Σε λουτρό αίματος κατέληξαν οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Καράτσι, το οικονομικό κέντρο του Πακιστάν, με 17 εκατομμύρια πληθυσμό, που οργανώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο (12 και 13 Μαΐου), με αφορμή την επίσκεψη στην πόλη του ανώτατου δικαστή Iftikhar Chaudhry. Στις τριήμερες ταραχές που ξέσπασαν τουλάχιστον 41 άτομα σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν κυρίως από πυροβολισμούς, στη συντριπτική πλειοψηφία διαδηλωτές, γεγονός που επιβεβαιώνει τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης ότι την ευθύνη για τις συγκρούσεις μεταξύ αντικυβερνητικών και φιλοκυβερνητικών διαδηλωτών και το μακελειό έχουν η κυβέρνηση και το φιλοκυβερνητικό κόμμα MQM, που προσπαθούν με τη βία και την τρομοκρατία να αναχαιτίσουν το κύμα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που σαρώνει τη χώρα από τον περασμένο Μάρτιο.
Η απόφαση του στρατηγού Μουσάραφ στις 9 Μαρτίου να θέσει σε διαθεσιμότητα τον πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας Iftikhar Chaudhry, με την κατηγορία της κατάχρησης εξουσίας, ήταν η θρυαλλίδα που πυροδότησε τη λαϊκή οργή. Γιατί, στην πραγματικότητα, η κίνηση Μουσάραφ αποσκοπούσε να βγάλει από τη μέση έναν ανώτατο δικαστή που θεωρούσε ότι μπορούσε να μπει εμπόδιο στο στόχο του να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, την οποία κατέλαβε με πραξικόπημα το 1999. Γι αυτό και η απόφαση αυτή προκάλεσε αρχικά μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις των δικηγόρων της χώρας, οι οποίες σταδιακά πήραν παλλαϊκό χαρακτήρα, με στόχο το στρατιωτικό καθεστώς και αίτημα την αποκατάσταση του ανώτατου δικαστή.
Μετά το μακελειό του περασμένου Σαββατοκύριακου, ο Μουσάραφ διέταξε απαγόρευση των διαδηλώσεων στο Καράτσι, ενίσχυσε την παρουσία των δυνάμεων καταστολής και τους έδωσε εντολή να πυροβολούν κάθε ύποπτο ταραχών. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απάντησαν με την κήρυξη γενικής απεργίας στις 14 Μαϊου, η οποία παρέλυσε το Καράτσι και πολλές άλλες πόλεις του Πακιστάν.
Ωστόσο, η προσπάθεια της αντιπολίτευσης να εκμεταλλευτεί τη λαϊκή οργή και τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις για να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης Μουσάραφ ή να την εξαναγκάσει σε υποχωρήσεις δεν είναι καθόλου εύκολο να ευοδωθεί. Η συμπαράταξη του δικτάτορα Μουσάραφ με τους Αμερικάνους στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», σε μια χώρα όπου η απήχηση και η επιρροή των ένοπλων και μη Ισλαμικών κινημάτων είναι πολύ μεγάλη, μπορεί να τον έχουν κάνει εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Παρόλα αυτά, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει τη βία και την καταστολή για να αντιμετωπίσει την πολιτική κρίση και να παραμείνει στην εξουσία, έχοντας την υποστήριξη του Λευκού Οίκου, ο οποίος σ’ αυτή τη φάση δεν μπορεί, όπως φαίνεται, να βρει αξιόπιστη για τα συμφέροντά του εναλλακτική λύση στις γραμμές της αντιπολίτευσης.
