«Κοιτάξτε την κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα. Πριν από ένα χρόνο είχα δουλειά, η ζωή ήταν ρόδινη, και τώρα; Δεν έχω δουλειά κι ούτε η γυναίκα μου έχει. Κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση κάποιος πολιτικός λέει ότι μόνο η ΕΕ μπορεί να σώσει τώρα τη χώρα. Δεν θέλω να το κάνω, αισθάνομαι ανακόλουθος, αλλά σήμερα θα ψηφίσω το ΝΑΙ. Δεν είναι αυτό που ψήφισα πριν από 16 μήνες, αλλά έχω οδηγηθεί να πιστέψω ότι δεν έχω άλλη επιλογή» (Daily Telegraph, 3/10/09).
Τα λόγια ενός από τους πολλούς Ιρλανδούς που ψήφισαν ΝΑΙ στη Συνθήκη της Λισαβόνας δείχνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο πως μανιπουλάρει το σύστημα το λαό. Απ’ αυτή την άποψη, το δημοψήφισμα με το οποίο επικυρώθηκε η Συνθήκη της Λισαβόνας (όπως μετονομάστηκε το περιβόητο Ευρωσύνταγμα του 2005) είναι χαρακτηριστικό του πως πετυχαίνει τους στόχους της, «εντελώς δημοκρατικά», η σύγχρονη αστική δημοκρατία.
Ενάμιση χρόνο μετά την καταψήφιση της Συνθήκης από την Ιρλανδία (τον Ιούνη του 2008), η Ευρωπαϊκή Ενωση επέβαλε την επανάληψη του δημοψηφίσματος. Ο στόχος προφανής. Οι Ιρλανδοί έπρεπε να υποταχτούν «για το καλό της Ενωσης». Κι αυτό έγινε με τον πιο «δημοκρατικό» τρόπο. Διαβάστε τι αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph και θα καταλάβετε: «Με στυλ εκλογών Καρζάι (σ.σ. του μετρ της νοθείας, προέδρου του Αφγανιστάν) οι ευρωπαϊκές και ιρλανδικές πολιτικές οντότητες έκαναν τα πάντα για να σπρώξουν αυτό το δεύτερο ιρλανδικό δημοψήφισμα στο δρόμο που ήθελαν. Για να εξασφαλίσουν το ΝΑΙ ανεστάλησαν όλοι οι συνήθεις κανόνες που διέπουν μια ισορροπημένη κάλυψη από τα μίντια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρείχε αφειδώς 1.5 εκατομμύρια ευρώ σε μία άνευ προηγουμένου διαφημιστική επιδρομή. Κομισάριοι της ΕΕ, με επικεφαλής τον πρόεδρο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, βουλευτές και αξιωματούχοι, κατέκλυσαν τη χώρα για να προωθήσουν το σκοπό αυτό. Ωστόσο, όταν ένας ή δύο Βρετανοί outsiders –συμπεριλαμβανομένου του Nigel Farage, ηγέτη μιας ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και της Lorraine Mullally, διευθύντριας της δεξαμενής σκέψης Ανοιχτή Ευρώπη– ήρθαν για να προπαγανδίσουν το ΟΧΙ, η “έξωθεν παρέμβαση” βρέθηκε αντιμέτωπη με ενορχηστρωμένα ουρλιαχτά ύβρεων» (Daily Telegraph, 26/09/09).
Η Ευρωπαϊκή Ενωση εξέδωσε και μπροσούρα που μοιράστηκε σε 1.1 εκατομμύρια αντίτυπα (αριθμός που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο του πληθυσμού) που προπαγάνδιζε τα αγαθά της ελεύ-θερης αγοράς, της δημιουργίας εκατομμυρίων θέσεων εργασίας (!!), της βελτίωσης των δικαιωμάτων των εργατών και άλλα τέτοια τραγελαφικά, που υποτίθεται ότι προασπίζεται η Συνθήκη της Λισαβόνας (ο ενταφιασμός του 8ωρου με καθορισμό του ανώτατου χρόνου εβδομαδιαίας εργασίας τις 65 ώρες, πράγμα που αποφάσισαν πριν από μερικά χρόνια οι υπουργοί Απασχόλησης της ΕΕ, στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λισαβόνας, είναι ορισμένα από τα… επιτεύγματα που «ξέχασαν» να αναφέρουν).
Η υπερψήφιση της Συνθήκης ήρθε ως αποτέλεσμα των παραπάνω. Ο φόβος για το μέλλον, η έκρηξη της ανεργίας που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο (έχοντας σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με πέρσι και φτάνοντας στο 12% με τάσεις παραπέρα ανόδου, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ), την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σπεύδει να σώσει τις τράπεζες αναλαμβάνοντας τα επισφαλή τους δάνεια ύψους 54 δισ. ευρώ, έκαναν τους Ιρλανδούς να υπερψηφίσουν το ΝΑΙ, όχι γιατί πείστηκαν για το καλό της Ευρωσυνθήκης, αλλά γιατί φαινόταν να μην έχουν άλλη επιλογή. Στον κατακλυσμό της οικονομικής κρίσης, με νεκρό πλέον τον «κέλτικο τίγρη» (αυτό το πάλαι ποτέ «οικονομικό θαύμα» της Ευρώπης), ο πνιγμένος λαός φαίνεται ότι απ’ τα μαλλιά του πιάνεται… Κανείς όμως δε μπορεί να γνωρίζει για πόσο ακόμα. Αυτό είναι και το μέγα πρόβλημα του συστήματος. Γιατί το κουκί το μάζεψαν, όμως τη λαϊκή αγανάκτηση που σιγοβράζει πώς θα την μαζέψουν;
ΥΓ1: Στο 53% εκτιμούσαν τα γκάλοπ ότι θα κινηθεί το ΝΑΙ, 67% ήταν τελικά το ποσοστό που πήρε. Ισως (λέμε ίσως, γιατί δεν γνωρίζουμε από πρώτο χέρι) γι’ αυτό το 67% να έβαλαν και κάποιοι… το χεράκι τους. Μιλάμε για τις καταγγελίες για χοντρές παρατυπίες, με τις κάλπες να παραδίδονται στους δικαστικούς αντιπροσώπους 48 ώρες πριν τις εκλογές (ενώ σύμφωνα με τον ιρλανδικό νόμο τις παραδίδει η αστυνομία τις 7 το πρωί των εκλογών στα εκλογικά τμήματα), προφανώς για να μπορέσουν να τις… γεμίσουν προκαταβολικά, και για το χάος που ακολούθησε μετά τις εκλογές, με τις κάλπες να πηγαινοέρχονται χωρίς έλεγχο από κανένα (μέχρι και βίντεο παρουσίασαν κάποιοι στο διαδίκτυο με αυτά τα… ωραία πράγματα: https://www.youtube.com/watch?v=nq-OhRZX8dw). Φυσικά, αυτά τα αναφέρουν οι βρετανοί ευρωπολέμιοι (Daily Telegraph) κι εμείς δεν πιστεύουμε ότι στην εποχή μας συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Πα, πα, πα!
ΥΓ2: Η ιρλανδική αεροπορική εταιρία Aer Lingus, πρώην κρατική που ιδιωτικοποιήθηκε, ανακοίνωσε την περικοπή 800 θέσεων εργασίας, προκειμένου να μειώσει το «κόστος» της κατά 97 εκατ. ευρώ μέχρι το 2011. «Ολως συμπτωματικώς», η ανακοίνωση έγινε τρεις μέρες μετά το δημοψήφισμα…
