Οσοι σπεύσουν να εκθειάσουν την πολιτική Ομπάμα στο ζήτημα της φορολόγησης των πλουσίων και της διατήρησης ορισμένων φοροαπαλλαγών στα μικρά και μεσαία εισοδήματα καθώς και της αναβολής στο ζήτημα των περικοπών κρατικών δαπανών για ένα δίμηνο (μέχρι να ρυθμιστεί το πρόβλημα της αύξησης του δημόσιου χρέους) καλό είναι να ρίξουν μια ματιά στα νούμερα που δημοσίευσε ο Economist το Σάββατο 5 Γενάρη[1]. Θα διαπιστώσουν τότε (βλ. Πίνακα 1), ότι τα χρήματα που εξοικονομούνται προς όφελος του προϋπολογισμού από τη λήξη των φοροαπαλλαγών που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση Μπους για τα ετήσια ατομικά εισοδήματα άνω των 400 χιλιάδων δολαρίων και οικογενειακά άνω των 450 χιλιάδων δολαρίων (που είναι 42 δισ. δολάρια για το 2014) δεν είναι ούτε τα μισά από αυτά που θα εξοικονομηθούν από τη λήξη της μείωσης του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που είχε θεσπιστεί προσωρινά τα δύο τελευταία χρόνια (115 δισ. δολάρια κάθε χρόνο).
Οπως επισημαίνει η Wall Street Journal, το τελευταίο έγινε στη ζούλα: «Μεταξύ μιας διαμάχης υψηλών ντεσιμπέλ για τον προϋπολογισμό του έθνους, υπάρχει μία ανερχόμενη περιοχή συμφωνίας: Και τα δύο κόμματα (σ.σ. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι) εμφανίζονται πρόθυμα να αφήσουν να λήξει αθόρυβα μια σημαντική φορολογική μείωση – η μείωση του φόρου μισθωτών υπηρεσιών, που απολάμβαναν περίπου 122 εκατομμύρια άνθρωποι. Το Κογκρέσο, στοχεύοντας να δώσει στους μισθωτούς μερικά επιπλέον δολάρια σε κάθε πληρωμή του μισθού τους, μείωσε το φόρο μισθωτών υπηρεσιών (σ.σ. που παρακρατείται από τον μηνιαίο μισθό), ο οποίος χρηματοδοτεί την Κοινωνική Ασφάλιση, στο 4.2% από το 6.2% για το ημερολογιακό έτος 2011. Η πρόταση των Δημοκρατικών για επέκταση της περικοπής του φόρου για το 2012 ήταν το θέμα μιας μάχης σώμα με σώμα το προηγούμενο έτος, πριν περάσει οριακά τον Δεκέμβριο (του 2011). Αυτή τη φορά ο Λευκός Οίκος δεν πιέζει για περαιτέρω επέκταση. “Εκείνο προοριζόταν να είναι ένα προσωρινό μέτρο για να στηρίξει τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την οικονομική ανάπτυξη”, δήλωσε ο Τσέισον Φάργκμαν, κορυφαίος οικονομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου. “Δεν είναι κάτι που θα επεκταθεί στον επόμενο χρόνο”»[2].
Τί σημαίνει αυτό για τους αμερικάνους εργαζόμενους; Επισημαίνει η ίδια εφημερίδα: «Η μείωση του φόρου μισθωτών υπηρεσιών ελάττωνε τους φόρους που πλήρωναν οι εργαζόμενες οικογένειες κατά 934 δολάρια κατά μέσο όρο, σύμφωνα με το ανεξάρτητο Κέντρο Φορολογικής Πολιτικής (Tax Policy Center). Κόστιζε επίσης στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση περίπου 120 δισ. δολάρια το χρόνο»[2]. Τα χρήματα αυτά τα χάνουν οι εργαζόμενοι στις ΗΠΑ, προκειμένου το «έθνος» να μην πέσει στο δημοσιονομικό γκρεμό. Αν θέλετε να δείτε λίγο πιο γλαφυρά το φορολογικό χαράτσωμα των εργαζόμενων συγκριτικά με τη φορολογία του κεφαλαίου, κάντε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στον πίνακα 2 που συντάξαμε σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Φορολογικής Πολιτικής. Θα διαπιστώσετε τότε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο φόρος εισοδήματος και μισθωτών υπηρεσιών είναι πολύ μεγαλύτερος τόσο από το φόρο των κεφαλαίων (που κατέχονται για πάνω από ένα χρόνο και λέγονται μακρόχρονα) όσο και από τον φόρο των μερισμάτων και των διάφορων τόκων. Δεύτερον, ότι οι φόροι που «γλιτώνουν» οι φορολογούμενοι από την παραμονή ορισμένων φοροαπαλλαγών με το νέο φορολογικό νόμο που ψηφίστηκε στις αρχές του χρόνου είναι μεγαλύτεροι για τα εισοδήματα από 64.685 έως 108.266 δολάρια το χρόνο, δηλαδή το δεύτερο πλουσιότερο 20% του πληθυσμού (που ανήκει στην τέταρτη κατηγορία, σύμφωνα με τον πίνακα 2), επωφελείται περισσότερο από την παραμονή των φοροαπαλλαγών. Για παράδειγμα, ο φόρος εισοδήματος και μισθωτών υπηρεσιών που θα πλήρωνε η παραπάνω οικονομική κατηγορία των αμερικάνων φορολογούμενων θα ισοδυναμούσε με το 38.4% του εισοδήματός τους, αν έληγαν όλες οι φοροαπαλλαγές (στήλη με τίτλο «χωρίς το νέο νόμο»), ενώ τώρα ισοδυναμούν με το 33.2%, δηλαδή λίγο περισσότερο από πέντε ποσοστιαίες μονάδες λιγότερο.
Κέρδος από την παραμονή των φοροαπαλλαγών έχουν και τα πολύ χαμηλά εισοδήματα (που φαίνεται να κερδίζουν γύρω στις 4 ποσοστιαίες μονάδες), ενώ τα εισοδήματα από 20.114 μέχρι 64.684 δολάρια ετησίως (δηλαδή 1.676 έως 5.390 δολάρια το μήνα) δεν φαίνεται να κερδίζουν και πολλά πράγματα. Το κέρδος από την παραμονή των φοροαπαλλαγών εκτινάσσεται στην περίπτωση των φόρων ειδικών μερισμάτων, δηλαδή μερισμάτων που ικανοποιούν ορισμένες απαιτήσεις, όπως να πληρώνονται από αμερικάνικες εταιρίες ή εισηγμένες σε αμερικάνικα χρηματιστήρια, να κατέχονται πάνω από 60 ημέρες κτλ. Η φορολογία των μερισμάτων αυτών είναι πολύ χαμηλή (δεν ξεπερνά γενικά το 20%) και ισοδυναμεί σύμφωνα με την ανάλυση του Κέντρου Φορολογικής Πολιτικής το πολύ μέχρι το 21.1% του προ φόρου χρηματικού εισοδήματος (cash income) για τα εισοδήματα άνω των 108.267 δολαρίων. Τα εισοδήματα αυτά κερδίζουν μέχρι και 16 ποσοστιαίες μονάδες από την παραμονή των φοροαπαλλαγών με το νέο φορολογικό νόμο!
Περαιτέρω σχόλια από εμάς περιττεύουν! Η… πρωτοτυπία της αμερικάνικης κυβερνητικής προπαγάνδας είναι πανομοιότυπη με αυτή που τόσα χρόνια τώρα ακούμε και στη χώρα μας. Μπροστά στο μπαμπούλα μιας «ανείπωτης καταστροφής», τα εργατικά αλλά και ορισμένα από τα μικροαστικά στρώματα θα πρέπει να πληρώσουν για να γλιτώσουν τα χειρότερα. Και ο καλύτερος τρόπος να πληρώσουν είναι μέσω της αύξησης της φορολογίας τους! Η μόνη διαφορά στην προπαγάνδα είναι ότι εδώ ο μπαμπούλας είναι η έξοδος από το ευρώ, ενώ στις ΗΠΑ το φόβητρο είναι ο «δημοσιονομικός γκρεμός» (δηλαδή η χρεοκοπία του αμερικάνικου δημοσίου), που θυμίζει τα καταστροφολογικά σενάρια που διακινούνται από καιρού εις καιρόν. Κάθε τόσο προαναγγέλλουν την καταστροφή του κόσμου, αλλά στο παραπέντε αυτή αναβάλλεται!
Παραπομπές
1. «The fiscal cliff – Nothing to be proud of» (Δημοσιονομικός γκρεμός – Τίποτα για να είναι κανείς υπερήφανος) Economist, 5/1/2013 (βλ. https://www.economist.com/news/united-states/21569058-barack-obama-wrings-11th-hour-deal-taxes-john-boehner-and-republicans)
2. «Payroll Tax Cut on Track to Quietly Expire» (Στην κατεύθυνση της λήξης αθόρυβα η μείωση του φόρου μισθωτών υπηρεσιών) – Wall Street Journal 5/1/2013 (βλ. https://online.wsj.com/article/SB10000872396390444130304577561410867407728.html)
