Ενα πρωτοφανές κύμα ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον αφρικανών μεταναστών έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες στη Νότια Αφρική.
Μετά το τέλος του απαρτχάιντ, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε (οι περισσότεροι), τη Μοζαμβίκη, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, το Μαλάουι και άλλες αφρικανικές χώρες κατέφυγαν στη Νότια Αφρική, αναζητώντας δουλειά και καταφύγιο από τη βία που πλήττει πολλές από τις χώρες της Αφρικής. Ο αριθμός τους υπολογίζεται μεταξύ 3 και 5 εκατομμυρίων, είναι δηλαδή περίπου ισοδύναμος με τον πληθυσμό των λευκών, σε σύνολο 49 εκατομμυρίων πληθυσμού.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν γίνει οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν τη Νότια Αφρική, τη μεγάλη ανεργία, τη φτώχεια, την έλλειψη στέγης και την εγκληματικότητα, από τις υψηλότερες στον κόσμο. Πολλοί φτωχοί και εξαθλιωμένοι μαύροι κατηγορούν τους αφρικανούς μετανάστες ότι τους παίρνουν τις δουλειές και ευθύνονται κυρίως για την εγκληματικότητα. Ο ρατσισμός έχει φουντώσει επικίνδυνα, μόνο που τώρα οι εξαθλιωμένοι μαύροι δε στρέφονται κατά των λευκών αφεντικών, αλλά ενάντια στα εξαθλιωμένα ταξικά τους αδέρφια.
Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σημαντικός αριθμός επιθέσεων εναντίον αφρικανών μεταναστών. Το 2005 και το 2006 στόχος ήταν οι Σομαλοί, που ζουν στο Ανατολικό και Δυτικό Ακρωτήριο.
Το τελευταίο κύμα επιθέσων ξέσπασε στις 12 Μάη στην Αλεξάντρα, βόρεια του Γιοχάνεσμπουργκ, εξαπλώθηκε μέσα στο Γιοχάνεσμπουργκ, απο κεί στην περιοχή Gauteng και έφτασε μέχρι την Πρετόρια και το Ντάρμπαν, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Μεγάλες ομάδες, με όπλα, πέτρες και σιδερένιους λο- στούς, τριγυρνούσαν στους δρόμους αναζητώντας μετανάστες και φωνάζοντας «Πετάξτε έξω τους ξένους». Καλύβες πυρπολούνταν, καταστήματα λεηλατούνταν και καταστρέφονταν και χιλιάδες έντρομοι μετανάστες κατέφευγαν σε αστυνομικούς σταθμούς, εκκλησίες και δημαρχεία για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Τουλάχιστον 23 μετανάστες κάηκαν ή χτυπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ εκατοντάδες μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία με τραύματα από μαχαίρια και σφαίρες. Το κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, καθώς η αστυνομία προσπαθούσε ρίχνοντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες να διαλύσει τις ομάδες καταδίωξης μεταναστών. Σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, η αστυνομία δεν κατάφερε να θέσει υπό έλεγχο την κατάσταση, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να εξετάζει το ενδεχόμενο επέμβασης του στρατού για να αποτρέψει τα χειρότερα. Παράλληλα, πρότεινε τη συγκρότηση επιτροπής, που θα διερευνήσει τα αίτια της ρατσιστικής βίας.
Πρόκειται για υποκρισία και στρουθοκαμηλισμό χειρίστου είδους. Γιατί τα αίτια είναι ολοφάνερα για όποιον θέλει να τα δει και κυρίως να τα αντιμετωπίσει. Είναι, με δυο λόγια, η διάψευση των προσδοκιών του λαού από μια εξουσία που τη θεωρούσε δική του και περίμενε απ’ αυτή να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, να θεραπεύσει τις βαθιές κοινωνικές πληγές και να βελτιώσει τη ζωή του.
Αντίθετα, ο λαός αυτός, από το 1994 που το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο βρίσκεται στην εξουσία, βλέπει την ανεργία να φουντώνει και το βιοτικό του επίπεδο να επιδεινώνεται. Η ανεργία πλήττει το 40% περίπου του πληθυσμού, ενώ η ανεργία στη μαύρη νεολαία ξεπερνά το 50%. Παράλληλα, αυξάνεται και η φτώχεια. Με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα ζούσαν 1.9 εκατομμύρια άνθρωποι το 1996 και το 2005 υπερδιπλασιάστηκαν, φτάνοντας στα 4.2 εκατομμύρια.
Ο λαός αυτός είδε να αναπτύσσεται η μαύρη αστική τάξη και τα πλούσια μεσαία στρώματα, που ζουν στη χλιδή και κυκλοφορούν με αστραφτερά υπερπολυτελή αυτοκίνητα, συνοδεία αστυνομικών, προκαλώντας την οργή της φτωχής και εξαθλιωμένης μαύ-ρης πλειοψηφίας, αυτοί που το 1994 υπόσχονταν μια καλύτερη ζωή για όλους. Βλέπει τη διαφθορά να κυριαρχεί στον κρατικό μηχανισμό και στα όργανα εξουσίας. Βλέπει την ανοχή, αν όχι τη συνενοχή της κυβέρνησης στα σκάνδαλα, την αδιαφορία ή στην καλύτερη περίπτωση την ανικανότητά της να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες της μαύρης φτωχολογιάς. Τη θέση του φυλετικού ρατσισμού πήρε η ταξική αντίθεση φτωχών και πλούσιων (λευκών και μαύρων). Δυστυχώς, όμως, αντί η δυσαρέσκεια και η οργή της εξαθλιωμένης φτωχολογιάς να στραφεί ενάντια στους πραγματικούς υπεύθυνους, στρέφεται ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια. Το ρατσιστικό πογκρόμ ενάντια σε ανυπεράσπιστους μετανάστες είναι όνειδος για ένα λαό που υπέφερε τόσο πολύ από το ρατσισμό.
