Διαβάζοντας τα στοιχεία που παρατίθενται στην κορυφή της σελίδας για το συνασπισμό των απρόθυμων, γεννιέται εύλογα το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν οι Αμερικάνοι να κατορθώσουν να χαράξουν στρατηγική νίκης στο Ιράκ και τη Συρία με τόσα αντιτιθέμενα συμφέροντα και πόλους εξουσίας, τη στιγμή που κανένας δεν είναι πρόθυμος να τους υποστηρίξει μέχρι το τέλος;
Η στρατηγική που περιέγραψε την προηγούμενη βδομάδα ο ίδιος ο Ομπάμα στο διάγγελμά του προς το έθνος (https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2014/09/10/statement-president-isil-1) ήταν κυριολεκτικά στον αέρα. Κι αυτό γιατί καθένας από τους τέσσερις άξονες που έθεσε είναι τουλάχιστον προβληματικός. Οι άξονες αυτοί, όπως τους παρουσιάζει το μπλογκ του Λευκού Οίκου (https://www.whitehouse.gov/blog/2014/09/10/president-obama-we-will-degrade-and-ultimately-destroy-isil), είναι:
1. Συστηματικοί βομβαρδισμοί όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και τη Συρία. Πέρα από το γεγονός ότι οι βομβαρδισμοί αυτοί δεν έχουν και τόση διεθνή στήριξη (οι λόγοι αναφέρονται στην κορυφή της σελίδας), πόσο σίγουρο είναι ότι θα πλήξουν αποτελεσματικά τους τζιχαντιστές (που κινούνται με σχετική άνεση μέσα στον πληθυσμό των περιοχών που έχουν καταλάβει) και δε θα εξαγριώσουν τον κόσμο, ιδιαίτερα αν προκαλέσουν «παράπλευρες απώλειες», όπως τόσες φορές έχει γίνει στο παρελθόν; Το μόνο βέβαιο είναι ότι με τους βομβαρδισμούς και μόνο καμία νίκη κατά του «χαλιφάτου» δεν μπορεί να επιτευχθεί. Γι’ αυτό και ο Ομπάμα πρόσθεσε τον δεύτερο στρατηγικό άξονα.
2. Αυξημένη βοήθεια στις δυνάμεις που μάχονται κατά του χαλιφάτου στο έδαφος. Εδώ δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα αναφέρονται στο ρεπορτάζ στην κορυφή της σελίδας για το «ποιόν» αυτών των δυνάμεων, που κάνει αυτό τον άξονα έτοιμο να… σπάσει. Θα αρκεστούμε μόνο στο γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πολλά όπλα (κυρίως αντιαρματικά) που δόθηκαν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό από τους Αμερικάνους βρέθηκαν στα χέρια των τζιχαντιστών (ttp://www.washingtonpost.com/news/checkpoint/wp/2014/09/07/report-islamic-state-has-anti-tank-weapons-taken-from-syrian-rebels/).
4. Ανθρωπιστική βοήθεια σε αθώους πολίτες που εκτοπίστηκαν από το ISIL. Μα είναι δυνατόν να θέτει στα σοβαρά κάποιος αυτό το πράγμα ως «στρατηγικό άξονα» στον αγώνα κατά του χαλιφάτου; Με… γάλατα και μπισκότα δεν κερδήθηκαν ούτε πρόκειται να κερδηθούν πόλεμοι.
Οι τέσσερις άξονες του διαγγέλματος Ομπάμα δείχνουν σε πόσο μεγάλο αδιέξοδο βρίσκονται οι Αμερικάνοι που 11 χρόνια μετά τη νίκη τους επί του Σαντάμ βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να μην έχουν σοβαρή στρατηγική που να μπορεί να πείσει ότι θα τους οδηγήσει στη νίκη. Και πώς να γίνει αυτό, αν σκεφτούμε ότι οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με ανοησίες, αλλά με τη σταθερότητα στα μετόπισθεν, που οι Αμερικάνοι δεν διαθέτουν; Οταν σε πρόσφατη δημοσκόπηση, που έγινε μεταξύ 4 και 7 Σεπτέμβρη στις ΗΠΑ (https://www.gallup.com/poll/175721/fewer-americans-say-terrorism-top-problem.aspx), μόλις το 3% θεώρησε ως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ σήμερα «την κατάσταση στο Ιράκ», σε αντίθεση με το 18% που απάντησε «ανικανοποίητο από την κυβέρνηση» και άλλο ένα 17% που απάντησε «τα προβλήματα της οικονομίας», τότε με ποια εσωτερική στήριξη να ανοίξει ο Ομπάμα ένα νέο πόλεμο;
Κακά τα ψέματα, αν οι Αμερικάνοι θέλουν να έχουν κάποιες πιθανότητες να νικήσουν το χαλιφάτο, θα πρέπει να ξαναφέρουν το στρατό τους να πολεμήσει στο έδαφος. Κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να το κάνουν (υπάρχουν ήδη φωνές προς αυτή την κατεύθυνση), αλλά ούτε έτσι θα πετύχουν μια σταθερή ειρήνη. Γιατί η αμερικάνικη κατοχή ούτε μπόρεσε ούτε θα μπορέσει ποτέ να φέρει τη δικαιοσύνη στη χώρα, ισονομία όλων των εθνοτήτων και ριζική βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών. Αυτό δεν το έδειξε μόνο η δεκαετία που πέρασε, αλλά και η ιστορία όλων των προηγούμενων δεκαετιών, όχι μόνο στο Ιράκ, αλλά σε όλες τις χώρες που κυριάρχησαν με τη βία. Το μόνο που απασχολεί τους Αμερικάνους, όπως και κάθε ιμπεριαλιστή, είναι η λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αδιαφορώντας για την κοινωνική κατάσταση. Από την άλλη, μπορεί να παρουσιάζουν το Χαλιφάτο σαν το άλλο πρόσωπο του… σατανά, όμως και μόνο το γεγονός ότι καταφέρνει τόσο καιρό να κρατάει τις θέσεις του (με πρώτη τη Μοσούλη, μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Ιράκ) σημαίνει ότι έχει στήριξη (άγνωστο σε ποιο βαθμό) από τμήματα που σουνιτικού πληθυσμού που τόσα χρόνια καταπιέζονταν βάναυσα από τους ιρακινούς Κουΐσλινγκ που κέρδισαν την εξουσία τους με αμερικάνικη στήριξη. Γι’ αυτό και η CIA τα έχει… χάσει στο μέτρημα, ανεβάζοντας τις εκτιμήσεις της για τους μαχητές του χαλιφάτου από 10.000 σε 20.000 και τώρα σε 31.500! Στο μόνο που έχει πέσει μέσα το Πεντάγωνο είναι ότι αυτός ο πόλεμος θα είναι μακροχρόνιος.
Ποσοστά των Αμερικάνων που θεωρούν την «τρομοκρατία» ως το βασικότερο πρόβλημα στις ΗΠΑ (από τον Οκτώβρη του 2001 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2014). Από το 46% λίγο μετά την 11η Σεπτέμβρη, το ποσοστό κατακρημνίστηκε μεταξύ 1 και 4%.
Πηγή: https://www.gallup.com/poll/175721/fewer-americans-say-terrorism-top-problem.aspx
