Χρειάστηκαν δύο ώρες συνομιλιών μεταξύ της αμερικανίδας ΥΠΕΞ Κοντολίζας Ράις, του ισραηλινού πρωθυπουργού Εχούντ Ολμέρτ και του παλαιστίνιου «προέδρου» Μαχμούντ Αμπάς μόνο και μόνο για να καταλήξουν στο ότι συμφωνούν στη δημιουργία δύο κρατών και ότι δεσμεύονται απ’ τις προηγούμενες συμφωνίες; Οχι βέβαια. Μπορεί η συνάντηση των τριών (όλων, δηλαδή, εκτός απ’ αυτούς που αγωνίζονται) να φαίνεται σαν μια τρύπα στο νερό και το αποτέλεσμά της σαν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό, ο στόχος όμως κι αυτής της συνάντησης δεν ήταν άλλος από την πίεση στη μελλοντική κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», που θα σχηματιστεί στα πλαίσια της ενδοπαλαιστινιακής συμφωνίας της Μέκκα, ώστε αυτή να προσφέρει γην και ύδωρ στις αμερικάνικες και σιωνιστικές απαιτήσεις.
Ακόμη και ο σχολιαστής του BBC Μάθιου Πράις το αντιλήφθηκε αυτό και σημείωσε ότι η πίεση ασκείται μόνο στους Παλαιστίνιους τη στιγμή που το Ισραήλ παραβιάζει σταθερά το διεθνές δίκαιο συνεχίζοντας τις οικοδομικές εργασίες στους εβραϊκούς εποικισμούς της Δυτικής Οχθης. Καταλήγοντας ο βρετανός σχολιαστής τόνισε ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως αμερόληπτος διαιτητής στην περιοχή. Είναι σίγουρο, επομένως, ότι η νέα κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» θα βρει μπροστά της τα ίδια προβλήματα που βρήκε η προηγούμενη κυβέρνηση της Χαμάς. Κι ο Αμπάς θα στριμωχτεί για να τη διαλύσει, όπως στριμώχτηκε στο πρόσφατο παρελθόν και αθέτησε δύο φορές τις συμφωνίες στις οποίες είχε καταλήξει με τη Χαμάς.
Ηδη, οι Σιωνιστές του έστειλαν μήνυμα την περασμένη Τρίτη, ότι θα σταματήσουν να συνδιαλέγονται μαζί του, αν προχωρήσει στα σχέδιά του να σχηματίσει κυβέρνηση με τη Χαμάς. Κι αυτός, ο οποίος δήλωσε ότι δυσκολεύτηκε στην τριμερή συνάντηση καθώς οι Σιωνιστές «παρεξήγησαν» τη συμφωνία της Μέκκα, δεν πρόκειται να ορθώσει το ανάστημά του (δεν το έχει άλλωστε) για να έχει την τύχη του Αραφάτ πεθαίνοντας δηλητηριασμένος σε κάποιο γαλλικό νοσοκομείο.
Από την άλλη, πώς είναι δυνατόν να εξαναγκάσει τη Χαμάς να κάνει πίσω, όταν οι Σιωνιστές δεν κάνουν καμία παραχώρηση; Οταν συνεχίζουν τις στοχευμένες δολοφονίες, όπως αυτή του 25χρονου ηγετικού στελέχους της Τζιχάντ στη Τζενίν, που ώθησε την ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς να δηλώσει ότι δε δεσμεύεται πλέον από την εκεχειρία; Και πώς να κάνει εκλογές, με το φόβο ότι θα χάσει ακόμα και τη θέση που έχει σήμερα, εφόσον θα στιγματιστεί σαν υποχείριο των αμερικάνικων και σιωνιστικών ορέξεων; Αν ήταν να τις κάνει, θα το είχε ήδη πράξει. Αλλωστε, με τι σκεπτικό θα μπορούσε να πάει σε εκλογές; Με τη Χαμάς να προτείνει μακροχρόνια εκεχειρία με τους Σιωνιστές, να μην καταγγέλλει όλες τις προηγούμενες συμφωνίες (αλλά να δηλώνει ότι θα σεβαστεί αυτές που θα κρίνει ότι δεν αντιτίθενται στα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού) και να μην πραγματοποιεί επιθέσεις αυτοκτονίας, πώς θα μπορέσει ο Αμπάς να πείσει τον παλαιστινιακό λαό ότι η Χαμάς είναι άκαμπτη και οδηγεί τη χώρα στην «καταστροφή»; Επειδή δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ και δεν αποκηρύσσει τη βία;
Γιατί να τα κάνει αυτά, όταν οι Σιωνιστές δεν αναγνωρίζουν στον παλαιστινιακό λαό το δικαίωμα της ύπαρξης, επεκτείνουν τους εποικισμούς και το τείχος, αρνούνται στους πρόσφυγες να γυρίσουν και συνεχίζουν να δολοφονούν και να κρατούν 10.000 φυλακισμένους, μεταξύ των οποίων 400 παιδιά, 115 γυναίκες, 36 βουλευτές και 4 υπουργούς της κυβέρνησης; Και τι κέρδισαν μέχρι σήμερα οι Παλαιστίνιοι, όταν η ηγεσία τους συμβιβάστηκε, αναγνώρισε το Ισραήλ και αποκήρυξε τη βία;
