Η κινητικότητα που υπήρξε το προηγούμενο διάστημα στον τομέα της «εθνικής συμφιλίωσης» μεταξύ των παλαιστινιακών οργανώσεων (της Φατάχ από τη μια μεριά και όλων των αντιστασιακών οργανώσεων από την άλλη) κατέληξε σε συμφωνία στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας στο Κάιρο. Η συμφωνία, που επιτεύχθηκε με τη διαμεσολάβηση της Αιγύπτου, προβλέπει τη δημιουργία πέντε κοινών επιτροπών (από όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις) που πρέπει να καταλήξουν με ομοφωνία μέχρι τα τέλη του Μάρτη σε διάφορα ζητήματα που αφορούν στην εθνική συμφιλίωση, την κυβέρνηση εθνικής ενότητας μέχρι τις επόμενες εκλογές, τις υπηρεσίες ασφαλείας, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και τις επερχόμενες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.
Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Κέντρο Ενημέρωσης, οι τομείς εργασίας της κάθε επιτροπής θα είναι οι εξής: 1. Η πρώτη επιτροπή θα ασχοληθεί με τον σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης μέχρι τον τερματισμό της θητείας του παλαιστινιακού κοινοβουλίου (δηλαδή τον Γενάρη του 2010). Η ίδια επιτροπή θα εργαστεί για να λύσει το πρόβλημα του κλεισίματος των διαφόρων ιδρυμάτων (που έχουν κλείσει κατ’ εντολήν του Αμπάς στη Δυτική Οχθη) και θα προτείνει τις αναγκαίες ενέργειες για να γίνει η επανένωση των εθνικών ιδρυμάτων της Παλαιστινιακής Αρχής στην Γάζα και τη Δυτική Οχθη, καθώς και την επανάληψη των συνεδριάσεων της Βουλής σύμφωνα με τον παλαιστινιακό νόμο. 2. Η επιτροπή «ασφαλείας» θα καθορίσει τον αριθμό και των ρόλο των μηχανισμών ασφαλείας που θα συσταθούν. 3. Η επιτροπή για την ΟΑΠ θα εργαστεί πάνω στο σχηματισμό μιας ευρύτερης επιτροπής για την επανενεργοποίηση και αναδόμηση της ΟΑΠ πάνω σε αρχές που θα συμφωνηθούν απ’ όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις. 4. Η επιτροπή για τις εκλογές θα καθορίσει την ημερομηνία διεξαγωγής των βουλευτικών και προεδρικών εκλογών, θα καθορίσει τους μηχανισμούς ελέγχου της εκλογικής διαδικασίας, της ανανέωσης της εκλογικής επιτροπής και της αναθεώρησης του εκλογικού νόμου και 5. Η επιτροπή «εθνικής συμφιλίωσης» θα συζητήσει για όλα τα ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα των πολιτών και τα ζητήματα των παλαιστινιακών οικογενειών και φατριών.
Ομως, ό,τι κι αν συμφωνήσουν οι πέντε επιτροπές «εθνικής συμφιλίωσης», δεν θα αξίζει τίποτα, αν δεν γίνει αποδεκτό από τον Μαχμούντ Αμπάς που εξακολουθεί να παραμένει «πρόεδρος», παρά το γεγονός ότι έχει λήξει η θητεία του εδώ και δυο μήνες. Και ο Αμπάς δεν δείχνει κανένα σημάδι αλλαγής ρότας από τη μέχρι σήμερα αμερικανόδουλη πορεία του. Λίγο μετά τη συμφωνία του Καΐρου, χωρίς ίχνος ντροπής, ο Αμπάς απαίτησε από την όποια νέα κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» δημιουργηθεί να σεβαστεί τις προηγούμενες συμφωνίες που υπέγραψε η Παλαιστινιακή Αρχή. Δηλαδή, να αναγνωρίσει το Ισραήλ, να αποκηρύξει την βία –δηλαδή την αντίσταση– και να αποδεχτεί το στάτους κβο που έχει δημιουργηθεί στην Παλαιστίνη με τη δημιουργία δύο κομματιών γης (Δυτική Οχθη και Λωρίδα της Γάζας), που συνδέονται μέσω απόλυτα ελεγχόμενου διαδρόμου από το Ισραήλ, το ένα από τα οποία (Δυτική Οχθη) είναι διάσπαρτο από εβραϊκούς εποικισμούς που ολοένα και μεγαλώνουν. Πώς είναι όμως δυνατόν, η Αντίσταση που μάτωσε στον πρόσφατο πόλεμο της Γάζας, με τους 1.300 νεκρούς και τους πάνω από 5.000 τραυματίες (πολλοί από τους οποίους είναι ακρωτηριασμένοι και ανάπηροι) να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ, την ίδια μάλιστα στιγμή που το τελευταίο εξακολουθεί να βομβαρδίζει τα τούνελ της Γάζας, εξακολουθεί να αρνείται να άρει ακόμα και σήμερα τον αποκλεισμό (εκβιάζοντας έτσι τους κατοίκους της Γάζας) εμποδίζοντας την ανοικοδόμησή της και συνεχίζει να κρατά φυλακισμένους πάνω από 11.000 Παλαιστίνιους στις φυλακές του Ισραήλ;
Οποιαδήποτε αναγνώριση του Ισραήλ από τους Παλαιστίνιους στις παρούσες συνθήκες δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά υποταγή και αποδοχή της κατοχής. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι οργανώσεις της Αντίστασης και δεν υπάρχει περίπτωση να το αποδεχτούν, όπως δεν είναι δυνατόν να αποδεχτούν τις προηγούμενες συμφωνίες που υπέγραψε η Παλαιστινιακή Αρχή, γιατί θα πρέπει να καταγγείλουν την αντιστασιακή βία, να διαλύσουν τις ένοπλες οργανώσεις τους, να ξεχάσουν την επιστροφή των προσφύγων και να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να διαπραγματευτούν τους όρους κατοχής που θα τους επιβάλει το Ισραήλ. Γι’ αυτό και η συμφωνία «εθνικής συμφιλίωσης» που επιτεύ-χθηκε στο Κάιρο δεν φαίνεται να έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της προσπάθειας από την Αίγυπτο να φανεί ότι κάνει κάτι στο παλαιστινιακό ζήτημα. Απ’ την άλλη μεριά, οι αντιστασιακές οργανώσεις συμμετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία για να μην χρεωθούν από τη Φατάχ ότι δεν θέλουν την συμφιλίωση, αν και γνωρίζουν ότι με την παρούσα κατάσταση δεν πρόκειται να προκύψει τίποτα αξιοσημείωτο απ’ αυτή τη διαδικασία.
