλογο, τους συμβιβασμούς, τις υποχωρήσεις και τον «ρεαλισμό», που τόσο αγαπάνε οι «ανανεωτές της Αριστεράς και της Προόδου». Μόνο που, δυστυχώς γι’ αυτούς, οι Παλαιστίνιοι για πάνω από μισό αιώνα συνεχίζουν να μην το «κατανοούν» αυτό, ταράζοντας τον ήρεμο ύπνο των «αγωνιστών» της «Αριστεράς», που ο «αγώνας» τους αρχίζει και τελειώνει μέσα στις έξι πλευρές της κάλπικης κάλπης… Και ευτυχώς που δεν το κατανοούν, δίνοντας στην ανθρωπότητα δείγματα απαράμιλλης αντίστασης, που τώρα ο Αμπάς και η κλίκα του θέλουν να εξαφανίσουν για πάντα.
Ας μη γελιόμαστε. Χωρίς δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει πραγματική ειρήνη. Χρέος, λοιπόν, όσων δηλώνουν αλληλέγγυοι με την παλαιστινιακή αντίσταση είναι να στιγματίσουν τους προδότες και να ταχτούν μ’ αυτούς που συνεχίζουν να αντιστέκονται, πέρα από τις αντιφάσεις τους.
