«Στην Αμερική είναι πιο εύκολα τα πράγματα γιατί η πολιτική Ομπάμα έχει πολλά στοιχεία συμβατά με αυτά που επιδιώκουμε να κάνουμε. Ενίσχυσε το κοινωνικό κράτος μέσα στην κρίση, αύξησε τους κατώτατους μισθούς κατά 25%, δημιούργησε μια ατζέντα συγκράτησης της ύφεσης με αύξηση του δημοσίου χρέους και φορολογεί τους πλουσίους» (συνέντευξη του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Σταθάκη στο «Βήμα», 24.2.2013 https://www.tovima.gr/politics/article/?aid=499834).
Δεν πέρασε ούτε βδομάδα από τη συνέντευξη του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και ο Ομπάμα έσπευσε να διαψεύσει κι αυτόν και τον πρόεδρό του, ο οποίος επίσης είχε μιλήσει με θαυμασμό για την οικονομική πολιτική Ομπάμα, κατά το πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ, υπογράφοντας το διάταγμα με το οποίο εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να ξεκινήσει την εφαρμογή περικοπών της τάξης των 85 δισ. δολαρίων κατά τους επόμενους επτά μήνες. Πρόκειται για το περίφημο sequester (κατάσχεση), που είχε ψηφίσει το Κογκρέσο τον Αύγουστο του 2011, το οποίο θα πραγματοποιούνταν μόνο σε περίπτωση που δεν επερχόταν συμφωνία μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων για τη διευθέτηση του χρέους μέχρι την 1η Μάρτη του 2013. Η συμφωνία δεν επιτεύχθηκε τελικά, αφού οι Ρεπουμπλικάνοι ήθελαν η μείωση του χρέους να γίνει μέσω μειώσεων στις δαπάνες κι όχι αυξήσεων στους φόρους, ενώ οι Δημοκρατικοί ήθελαν η μείωση του χρέους να μοιραστεί μεταξύ αυξήσεων στα έσοδα (αύξηση φόρων) και περικοπών στις δαπάνες.
Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), η εφαρμογή των περικοπών θα σημάνει απώλεια 750.000 θέσεων εργασίας και μείωση κατά 0.5% του ΑΕΠ για το 2013. Τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούν ότι το sequester είναι βλαβερό για την οικονομία και ο ένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλο για το ναυάγιο των μεταξύ τους διαπραγματεύσεων.
Ο Ομπάμα, βέβαια, ως υπεύθυνος διαχειριστής του ιμπεριαλιστικού συστήματος των ΗΠΑ, δεν νοείται να αμφισβητήσει την απόφαση του Κογκρέσου και να αρνηθεί να υπογράψει τις περικοπές. Οπως δήλωσε, δεν είναι… δικτάτορας για να επιβάλει στο Κογκρέσο τις ορθές αποφάσεις! Τέτοια πράγματα δεν γίνονται στον… πολιτισμένο κόσμο!
Ετσι, πέρα από τις περικοπές στις πολεμικές δαπάνες, οι οποίες είναι της τάξης του 13%, συμπεριλαμβάνοντας όμως και περικοπές στους μισθούς των 800.000 πολιτικών υπαλλήλων του Πενταγώνου, που θα πρέπει να μη δουλεύουν (και να μην πληρώνονται φυσικά) μία μέρα την εβδομάδα για τους επόμενους πέντε μήνες, μειώσεις στους μισθούς θα έχουν και οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι (ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι στην κοινωνική ασφάλιση), ενώ θα περικοπούν κατά 2% οι δαπάνες για την περίθαλψη των ηλικιωμένων (Medicare). Η κυβέρνηση δεν τόλμησε να πειράξει τα προγράμματα Medicaid (περίθαλψης απόρων) και τα κοινωνικοασφαλιστικά προγράμματα, τα οποία δε θα περικοπούν στα πλαίσια του sequester, αυτό όμως δε σημαίνει ότι η εργαζόμενη κοινωνία δε θα πονέσει.
Αυτό φρόντισε να το ξεκαθαρίσει ο ίδιος ο Ομπάμα, δηλώνοντας σε συνέντευξη Τύπου την περασμένη Παρασκευή, ότι «ο πόνος ωστόσο θα είναι πραγματικός» καιι ότι δε θα νιώσουν όλοι την ίδια στιγμή το αποτέλεσμα των περικοπών. Εκατομμύρια εργαζόμενοι Αμερικάνοι έχουν ήδη νιώσει τον πόνο από τις αρχές του νέου έτους, με τη λήξη της μείωσης του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που απολάμβαναν περίπου 122 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Η μείωση του φόρου από 6.2% σε 4.2% είχε αποφασιστεί από το Κογκρέσο για το 2011 και έληξε «σιωπηρά» στις αρχές αυτού του χρόνου (βλ. σχετικά προηγούμενη ανάλυσή μας στο https://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=18358). Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, μπορούμε να δούμε τι κερδίζει το κράτος από τη λήξη αυτής της μείωσης φόρου σε σχέση με αυτά που κερδίζει από τη «φορολόγηση των πλουσίων». Αρκεί να αναφέρουμε ότι τα χρήματα που εξοικονομούνται προς όφελος του προϋπολογισμού από τη λήξη των φοροαπαλλαγών που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση Μπους για τα ετήσια ατομικά εισοδήματα άνω των 400 χιλιάδων δολαρίων και οικογενειακά άνω των 450 χιλιάδων δολαρίων (που είναι 42 δισ. δολάρια για το 2014) δεν είναι ούτε τα μισά από αυτά που θα εξοικονομηθούν από τη λήξη της μείωσης του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που είχε θεσπιστεί προσωρινά τα δύο τελευταία χρόνια (115 δισ. δολάρια κάθε χρόνο). Οσο για τις περικοπές των 85 δισ. δολαρίων (μόνο για το 2013) στο πλαίσιο των συνολικών περικοπών ύψους 1.2 τρισ. δολαρίων για την ερχόμενη δεκαετία, αυτές θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες, αν δεν είχαν ήδη συμφωνηθεί περικοπές 24 δισ. με την προηγούμενη συμφωνία μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, για την αποφυγή του «δημοσιονομικού γκρεμού».
Οσο κι αν ο Ομπάμα εμφανίζεται σαν ο «καλός» που θέλει να φορολογηθούν οι πλούσιοι (όχι όμως και οι εταιρίες, αφού στο παρελθόν έχει ταχθεί υπέρ της μείωσης της φορολογίας τους για χάρη της… ανταγωνιστικότητας), η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Οταν κάνεις διαχείριση του καπιταλισμού, θα επιβάλλεις χαράτσια που θα είναι όλο και πιο άγρια στις εποχές της κρίσης. Είτε το κάνεις αυτό με δάκρυα στα μάτια (όπως π.χ. ο Χριστόφιας), είτε το κάνεις μετά πόνου (όπως ο Ομπάμα), είτε με χαρά (όπως ο… Μητσοτάκης), η ουσία παραμένει η ίδια.
