Εν μέσω συνεχών επιθέσεων του ισραηλινού στρατού και αύξησης της έντασης με την Φατάχ συνεχίζεται η προσπάθεια της Χαμάς να σχηματίσει κυβέρνηση στην Παλαιστίνη. Η έκκληση της Χαμάς για κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τη Φατάχ έπεσε στο κενό, μετά την απόφαση της τελευταίας να μη συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση, με το αιτιολογικό ότι η Χαμάς δε δέχεται να επικυρώσει όλες τις προηγούμενες συμφωνίες της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ.
Η ένταση στις σχέσεις Φατάχ-Χαμάς παίρνει, λοιπόν, το δρόμο της ανοιχτής αντιπαράθεσης. Αυτό φάνηκε κι απ’ την πρώτη σύνοδο της νέας Βουλής, που ψήφισε την άρση των υπερεξουσιών που είχε αποφασίσει η τελευταία σύνοδος του απερχόμενου κοινοβουλίου. Υπενθυμίζουμε ότι το απερχόμενο κοινοβούλιο, στην τελευταία του σύνοδο, που έγινε μετά τις εκλογές (!), αποφάσισε πραξικοπηματικά να δώσει τη δυνατότητα στον Αμπάς να διορίσει ένα νέο εννιαμελές συνταγματικό δικαστήριο που θα παίζει επιδιαιτητικό ρόλο με δικαίωμα βέτο σε περίπτωση διαφορών μεταξύ του Αμπάς και της νέας κυβέρνησης. Οι βουλευτές της Φατάχ αποχώρησαν από την πρώτη συνεδρίαση της νέας Βουλής καταγγέλλοντας και απειλώντας να καταφύγουν στο Παλαιστινιακό Ανώτατο Δικαστήριο για να ακυρώσει την απόφαση σαν αντισυνταγματική, εφόσον απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτών για να ανατραπεί αυτή η διάταξη, πλειοψηφία που δεν διαθέτει η Χαμάς στο νέο κοινοβούλιο. Ο γραμματέας του προεδρικού γραφείου έφτασε στο σημείο μάλιστα να καταγγείλει τη Χαμάς ότι επιδιώκει την πτώση του Αμπάς.
Απ’ τη μεριά της η Χαμάς συνεχίζει να ακολουθεί πολιτική χαμηλών τόνων, στηρίζοντας τον Αμπάς και αναζητώντας νέους συμμάχους στο εξωτερικό, όπως η Ρωσία, που έχει πλέον αναγορευτεί απ’ τη Χαμάς σε θετικό συνομιλητή και καλείται να παίξει ρόλο εξισορρόπησης στην αμερικάνικη πολιτική προς όφελος των παλαιστινιακών συμφερόντων! Πράγμα που υποστήριξε τόσο ο Μασάλ, στο τελευταίο του ταξίδι στη Ρωσία, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ (ο Πούτιν δεν θέλησε να παραστεί στη συνάντηση, για ευνόητους λόγους) όσο και ο εκπρόσωπος Τύπου της νέας Βουλής (που πρόσκειται στη Χαμάς), ο οποίος δήλωσε στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «Νοβόστι»: «Δεν περιμένουμε μόνο μία ρωσική πολιτική στήριξη, αλλά και οικονομική βοήθεια επίσης, και πιστεύω ότι η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει τον παλαιστινιακό λαό και την οικονομία του να ξανασηκωθούν και να επιστρέψουν στην ομαλότητα»! Κι αυτά λέγονται την ίδια στιγμή που η Ρωσία θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την αναγνώριση του Ισραήλ, την εγκατάλειψη της βίας και το σεβασμό όλων των προηγούμενων συμφωνιών της Π.Α. με το Ισραήλ! Μάλιστα, μετά από την επίσκεψη, ο Λαβρόφ δήλωσε ότι η Χαμάς εμφανίζεται έτοιμη να αποδεχτεί τον «οδικό χάρτη» χωρίς επιφυλάξεις!
Το γεγονός ότι η δήλωση του Λαβρόφ δεν διαψεύστηκε από τη Χαμάς λέει πολλά. Μπορεί ο ηγέτης της Χαμάς, Μασάλ, να δήλωσε μετά τη συνάντηση ότι έθεσε σαν όρους την επιστροφή των προσφύγων, την αποφυλάκιση όλων των κρατουμένων και την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, ρίχνοντας το μπαλάκι στο Ισραήλ, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει μπει στο δρόμο της διαπραγμάτευσης που σε ένα επόμενο διάστημα (αν η Χαμάς καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση) μπορεί να οδηγήσει στις πρώτες υποχωρήσεις. Οταν όμως οι Σιωνιστές συνεχίζουν τις επιδρομές στη Δυτική Οχθη, εισβάλλοντας στη μεγαλύτερη πόλη της, τη Ναμπλούς, και απαγορεύοντας τη διέλευση των Παλαιστίνιων απ’ την Τουλκάρμ, συνεχίζουν τις στοχευμένες δολοφονίες (μόνο που τώρα στη θέση των μελών της Χαμάς είναι τα μέλη της Τζιχάντ) και τις συλλήψεις μελών του νέου κοινοβουλίου που ανήκουν στη Χαμάς φτάνοντας στο σημείο να απειλήσουν ακόμα και τον εντολοδόχο πρωθυπουργό Ισμαήλ Χανίγια με εκτέλεση, αν η Χαμάς ξεκινήσει επιθέσεις, τότε ποιες υποχωρήσεις μπορεί να κάνει η Χαμάς χωρίς να βρεθεί ανεπανόρθωτα εκτεθειμένη στους μαχητές και τους ψηφοφόρους της; Τη στιγμή μάλιστα που η ένοπλη πτέρυγα της οργάνωσης, οι Ταξιαρχίες Ιζ-Αλ-Ντίν Αλ-Κασάμ, αρνούνται να ενταχθούν στις νέες παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας και να αφοπλιστούν, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος της Χαμάς, Αμπού Ομπέιντα την περασμένη Τρίτη.
Η μόνη «υποχώρηση» που μπορεί να κάνει το Ισραήλ είναι να εκκενώσει ορισμένους εποικισμούς στη Δυτική Οχθη – όπως υποσχέθηκε ο αρχηγός του Καντίμα, Ολπέρ – χωρίς όμως να τους παραδώσει στην Παλαιστινιακή Αρχή και ενσωματώνοντας τους μεγαλύτερους εποικισμούς στο κράτος του Ισραήλ. Αυτό φυσικά μόνο σαν υποχώρηση δε μπορεί να θεωρηθεί. Ομαλή εξέλιξη στο παλαιστινιακό ζήτημα δε μπορεί να υπάρξει. Οι Σιωνιστές δε δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν βήμα πίσω απ’ τις θέσεις τους και ο διπλωματικός δρόμος της Χαμάς φαίνεται καταδικασμένος να αποτύχει. Μόνο η ένοπλη πάλη του παλαιστινιακού λαού μπορεί να οδηγήσει στη λευτεριά όπως έχουν δείξει δεκαετίες τώρα συνεχούς αντίστασης
