Αρκετούς μήνες τώρα και ιδιαίτερα μετά τις βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Δεκέμβρη στο Ιράκ, διαρρέουν επανειλημμένα στα ΜΜΕ, από αμερικάνικες κυρίως πηγές, πληροφορίες ότι υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις και ρήγματα ανάμεσα στις διάφορες ομάδες και οργανώσεις της ιρακινής αντίστασης, που καταλήγουν περιστασιακά ακόμη και σε ένοπλες μεταξύ τους συγκρούσεις, και ότι οι Αμερικάνοι είτε απευθείας είτε κυρίως μέσω Σουνιτών τοπικών πολιτικών κα θρησκευτικών παραγόντων διαπραγματεύονται με ομάδες της ιρακινής αντίστασης, μπααθικής κυρίως προέλευσης, με στόχο να διασπάσουν τις γραμμές της και να απομονώσουν τις «εξτρεμιστικές» ισλαμικές δυνάμεις και τους ξένους μαχητές.
Απάντηση στη χοντροκομμένη αυτή αμερικάνικη προπαγάνδα δίνει μια έκθεση 30 σελίδων της οργάνωσης «International Crisis Group» (ICG), με έδρα τις Βρυξέλλες, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 13 Φλεβάρη. Η έκθεση έχει τίτλο «Μέσα από τα λόγια τους: Μελετώντας την ιρακινή εξέγερση» και βασίζεται, σύμφωνα με τους εισηγητές της, σε μια προσεκτική μελέτη όσων λένε οι αντάρτες για τον εαυτό τους (εξ ου και τίτλος), στις ανακοινώσεις τους, στις προκηρύξεις τους, στις ιστοσελίδες τους στο διαδίκτυο, σε συνεντεύξεις και σε παλιότερες μελέτες για την εξέγερση.
Από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή έκθεση, που επιχειρεί να δώσει μια αντικειμενική εικόνα της ιρακινής αντίστασης και να κάνει συστάσεις στους Αμερικάνους και στους συμμάχους τους για να την αντιμετωπίσουν αποτελεσματικότερα, παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.
«Στο Ιράκ οι ΗΠΑ πολεμούν έναν εχθρό που σχεδόν δεν τον γνωρίζουν. Οι χαρακτηρισμοί τους βασίζονται σε χοντρικές εκτιμήσεις και αβασάνιστες κατηγοριοποιήσεις (Σανταμιστές, Ισλαμο – φασίστες κ.ά), που μεταφέρουν μια φευγαλέα ομοιότητα με την πραγματικότητα. Η έκθεση αυτή, που βασίζεται σε μια προσεκτική ανάλυση του ίδιου του λόγου των ανταρτών, αποκαλύπτει ότι υπάρχουν σχετικά λίγες ομάδες, λιγότερο διαχωρισμένες σε εθνικιστές και ξένους μαχητές απ’ ό,τι πιστεύεται, των οποίων η στρατηγική και η τακτική εξελίσσεται και η πεποίθηση τους ότι θα νικήσουν την κατοχή αυξάνεται…»
Ιδού και μερικά σημαντικά συμπεράσματα, στα οποία καταλήγει η έκθεση:
♦ Η εξέγερση όλο και περισσότερο κυριαρχείται από λίγες μεγάλες ομάδες με πολύπλοκο και σύγχρονο δίκτυο επικοινωνίας. Δεν είναι πια ένα σκόρπιο, αλλοπρόσαλλο και χαοτικό φαινόμενο. Οι ομάδες είναι καλά οργανωμένες, κάνουν τακτικές εκδόσεις, αντιδρούν γρήγορα στις πολιτικές εξελίξεις και εμφανίζονται απροσδόκητα συγκεντρωτικές.
♦ Εχει γίνει βαθμιαία σύγκλιση σε πιο ενιαίο λόγο και πρακτικές και υπερισχύει η σουνιτική αραβική ταυτότητα. Πριν από ένα χρόνο, οι ομάδες εμφανίζονταν διχασμένες στις πρακτικές και στην ιδεολογία, όμως οι περισσότερες διαφωνίες έχουν διευθετηθεί μέσα από τη σύγκλιση γύρω από το σουνιτικό ισλαμικό δίκαιο και τις αδικίες σε βάρος των Σουνιτών Αράβων. Τώρα όλοι ουσιαστικά έχουν προσχωρήσει σε ένα συνδυασμό Σαλαφισμού και πατριωτισμού, που αμβλύνει τις διαφορές ανάμεσα στους ξένους και στους ιρακινούς μαχητές, αν και αυτή η ενότητα είναι απίθανο να διατηρηθεί μετά την κατοχή.
♦ Παρά τα επαναλαμβανόμενα ρεπορτάζ για το αντίθετο, δεν υπάρχει ίχνος προθυμίας από κάποια σημαντική αντάρτικη ομάδα να πάρει μέρος στην πολιτική διαδικασία ή να διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ. Αν και δεν μπορούν να αποκλειστούν οι μυστικές συνομιλίες, ο δημόσιος λόγος τους παραμένει σταθερά και αδιάλλακτα εχθρικός απέναντι στην κατοχή και τους συνεργάτες της.
♦ Οι ομάδες εμφανίζονται να είναι πολύ καλά πληροφορημένες για την κοινή γνώμη και να προσέχουν όλο και περισσότερο την εικόνα τους. Ανήσυχες για τον αντίκτυπο, απαντούν αμέσως και συστηματικά στις κατηγορίες για ηθική διαφθορά ή τυφλή βία, απορρίπτουν τις κατηγορίες για σεκταριστική εκστρατεία και δημοσιοποιούν τις προσπάθειές τους να προστατέψουν τους πολίτες ή να αναπληρώσουν τις απώλειές τους. Μερικές φρικιαστικές και αμφιλεγόμενες πρακτικές – αποκεφαλισμός ομήρων, επιθέσεις σε πολίτες που πάνε να ψηφίσουν – έχουν εγκαταλειφθεί…
♦ Οι αντάρτες δεν έχουν παρουσιάσει ακόμη ένα καθαρό πολιτικό πρόγραμμα ή ένα μακροπρόθεσμο όραμα για το Ιράκ. Εχοντας εστιάσει την προσοχή τους στις επιχειρήσεις, αναγνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πρώιμο και ενδεχομένως διχαστικό….
♦ Η αντίσταση είναι όλο και πιο αισιόδοξη για τη νίκη. Τέτοια αυτοπεποίθηση δεν υπήρχε όταν ο πόλεμος θεωρούνταν ως μια χωρίς τέλος Τζιχάντ ενάντια σε ένα κατακτητή που πίστευαν ότι ήταν αποφασισμένος να μείνει. Η αισιοδοξία απορρέει από την πεποίθηση ότι η νομιμότητα της Τζιχάντ είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι θεσμοί που εγκαθιδρύθηκαν υπό καθεστώς κατοχής είναι εύθραυστοι και ανεπανόρθωτα παράνομοι και ότι ο πόλεμος φθοράς εναντίον των αμερικάνικων δυνάμεων έχει επιτυχία.
Η αντιμετώπιση της εξέγερσης απαιτεί να πάρεις στα σοβαρά το λόγο της, να μειώσεις τη νομιμότητά της και να αυξήσεις εκείνη της κυβέρνησης».
Η έκθεση καταλήγει με συστάσεις προς τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, μεταξύ των οποίων, να παρακολουθούν στενά, να ελέγχουν και, αν είναι αναγκαίο, να τιμωρούν τη συμπεριφορά των δυνάμεων ασφαλείας. Να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τις πολιτοφυλακές ως συμπλήρωμα ή υποκατάστατο του τακτικού στρατού και να αρχίσουν μια σοβαρή διαδικασία αφοπλισμού και αποστράτευσης των μαχητών τους. Να καταστήσουν υπόλογη τη νέα κυβέρνηση και να ξεκαθαρίσουν ότι οι μακροπρόθεσμες σχέσεις, η οικονομική βοήθεια και η μελλοντική στρατιωτική συνεργασία θα εξαρτηθεί από τα βήματα που θα κάνει για να χαλιναγωγήσει και τελικά να διαλύσει τις πολιτοφυλακές, να σταματήσει τις πολιτικά υποκινούμενες δολοφονίες και να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι νόμοι. Να κάνουν καθαρό επανειλημμένα και σε ανώτατο επίπεδο ότι ο πετρελαϊκός πλούτος ανήκει στον ιρακινό λαό και σε κανένα άλλο και ότι θα αποχωρήσουν από το Ιράκ μόλις τους το ζητήσει η νέα εκλεγμένη κυβέρνηση.
Τα δικά μας σχόλια περιττεύουν. Η αναφορά στις συστάσεις που κάνει η «International Crisis Group» προς τους Αμερικάνους και τους συμμάχους τους έγινε για ένα και μόνο λόγο, για να φανεί ποιος είναι ο ρόλος της και να μην θεωρηθεί ότι είναι φίλα προσκείμενη στην ιρακινή αντίσταση και υπερεκτιμά τη δυναμική της.
♦ Η ιρακινή εξέγερση σε αριθμούς
2004
Σύνολο επιθέσεων: 26.496
Αυτοσχέδιες βόμβες: 5.607
Αυτοκίνητα – βόμβες: 420
Επιθέσεις αυτοκτονίας με αυτοκίνητα – βόμβες: 133
Επιθέσεις αυτοκτονίας από μαχητές ζωσμένους με εκρηκτικά: 7
2005
Σύνολο επιθέσεων: 34.131
Αυτοσχέδιες βόμβες: 10.593
Αυτοκίνητα – βόμβες: 873
Επιθέσεις αυτοκτονίας με αυτοκίνητα – βόμβες: 411
Επιθέσεις αυτοκτονίας από μαχητές ζωσμένους με εκρηκτικά: 67
Πετρελαιοβιομηχανία
Σε 6.25 δισ. δολάρια υπολογίζονται οι απώλειες για το 2005 από 186 επιθέσεις στις εγκαταστάσεις του πετρελαϊκού τομέα, κατά τις οποίες επίσης σκοτώθηκαν 138 άτομα του προσωπικού ασφαλείας και του τεχνικού προσωπικού, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου του ιρακινού υπουργείου πετρελαίου.
(πηγή: BBC, 21/2/06)
