Η νέα κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», που συμφωνήθηκε την περασμένη Κυριακή στη Ντόχα του Κατάρ μεταξύ του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, και του ηγέτη της Χαμάς, Χάλεντ Μισάλ, δεν έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς ούτε στη Δυτική Οχθη ούτε στη Λωρίδα της Γάζας. Πουθενά δεν κυκλοφόρησαν εικόνες με χαρούμενους διαδηλωτές να ανεμίζουν παλαιστινιακές σημαίες, ούτε βίντεο με αυτοκίνητα να κορνάρουν χαρούμενα στους δρόμους των παλαιστινιακών πόλεων.
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση αυτή δεν είναι παρά μια λύση ανάγκης, εννιά μήνες μετά τη συμφωνία «εθνικής συμφιλίωσης», που επιτεύχθηκε τον περσινό Απρίλη στο Κάιρο ως απάντηση στις μαζικές διαδηλώσεις υπέρ της άρσης του διχασμού μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πολιτικών παρατάξεων της Παλαιστίνης, της Χαμάς και της Φατάχ, που έκαναν αίσθηση τον περσινό Μάρτη. Μετά από μήνες παλινωδιών και το διαφαινόμενο αδιέξοδο, λόγω της επιμονής του Αμπάς να διορίσει για πρωθυπουργό της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» τον στυγνό τεχνοκράτη (και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ) Σαλάμ Φαγιάντ, δηλαδή τον πρωθυπουργό που ήδη είχε διορίσει στη Δυτική Οχθη ο Αμπάς, επιτεύχθηκε συμφωνία να σχηματιστεί κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με πρωθυπουργό τον ίδιο τον Αμπάς.
Η συμφωνία υπογράφτηκε στη Ντόχα με τη διαμεσολάβηση του ίδιου του εμίρη του Κατάρ. Σύμφωνα μ’ αυτή, θα επιταχυνθούν τα βήματα αναδόμησης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), μέσω της αναμόρφωσης του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών, θα σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» για την προετοιμασία των επερχόμενων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών, θα συνεχιστεί η εργασία των διάφορων επιτροπών συμφιλίωσης, για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και γενικά την εφαρμογή όσων είχαν συμφωνηθεί στο Κάιρο πριν από εννιά μήνες.
Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι δεν είναι τυχαίο που η συμφωνία της Ντόχα επιτεύχθηκε μετά την κατάρρευση των «ειρηνευτικών» συνομιλιών μεταξύ ΠΑ και Ισραήλ στην Ιορδανία, μετά την άκαμπτη στάση των Σιωνιστών στο ζήτημα των εποικισμών. Ηταν αυτή η κατάρρευση που έκανε τον Αμπάς να υποχωρήσει στο ζήτημα του πρωθυπουργού της νέας κυβέρνησης, χωρίς όμως στην ουσία να κάνει πίσω στα υπόλοιπα ζητήματα-αγκάθια στις σχέσεις των δύο παρατάξεων. Αναφερόμαστε, φυσικά, στις απαιτήσεις του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, ΟΗΕ) για αποκήρυξη της βίας, αναγνώριση του Ισραήλ και δέσμευση στις προηγούμενες συμφωνίες που έχει ήδη υπογράψει η Παλαιστινιακή Αρχή.
Τις απαιτήσεις αυτές επανέλαβε ο εκπρόσωπος Τύπου της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ενωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας Κάθριν Αστον, που δήλωσε ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να συνεχίσει τη συνεργασία και τη στήριξή της στην Παλαιστινιακή Αρχή, αν η νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση δηλώσει ότι δεσμεύεται στη μη βία, αναγνωρίσει το Ισραήλ και υποστηρίξει μια διαπραγματευτική λύση για τη μεσανατολική σύγκρουση. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ίδιος ο Αμπάς διαβεβαίωσε τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, Ντέιβιντ Χέιλ, ότι η παλαιστινιακή συμφιλίωση δε θα επηρεάσει την «ειρηνευτική διαδικασία» που αποτελεί στρατηγική επιλογή και επιβεβαίωσε τη δέσμευση της ΟΑΠ στις προηγούμενες συμφωνίες που έχουν συναφθεί.
Αν και ο εκπρόσωπος της Χαμάς διέψευσε κατηγορηματικά την περασμένη Τρίτη ότι υπήρξαν διαφωνίες στο εσωτερικό της Χαμάς σχετικά με την αναγκαιότητα της συμφωνίας αυτής, μια μέρα μετά δημοσιεύτηκε ανακοίνωση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χαμάς στο παλαιστινιακό δίκτυο Maan, που καλούσε τα δύο μέρη που υπέγραψαν τη συμφωνία να μην παραβιάσουν τον παλαιστινιακό νόμο, εγείροντας ζήτημα ασυμβίβαστου για την τοποθέτηση του ίδιου ατόμου στον προεδρικό και τον πρωθυπουργικό θώκο. Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι οι πιο σημαίνοντες ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα (Ισμαΐλ Χανίγια και Μαχμούντ Ζαχάρ) δεν παρευρέθησαν στην τελετή υπογραφής της συμφωνίας που έγινε στο Κατάρ.
Την ίδια στιγμή, το Παλαιστινιακό Κέντρο Ενημέρωσης αναφέρει ότι, παρά τη συμφωνία της Ντόχα, η Παλαιστινιακή Αρχή εξακολουθεί να συλλαμβάνει πολιτικούς υποστηρικτές και μέλη της Χαμάς στη Δυτική Οχθη. Ολ’ αυτά κάνουν ιδιαίτερα εύθραυστη αυτή τη συμφωνία που δεν σηματοδοτεί τίποτα περισσότερο από ένα συμβιβασμό και όχι μια πραγματική σύγκλιση απόψεων και πρακτικών των δύο πλευρών. Από δω και πέρα, η κάθε πλευρά θα προσπαθήσει να μη χρεωθεί την αποτυχία της «συμφιλίωσης», που πρέπει να θεωρείται σχεδόν δεδομένη, μιας και η ΠΑ και ο Αμπάς δεν φαίνονται διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την πολιτική ουράς στους Αμερικάνους και την ΕΕ, που αποτελεί και την κύρια πηγή χρηματοδότησής τους.
Οσο για τους Σιωνιστές, εξακολουθούν να κρατούν την ίδια άκαμπτη στάση, ζητώντας από τον Αμπάς να επιλέξει ειρήνη μαζί τους ή με τη Χαμάς, αλλά όχι και τα δύο ταυτόχρονα. Η νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση δε θ’ αποτελέσει τίποτα το καινούργιο επομένως, ούτε θα προσθέσει τίποτα στην ενδυνάμωση της παλαιστινιακής αντίστασης. Ο Αμπάς θα επιχειρήσει –όπως πάντα– να της βάλει τρικλοποδιά για να πέσει στη φάκα των «ειρηνευτικών» παζαρεμάτων με τους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές, τα οποία ουδέποτε συνέβαλαν στην εθνική απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού. Είτε αρέσει είτε όχι, η ένοπλη αντίσταση εξακολουθεί ν’ αποτελεί τη μόνη εγγύηση για μια τέτοια απελευθέρωση στο μέλλον.
