Δυο χρόνια μετά την τελευταία κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» στην Παλαιστίνη (κατέρρευσε παταγωδώς στις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη του 2012 με το μποϊκοτάζ της Χαμάς), οι δύο μεγαλύτερες παλαιστινιακές οργανώσεις καταλήγουν για μία ακόμη φορά σε συμφωνία «εθνικής συμφιλίωσης». Η συμφωνία επιτεύχθηκε με αιγυπτιακή διαμεσολάβηση (της οποίας γίνεται μνεία στο τέλος του κειμένου που υπογράφτηκε), κατά τη συνάντηση των αντιπροσωπιών των δύο οργανώσεων την προηγού-μενη βδομάδα (25/4) στη Λωρίδα της Γάζας. Σύμφωνα με τη συμφωνία, ο παλαιστίνιος πρόεδρος (πρόεδρος καταχρηστικά, διότι η θητεία του έχει λήξει εδώ και πέντε χρόνια) Μαχ- μούντ Αμπάς πρέπει εντός πέντε εβδομάδων να σχηματίσει κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», βασισμένη στις προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ Φατάχ και Χαμάς (τις συμφωνίες του Καΐρου και της Ντόχα, τον Απρίλη του 2011 και το Φλεβάρη του 2012 αντίστοιχα). Εξι μήνες μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης αυτής (κυβέρνησης «τεχνοκρατών», σύμφωνα με τη συμφωνία του Καΐρου) θα πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, καθώς και οι εκλογές για το Εθνικό Συμβούλιο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO). Η συμφωνία προβλέπει επίσης ότι θα πρέπει να επαναλειτουργήσουν οι επιτροπές «κοινωνικής συμφιλίωσης» και «ελευθεριών» καθώς και η παλαιστινιακή βουλή.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών και βγήκαν στην επιφάνεια οι εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές απόψεις των δύο πλευρών. Μία μέρα μετά τη συμφωνία, στην 26η σύνοδο του Κεντρικού Συμβουλίου της PLO, ο Αμπάς ξεκαθάρισε, με ύφος που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, ότι οι διαπραγματεύσεις με τους Σιωνιστές δε θα αφορούν τη νέα κυβέρνηση αλλά την PLO, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι «την ίδια στιγμή, εγώ αναγνωρίζω το Ισραήλ και αυτή (σ.σ. η νέα κυβέρνηση) θα αναγνωρίσει το Ισραήλ. Εγώ αποκηρύσσω τη βία και αυτή θα αποκηρύξει τη βία. Εγώ αναγνωρίζω τη νομιμότητα των διεθνών συμφωνιών και αυτή θα τις αναγνωρίσει. Κανείς δε θα μπορεί να την αποκαλέσει τρομοκρατική κυβέρνηση»!
Πόσο θράσος μπορεί να έχει κάποιος για να βγει και να μιλήσει έτσι, γνωρίζοντας ότι η άλλη πλευρά, με την οποία υποτίθεται ότι σύναψε συμφωνία, δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσει με τις δηλώσεις του; Οπως κι έγινε, με την απάντηση του Μαχμούντ Ζαχάρ, ενός από τα κορυφαία ηγετικά στελέχη της Χαμάς, που ήταν κι ένας από τους υπογράφοντες τη συμφωνία από την πλευρά της Χαμάς. Ο Ζαχάρ είπε τα αυτονόητα. Οτι η νέα κυβέρνηση δεν είναι τσιφλίκι του Αμπάς, ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει το Ισραήλ, ούτε πρόκειται ποτέ η ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς να διαλυθεί για να ενταχθεί στις πολιτοφυλακές του Αμπάς (όπως απαιτούν οι «διεθνείς δεσμεύσεις» της ΠΑ, που ο Αμπάς δήλωσε ότι θα τηρήσει η νέα κυβέρνηση).
Με αυτά τα δεδομένα πιο πιθανό είναι να ναυαγήσει για μία ακόμα φορά η «εθνική συμφιλίωση» παρά να προχωρήσει. Για να πάει πού άραγε; Από τη στιγμή που ο Αμπάς και η Φατάχ απορρίπτουν την ένοπλη αντίσταση και έχουν υποταχθεί πλήρως στους Αμερικάνους (από τους οποίους εξαρτώνται οικονομικά) κι από τη στιγμή που οι μαχητές της Χαμάς συνεχίζουν την Αντίσταση και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να κάνουν πίσω, πώς είναι δυνατόν να συγκεραστούν αυτές οι δύο αντίθετες πολιτικές επιλογές; Τότε γιατί έγινε η συμφωνία;
Χωρίς να μπορούμε να μπού-με στα μυαλά αυτών που την υπέγραψαν, αυτό που μπορού-με να πούμε είναι ότι στην παλαιστινιακή κοινωνία υπάρχει εδώ και χρόνια η τάση να σταματήσουν οι έριδες μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πολιτικών παρατάξεων της Παλαιστίνης. Αυτό παλαιότερα εκδηλώθηκε με διαδηλώσεις υπέρ της συμφιλίωσης και έκτοτε έγιναν πολλές προσπάθειες για να αρ- θούν οι διαφορές. Η χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης στη Λωρίδα της Γάζας, όπου –σύμφωνα με το προσκείμενο στη Χαμάς Παλαιστινιακό Κέντρο Ενημέρωσης– τα ποσοστά φτώχειας και ανεργίας έχουν αγγίξει το επίπεδο του 40%, εξαιτίας του αποκλεισμού και της καταστροφής πολλών τούνελ από τις ισραηλινές και αιγυπτιακές αρχές, ίσως να έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στο να γίνει προσπάθεια για να αρθεί το αδιέξοδο στις σχέσεις Φατάχ-Χαμάς. Πράγμα όμως αδύνατο όσο κυριαρχεί η κλίκα του Αμπάς στη Φατάχ.
Ο τελευταίος μάλλον χρησιμοποίησε αυτή τη συμφωνία περισσότερο ως αντίβαρο στο αδιέξοδο των «ειρηνευτικών συνομιλιών» με τους Σιωνιστές (υπό το… στοργικό βλέμμα της αστερόεσσας) παρά γιατί ενδιαφέρεται να αρθεί το αδιέξοδο στις σχέσεις των δύο μεγαλύτερων παλαιστινιακών παρατάξεων. Ομως οι Σιωνιστές δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Εβαλαν στον Αμπάς ένα ξεγυρισμένο πρόστιμο, αυξάνοντας κατά 30% τις παρακρατήσεις για τα χρέη της ΠΑ στην ισραηλινή εταιρία ηλεκτρισμού, το οποίο κράτησαν από τα λεφτά που μαζεύουν για λογαριασμό της ΠΑ από φόρους και δασμούς. Ταυτόχρονα, ξεκαθάρισαν ότι δε θα δεχτούν καμία κυβέρνηση που θα έχει τη στήριξη της Χαμάς, απειλώντας με συνολικό πάγωμα των χρημάτων της ΠΑ (όπως είχαν κάνει και στο παρελθόν).
Περιττεύει να πούμε ότι οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» πάγωσαν κι αυτές, ενώ οι Σιωνιστές συνεχίζουν κανονικά τους εποικισμούς αλλά και τις κατεδαφίσεις παλαιστινιακών κατοικιών. Από τις αρχές του χρόνου μέχρι τα μέσα Απρίλη, οι Σιωνιστές κατεδάφισαν 213 κατοικίες και πέταξαν στο δρόμο 426 άτομα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Οχθη, γιατί οι κατοικίες δεν είχαν τις απαραίτητες άδειες, την ίδια στιγμή που από τις αρχές της τελευταίας «ειρηνευτικής διαδικασίας» έχουν εγκρίνει την κατασκευή 13.851 κατοικιών εποίκων στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ισραηλινή οργάνωση «Ειρήνη Τώρα» (https://peacenow.org.il/eng/9Months).
