…η ειρήνη βασίλευε στον πλανήτη Γη. Τα έθνη συνεργάζονταν αρμονικά μεταξύ τους, οι πλούσιοι βοηθούσαν τους φτωχούς να βγουν από την αθλιότητά τους, οι κυβερνήσεις πάσχιζαν να προωθήσουν την ανάπτυξη. Η ανθρωπότητα είχε απαλλαγεί από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της, ευελπιστώντας σε ένα κόσμο της ειρήνης, της δουλειάς και της δημοκρατίας.
Ωσπου εμφανίστηκαν οι βίαιοι εξτρεμιστές. Κάτι σαν τον όφι που ξεγέλασε τους πρωτόπλαστους, οι εξτρεμιστές άρχισαν να ξύνουν παλιές πληγές, να εκμεταλλεύονται υπαρκτές αδικίες και να δολοφο- νούν αθώους πολίτες. Η χώρα που πάντα υπερασπιζόταν τις αξίες και τα ιδανικά της ελευθερίας δε μπορούσε να μείνει απαθής. Ετσι, ξεκίνησε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, που παρά τα όποια λάθη και υπερβολές, που τώρα θα διορθωθούν, είναι ο μόνος δρόμος σωτηρίας της ανθρωπότητας, για να βγει από τον φαύλο κύκλο του μίσους και της δυσπιστίας.
Αυτό το παραμύθι, με μπόλικη ανέξοδη ρητορεία, πλάσαρε ο νέος «πλανητάρχης» στον περιβόητο λόγο του στο πανεπιστήμιο του Καΐρου την προηγούμενη βδομάδα. Πι- στεύει ότι με τέτοια φληναφήματα θα πείσει τους αραβι- κούς λαούς να τον ακολουθήσουν και να δια- βούν το δρόμο της εθελοδουλείας για χάρη μιας επίπλαστης ειρήνης. Ποια ήταν τα φληναφήματα αυτά; Ας τα δούμε με τη σειρά:
1. «Το πρώτο θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ο βίαιος εξτρεμισμός σε όλες του τις μορφές. Στην Αγκυρα έκανα ξεκάθαρο ότι η Αμερική δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ σε πόλεμο με το Ισλάμ. Θα αντιμετωπίσουμε, ωστόσο, αμείλικτα τους βίαιους εξτρεμιστές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά μας». Αυτό ήταν το πρώτο ζήτημα που έθεσε ο Ομπάμα, ξεκαθαρίζοντας ότι το δόγμα Μπους δεν πέθανε. Απλά στη θέση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» μπαίνει η «αμείλικτη πάλη ενάντια στους βίαιους εξτρεμιστές». Ο Ομπάμα δικαιολόγησε τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τις σφαγές και την ερήμωση που έχει επιβάλει ο πακιστανικός στρατός (με αμέριστη αμερικάνικη βοήθεια, για να μην ξεχνιόμαστε) στο βορειοδυτικό Πακιστάν. Το μόνο που έκανε ήταν να κρατήσει κάποιες αποστάσεις από την επιλογή των ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράκ. Ομως, κι αυτές οι αποστάσεις δεν είναι παρά μια ανέξοδη ρητορεία που συνθλίβεται κάτω από την πραγματικότητα των 140.000 αμερικάνων στρατιωτών που εξακολουθούν να κάθονται στο σβέρκο του ιρακινού λαού και των 58 μόνιμων βάσεων που θα μείνουν για πολλά χρόνια ακόμα.
2. «Η δεύτερη σημαντική πηγή έντασης που πρέπει να συζητήσουμε είναι η κατάσταση μεταξύ Ισραηλινών, Παλαιστινίων και αραβικού κόσμου». Εδώ ο Ομπάμα μπαίνει στο «ζουμί» της έντασης στη Μέση Ανατολή, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν υπάρχει περίπτωση να διαταραχθούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ: «Οι ισχυροί δεσμοί της Αμερικής με το Ισραήλ είναι καλά γνωστοί. Αυτοί οι δεσμοί είναι άθραυστοι». Ομως σαν καλός πολιτικάντης δεν μπορεί παρά να «αναγνωρίσει» τον πόνο του παλαιστινιακού λαού: «Από την άλλη πλευρά είναι επίσης αδιαμφισβήτητο ότι ο παλαιστινιακός λαός, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, υπέφεραν από το διωγμό από την πατρίδα τους. Για πάνω από 60 χρόνια ανέχονται τον πόνο της εκτόπισης. Πολλοί περιμένουν στα προσφυγικά στρατόπεδα στη Δυτική Οχθη, τη Γάζα και τις γειτονικές περιοχές για μια ζωή με ειρήνη και ασφάλεια που δεν μπόρεσαν να ζήσουν ποτέ. Ανέχονται τους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους εξευτελισμούς που έρχονται με την κατοχή. Γι’ αυτό ας μην έχουμε αμφιβολία: η κατάσταση για τον παλαιστινιακό λαό είναι ανυπόφορη. Η Αμερική δεν θα γυρίσει την πλάτη στο νόμιμο πόθο του παλαιστινιακού λαού για αξιοπρέπεια, ευκαιρίες και ένα δικό του κράτος».
Πώς θα γίνει αυτό; Αγνωστο! Μήπως ο Ομπάμα θα γίνει υπέρμαχος της επιστροφής των παλαιστίνιων προσφύγων στις εστίες τους; Θα ήταν αστείο και να το σκέφτεται κανείς. Ο Ομπάμα επιχείρησε να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των αραβικών λαών στο Παλαιστινιακό, παραδεχόμενος ακόμα και το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι δέχονται εξευτελισμούς. Από ποιόν άλλο παρά τον ισραηλινό στρατό κατοχής; Αυτόν που οι Αμερικάνοι εξοπλίζουν με τα πιο σύγχρονα όπλα. Η γελοιότητα έχει και τα όριά της! Το μόνο πρακτικό ζήτημα στο οποίο παίρνει ξεκάθαρη θέση «κατά του Ισραήλ» ο Ομπάμα είναι η εξάπλωση των εβραϊκών εποικισμών: «Οι ΗΠΑ δεν θα αναγνωρίσουν τη νομιμότητα των συνεχιζόμενων ισραηλινών εποικισμών. Αυτή η κατασκευή (σ.σ. νέων εποικισμών) υπονομεύει τις προσπάθειες για επίτευξη ειρήνης. Είναι καιρός αυτοί οι εποικισμοί να σταματήσουν». Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια από αμερικάνικα χείλη τα τελευταία χρόνια; Ούτε εδώ όμως υπάρχει κάποια ένδειξη για το πώς θα πιέσουν οι ΗΠΑ το Ισραήλ να σταματήσει την εξάπλωση των εποικισμών. Μιλάμε μόνο για την εξάπλωση και όχι για τους ήδη υπάρχοντες, που έχουν γεμίσει σα μανιτάρια μετά τη βροχή τη Δυτική Οχθη. Γι’ αυτούς ούτε λέξη δε λέει ο Ομπάμα. Από κει και πέρα, η «πίεση» στο Ισραήλ εξαντλείται στις εκκλήσεις για να «εξασφαλίσει ότι οι Παλαιστίνιοι θα μπορούν να ζουν, να δουλεύουν και να αναπτύσσουν την κοινωνία τους» και να σταματήσει η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα.
Ομως μαζί με τα παπαδίστικα κηρύγματα, ο Ομπάμα πετά και το δηλητήριο κατά της Παλαιστινιακής Αντίστασης. «Οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη βία. Η αντίσταση μέσω της βίας και των σκοτωμών είναι λάθος και δεν θα πετύχει. Για αιώνες, οι μαύροι της Αμερικής υπέφεραν το μαστίγωμα από το καμτσίκι σαν σκλάβοι και τον εξευτελισμό του φυλετικού διαχωρισμού. Ομως δεν ήταν η βία που κέρδισε πλήρη και ίσα δικαιώματα. Ηταν η ειρηνική και αποφασιστική επιμονή στα ιδανικά, στο επίκεντρο της δημιουργίας της Αμερικής». Ας αφήσουμε τα «ίσα δικαιώματα» που υποτίθεται ότι απολαμβάνουν οι μαύροι της Αμερικής (μια ματιά στα ποσοστά φτώχειας αρκεί), καθώς και το γεγονός ότι ο Ομπάμα κάνει έκκληση για τερματισμό της βίας μόνο στους Παλαιστίνιους (ξέχασε άραγε ότι πριν μερικούς μήνες ήταν το Ισραήλ που επιτέθηκε στη Γάζα;). Εδώ ο Ομπάμα κάνει χοντρή χάλκευση της Ιστορίας της ίδιας της χώρας του! Δεν έχει άραγε ακούσει για τον εμφύλιο Βορρά-Νότου; Μήπως το σταμάτημα της δουλείας των μαύρων στην Αμερική έγινε ειρηνικά; Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας αν προχωρούσαμε περισσότερο.
3. «Η τρίτη πηγή έντασης είναι το ενδιαφέρον μας για το δικαίωμα και τις ευθύνες των κρατών απέναντι τα πυρηνικά όπλα». Εδώ ο Ομπάμα επαναλαμβάνει την αντίθεσή του στο να αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Φυσικά, οι πάνω από 200 πυρηνικές κεφαλές που έχει το Ισραήλ δεν αποτελούν πρόβλημα μιας και ο Ομπάμα έχει πάρει… διαβεβαιώσεις ότι δεν υπάρχουν!
4. «Το τέταρτο ζήτημα που θα αναφερθώ είναι η δημοκρατία. Γνωρίζω ότι έχει γίνει μεγάλη αντιπαράθεση πάνω στην προώθηση της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια και μεγάλο μέρος αυτής της αντιπαράθεσης σχετίστηκε με τον πόλεμο στο Ιράκ. Ας είμαι λοιπόν ξεκάθαρος: Κανένα σύστημα ή κυβέρνηση δε μπορεί ούτε θα έπρεπε να επιβάλλει ένα έθνος πάνω σε ένα άλλο». Εδώ ο Ομπάμα ξέχασε την αρχή ότι δε μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Ομως, η ρητορεία και τζάμπα είναι και κάνει καλό στην αναστύλωση του κύρους της «υπερδύναμης». Το ίδιο ισχύει και για την έννοια της ομπάμιας «δημοκρατίας»: «Η κυβέρνηση για τον λαό και από το λαό θέτει ένα και μοναδικό αξίωμα για όλους όσους κρατούν την εξουσία: Θα πρέπει να κρατάς την εξουσία μέσω συναίνεσης, όχι εξαναγκασμού…Με αυτές τις αρχές οι εκλογές δεν φέρνουν από μόνες τους την πραγματική δημοκρατία». Οσοι νόμισαν ότι η σπόντα ήταν για το καθεστώς Μουμπάρακ (σφόδρα αμερικανόδουλο) γελάστηκαν. Ο Ομπάμα μάλλον στη Χαμάς αναφέρεται και προσπαθεί να αντικρούσει το επιχείρημα ότι προέκυψε από νόμιμες εκλογές. Ας πάει όμως στη Γάζα και θα δει αν υπάρχει εξαναγκασμός ή πλατιά υποστήριξη στην κυβέρνηση της Χαμάς από τον παλαιστινιακό λαό.
Κάπου εδώ σταματάμε να ασχολούμαστε με τα φληναφήματα του νέου «πλανητάρχη». Τα υπόλοιπα ζητήματα που έθιξε (ανεξιθρησκία, ισότητα δύο φύλων, οικονομική πρόοδος) μάλλον αποτελούν τη σάλτσα για να εμφανιστεί πιο ανθρώπινη η καπιταλιστική βαρβαρότητα της Δύσης. Κλείνοντας σας καλούμε να διαβάσετε παρακάτω ορισμένα από τα μαργαριτάρια του νέου αμερικάνου προέδρου και μερικά (όχι δικά μας) αποσπάσματα από διάφορες πηγές που τον ανασκευάζουν. Γιατί η υποκριτική ικανότητα δε μπορεί να κρύψει τις αλήθειες της πραγματικής ζωής.
